Tag Archive: zioła


Deutsch: Echte Aloe (Aloe vera)

Deutsch: Echte Aloe (Aloe vera) (Photo credit: Wikipedia)

Aloes i jego właściwości lecznicze znane były od pradawnych czasów (starożytne Chiny, Egipt, Babilon) praktycznie we wszystkich rejonach klimatu gorącego. Pochodzi z południowej Afryki i do dzisiaj znanych jest około 180 jego gatunków. Często jest mylnie uważany za kaktus z powodu jego kolców na brzegach liści, należy jednak do rodziny liliowatych.W farmacji pod nazwą aloe rozumiany jest sok pozyskiwany z egzotycznych liści, importowanych z Afryki. Jest to stała, prawie czarna masa o silnych właściwościach przeczyszczających. Wykorzystywany jest zazwyczaj do produkcji drażetek lub nalewki.

Dziś poznajemy i weryfikujemy terapeutyczne działanie aloesu, zwłaszcza jego najpopularniejszej odmiany Aloe vera. Czasem przypadkowo. Pewien człowiek pracujący na budowie zaprószył sobie oczy pyłem gipsowym. Zatarte i podrażnione nie przestawały boleć mimo upływu czasu. Nie pomagały okłady, krople ani przemywanie oczu. W końcu ktoś doradził mu okłady z aloesu. Ponieważ chory nie miał rośliny, użył rozcieńczonego soku. Pół łyżeczki soku zmieszał z 1/3 szklanki wody i przykładał zamoczone w roztworze waciki kilka razy dziennie do podrażnionych oczu. Już po dwóch dniach okładów z soku aloesu dolegliwości minęły. To tylko jeden z niezliczonych przykładów dobroczynnego działania aloesu.

Liście aloesu zawierają wiele substancji śluzowych oraz biogenne stymulatory. Śluz działa leczniczo podawany wewnętrznie i zewnętrznie, przyśpiesza również regenerację tkanek skóry. Często stosuje się go w owrzodzeniach żołądka, dwunastnicy, jelit i dziąseł.

Zastosowanie

Aloes jako środek przeczyszczający
– kluczowe jest ustalenie dokładnej dawki (przedawkowanie może zaszkodzić zamiast pomóc),
– nie wolno podawać żadnych preparatów, leków, nalewek do użytku wewnętrznego kobietom
w ciąży, ponieważ zawarte w aloesie związki spowodować mogą krwawienia, a nawet poronienie.

Leczenie ropiejących ran, skaleczeń i otarć naskórka
– Należy oderwać liść aloesu,
– Umyć go starannie i usunąć kolce,
– Rozerwać lub rozciąć na pół wzdłuż liścia,
– Przyłożyć miękiszem na ranę i umocować bandażem lub plastrem,
– Opatrunek należy zmieniać po 8-10 godzinach, ale zazwyczaj po tym czasie rana jest już wyleczona.

Ze świeżych liści aloesu produkuje się również tzw. „wyciąg wodny“ (Biostymina-polski preparat wg zasad terapii tkankowej Fiłatowa produkowany przez Herbapol). Przeznaczony jest głównie do iniekcji (wstrzykiwania). Działa bodźcowo oraz wzmaga siły obronne organizmu.

Biostymina pomaga również w leczeniu chorób oczu, wątroby, wyniszczeniu organizmu, w chorobach wrzodowych żołądka i dwunastnicy oraz czyraczności. Sok lub miazgę ze świeżych liści aloesu często stosuje się również w łuszczycy, oparzeniach, wrzodach, ranach zakażonych.

Winko aloesowe
W latach 50-tych powstała plotka – ponoć według badań biologów w ZSRR winko aloesowe leczyło nowotwory. Niestety okazała się ona nieprawdziwa. Osoby, które mimo wszystko przyrządzały sobie takie winko odkryły, że pomaga ono na inne dolegliwości.

Uzdrawiające właściwości winka aloesowego:
– Znikają alergiczne niedomagania,
– Leczy owrzodzenia i stany zapalne,
– Poprawia apetyt,
– Zwiększa wydzielanie żółci,
– Przyspiesza leczenie gruźlicy i innych chorób płuc.

Pomimo tych leczniczych właściwości należy uważać, gdyż nadmiar spożywania aloesu może zaszkodzić.

Jak przygotować winko aloesowe:
– 300 gram świeżych liści (2-3 letniej rośliny) rozetrzeć/zmiksować na miazgę,
– Dodać 500 gram miodu (najlepiej majowego),
– Zalać 700 ml czerwonego wina i 100 ml spirytusu,
– Zlać do butelek z ciemnego szkła,
– Zakorkować i zostawić na 5 dni w ciemnym, chłodnym miejscu.

Ponoć lepiej jest przygotowywać winko w mało oświetlonych pomieszczeniach lub przy czerwonym świetle, aby nie niszczyć substancji aloesu wrażliwych na światło słoneczne.

Jak spożywać winko aloesowe:
– Pić 3 razy dziennie po łyżeczce na 2 godziny przed jedzeniem,
– Zwiększać porcje stopniowo do łyżki 3 razy dziennie,
– Kuracja trwa 2 miesiące.

Miód aloesowy (wzmacnia łagodzi stany zapalne)

Liście zmiażdż i zmieszaj z miodem spadziowym w proporcji 1:2. Wymieszaj, powoli ogrzej do wrzenia, odstaw w ciemne miejsce. Nazajutrz ponownie zagotuj. Następnie przecedź, a po przestygnięciu przechowuj w lodówce. Dawkowanie: od łyżeczki do łyżki 2 razy dziennie – przed śniadaniem i obiadem.

 

Skrzyp Polny (Equisetum arvense) należy do rodziny skrzypowatych. W Polsce rośnie aż 9 gatunków skrzypu, ale tylko Skrzyp Polny nadaje się do celów leczniczych. Występuje zazwyczaj na wilgotnych łąkach, polach w ogródkach, miedzach, kartofliskach, przydrożach, skarpach czy nasypach kolejowych. Jest uciążliwym chwastem dla rolników i ogrodników z powodu swoich długich kłączy, które pocięte z każdego odcinka dają nowe rośliny. Jest rośliną trwałą i niezwykle ciekawą botanicznie. Obok paproci i widłaków jest jedną z najstarszych roślin na świecie. Pochodzi z okresu dewońskiego sprzed 320 do 265 milionów lat gdy jeszcze rosły jako potężne drzewa.
Skrzyp polny jest prawdziwą skarbnicą łatwo przyswajalnej krzemionki, co czyni z niego zioło o wyjątkowych właściwościach pro zdrowotnych i zapobiegających przedwczesnym procesom starzenia. Skrzyp polny działa przeciwbakteryjnie, remineralizująco i regenerująco. Ziele jest cennym źródłem flawonoidów, potasu i krzemu, którego duże ilości niezbędne są w prawidłowym funkcjonowaniu tkanek szybko rosnących, czyli występujących w skórze, włosach i paznokciach. Krzem jest pierwiastkiem śladowym, którego poziom w organizmie zmniejsza się wraz z wiekiem. Pierwiastek ten skutecznie powstrzymuje siwienie włosów, wzmacnia kruche paznokcie i włosy oraz zwiększa odporność na grzybice i zakażenia bakteryjne.
Krzem odgrywa ważną rolę w procesie mineralizacji kośćca, zapobiegając jego odwapnianiu. W miejscu złamania kości, poziom krzemu podnosi się aż kilkadziesiąt razy, by przyspieszyć regenerację po urazach.

Działanie lecznicze skrzypu polnego

W medycynie naturalnej skrzyp polny stosowany jest w postaci nalewki lub naparu przy zapaleniach dróg oddechowych, dróg moczowych, chorobach układu pokarmowego, w stanach pooperacyjnych i profilaktycznie w miażdżycy tętnic. Ziele zalecane jest szczególnie osobom starszym, cierpiącym na niedobór krzemu, jak również kobietom w ciąży i karmiącym piersią.

Skrzyp Polny stosuje się ponadto :

  • w leczeniu gruźlicy,
  •  jako środek hamujący krwawienie (płucne, maciczne, żołądkowe),
  • w ciężkich schorzeniach nerek i pęcherza moczowego,
  • w gnijących ranach i rakowatych wrzodach,
  • w leczeniu bólów artretycznych, reumatycznych i nerwobólach,
  • w zapaleniu pęcherza moczowego i bólach skurczowych,
  • w leczeniu piasku/kamieni w nerkach i pęcherzu moczowym,
  •  jako środek moczopędny,
  • w przypadku nagromadzenia płynów w osierdziu, w opłucnej żebrowej,
  • w przypadku zapalenia miedniczek nerkowych i roponerczu,
  • w zaburzeniach widzenia spowodowanych problemem z nerkami,
  • przy swędzących wysypkach skórnych,
  • w ropnym zapaleniu łożyska paznokcia, otwartych ranach stóp, próchnicy kości, przetokach, figówkach,
  • w ciągłych krwawieniach z nosa,
  • zapobiega zwapnieniu tętnic i utracie pamięci,
  • przeciwko poceniu się stóp,
  • w leczeniu łupieżu,
  • pomaga przy moczeniu nocnym,
  • przy zapaleniu migdałków, błony śluzowej ust, jamy ustnej, krwawieniu z dziąseł,
  • przy polipach podniebienia i gardła,
  • przy zapaleniu spojówek,
  • na oparzenia i trudno gojące się rany.

Receptury lecznicze

Herbatka

Jedną czubatą łyżeczkę ziela zaparzyć w 0.25l wrzątku

Napar ze skrzypu polnego jest również skuteczny w stanach zapalnych dziąseł i gardła. Płukanie jamy ustnej herbatką z ziela działa przeciwzapalnie.

Zewnętrznie napar ze skrzypu polnego używany jest do płukania włosów, by wzmocnić cebulki włosowe, zapobiec nadmiernemu wypadaniu i przetłuszczaniu, jak również do przemywania skóry i ziołowych kąpieli przy stanach zapalnych skóry.

Odwar ze skrzypu polnego jest z powodzeniem stosowany zewnętrznie dla ułatwienia gojenia trudnych do wyleczenia uszkodzeń skóry, owrzodzeniach jak również w łagodzeniu stanów zapalnych spojówek oczu.

Jak przygotowywać zioła znajdziesz na http://drzewozycia-gabinet.pl/porady/

Equisetum arvense

Equisetum arvense (Photo credit: Wikipedia)

Nalewka
Potrzebujemy 10 g świeżego ziela, który zalewamy 50 g żytniówki i pozostawia przez 14 dni na słońcu lub w ciepłym miejscu. W ciągu tych 14 dni nalewkę należy codziennie wstrząsać.

Okłady ze skrzypu polnego
5 łyżek suszonego ziela skrzypu gotować na wolnym ogniu w litrze wody przez 30 minut. Przecedzonym odwarem namoczyć sterylną gazę i przyłożyć na ranę. Okłady należy zmieniać 3 – 4 razy dziennie.

Półkąpiel
Zalać na noc 100 g ziela zimną wodą. Na drugi dzień ogrzać do wrzenia i dodać do kąpieli. Kąpiel powinna trwać około 20 minut. Po kąpieli nie należy się wycierać tylko zawinąć w płaszcz kąpielowy i przez godzinę leżeć w łóżku. Podczas kąpieli woda musi sięgać powyżej nerki.

Okład „parowy”
Dwie garści ziela włożyć w sito i zawiesić nad gotującą wodą. Gdy ziele będzie gorące i miękkie, zawinąć je w lnianą ścierkę i następnie przykładać na chore miejsce pozostawiając na kilka godzin na noc.

Receptury kosmetyczne

Tonik ze skrzypu polnego zapobiegający rozszerzaniu naczyń krwionośnych

Skrzyp polny dzięki właściwościom przeciwzapalnym i uszczelniającym naczynia krwionośne stosowany jest w pielęgnacji cery dojrzałej i naczynkowej. Krzem usprawnia proces gojenia, jak również zwiększa zdolność skóry do zatrzymywania wilgoci i wspomaga wzrost włosów i paznokci.

Napar sporządzony z dwóch łyżeczek suszonego skrzypu polnego odcedzamy i za pomocą wacika wklepujemy w umytą skórę, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc, gdzie występują rozszerzone naczynka.

Kąpiel o działaniu antycellulitowym z dodatkiem skrzypu polnego

Napar sporządzony z 3 garści ziół i 1 litra wody dolewamy do wody w wannie. Kąpiel powinna trwać ok. 10 minut.

Cellulit (tzw. pomarańczowa skórka) dotyka ponad 90 % kobiet. Najczęściej pojawia się na udach, pośladkach i brzuchu. Kąpiele z dodatkiem wyciągu ze skrzypu polnego zapobiegają zaburzeniom układu krwionośnego poprzez wzmocnienie naczyń krwionośnych. Zaburzenia cyrkulacji krwi sprzyjają obrzękom i nasileniu objawów cellulitu. Wyciąg ze skrzypu polnego usprawnia krążenie i tym samym niweluje objawy pomarańczowej skórki. Przy problemach skórnych takich jak cellulit i rozszerzone naczynka nie są zalecane gorące kąpiele. Temperatura wody nie powinna przekraczać 39 stopni. W przypadku cellulitu prócz kąpieli ziołowych wskazane są również regularne masaże usprawniające krążenie, jak również aktywność fizyczna i racjonalna dieta.

Przeciwwskazania do stosowania skrzypu polnego

Herbatki ze skrzypu polnego nie powinny pić regularnie osoby cierpiące na choroby serca i nerek (dot. zwłaszcza ciężkiej niewydolności organów).

Uwaga: Skrzyp polny jest źródłem antywitaminy B1, w związku z czym długotrwałe przyjmowanie skrzypu może wywołać niedobór witaminy B1 (tiaminy), dlatego w takich okolicznościach, w trakcie kuracji, konieczna jest jednoczesna suplementacja tej witaminy.

Preparaty ze skrzypem polnym

Ziele skrzypu jest stosowane do sporządzania mieszanek ziołowych mających zastosowanie w przypadku mocznicy, zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia stawów, gośćca i zbyt obfitych miesiączek. W aptekach i zielarniach dostępne są preparaty z wyciągiem ze skrzypu zalecane przy złej przemianie materii, łuszczycy, łamliwości i kruchości włosów i paznokci.

Mieszanki ziołowe z zawartością skrzypu

  • Reumosan – środek pomocniczy w dolegliwościach reumatycznych np. przewlekłym gośćcu stawowym, dnie, gośćcu mięśniowym oraz nerwobolach
  • Urosan – środek zwiększający wydalanie moczu w kamicy nerkowej, piasku nerkowym, w stanach zapalnych nerek i pęcherza moczzowego oraz w trudnościach w oddawaniu moczu
  • Cardiosan – mieszanka ziołowa stosowana w stanach łatwego męczenia się, wspomagająco w początkowym okresie upośledzonej wydolności serca, nie wymagającej stosowania innych leków

„Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

Nettttttle

Nettttttle (Photo credit: Jeroen Krah)

Pokrzywa (Urtica dioica  L.)  jest rośliną od dawna wszechstronnie użytkowaną, przy czym wśród roślin użytkowych należy do najbardziej niedocenianych. O jej właściwościach leczniczych pisali już w starożytności m.in. Hipokrates, Scribonius Largus, Pedanios Dioskurydes i Pliniusz Starszy. W średniowieczu chwalili jej właściwości Hildegarda z Bingen oraz Paracelsus. W XIX wieku roślina została zapomniana i traktowana tylko jako pokarm dla ubogich. Wracała do łask jednak w czasach kryzysu (np. podczas wojen światowych). W końcu XX wieku wraz z rozwojem wiedzy o jej właściwościach leczniczych, kosmetycznych, żywieniowych oraz wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na naturalne produkty – pokrzywa zyskała ponownie na znaczeniu i popularności.Roślina ma długą tradycję zastosowań leczniczych. Pokrzywa wykorzystywana była w lecznictwie ludowym w Polsce przy schorzeniach skóry, pielęgnacji włosów i łupieżu, astmie i kaszlu, rzadziej przy chorobach kobiecych, chorobach przewodu pokarmowego i krwionośnego oraz przy przeziębieniach. Suszone ziele palono jak papierosy przy astmie, kaszlu i bólach zębów. W Rosji i w Afryce pokrzywa była stosowana także przy obrzękach, biegunce i robaczycy. Po rozprzestrzenieniu na świecie pokrzywa szybko w różnych obszarach trafiła w szerokim zakresie do użytku w lecznictwie ludowym (np. w Ameryce Południowej i Środkowej).

Pokrzywę można przyjmować pod wieloma postaciami. Począwszy od nalewki z pokrzywy, poprzez sok i wyciąg, a skończywszy na potrawach i herbacie. Przy czym sok wyciśnięty ze świeżych pokrzyw uchodzi za najbardziej wszechstronny i najskuteczniejszy środek leczniczy z pokrzywy. Zaleca się jego przechowywanie w postaci tzw. miodu pokrzywowego.

Przepis:

Miód pokrzywowy

1 części soku ze świeżych pokrzyw wymieszać z 9 częściami miodu. Słoik  z miodem pokrzywowym przechowywać należy w miejscu ciemnym, chłodnym i suchym.
Stosowanie: 2 x dziennie 1 łyżeczkę miodu. Miód pokrzywowy, jak każdy miód leczniczy zażywamy pod język i czekamy aż się wchłonie. Miód leczniczy zażywa się ok. 20 minut przed posiłkiem.

Dżem pokrzywowy
Ok. 2 kg świeżych, opłukanych i osuszonych młodych pokrzyw lub górnych części starszych roślin zmielić przez maszynkę. Zmielone pokrzywy wymieszać w proporcji 1 : 1 z płynnym miodem (np. 1 łyżka pokrzyw, 1 łyżka miodu). Tak przygotowaną pokrzywę przełożyć do gorących małych słoiczków i „zapasteryzować” owijając w koc.
Słoiczki z dżemem pokrzywowym przechowywać należy w ciemnym, chłodnym i suchym miejscu .

Dżem można spożywać, jako dodatek do kanapek oraz leczniczo 2 razy dziennie 1 łyżkę stołową dżemu pokrzywowego zażywać na 20 minut przed posiłkiem lub z dżemu  można też wycisnąć sok, najlepiej na sitku, przepłukując dżem ¼ szklanki przegotowanej wody w temperaturze pokojowej. Uzyskany w ten sposób sok zażywać 2 razy dziennie na 20 minut przed posiłkiem.

Co dobrego znajdziesz w pokrzywie?

  • superlektyna UDA – hamuje rozwój wirusów
  • kwasy organiczne – mrówkowy i octowy, jak również histamina i acetylocholina.
  • łatwo przyswajalne mikroelementy: wapń, fosfor, żelazo, siarka, potas, jod i sód. Są onepotrzebne do prawidłowego przebiegu procesów metabolicznych.
  • witamina K, flawonoidy i garbniki poprawiają krzepliwość krwi i wchłanianie wapnia. Zapobiega to krwawieniom.Flawonoidy i garbniki dodatkowo pomagają pozbyć się toksyn z organizmu.
  • witamina B2 (ryboflawina) – jej niedobór może powodować zaburzenia w funkcjonowaniu układu nerwowego oraz stany zapalne błon śluzowych.
  • naturalne barwniki roślinne beta-karoten, chlorofil i ksantofil
  • witamina C
  • kwas pantotenowy, który działa przeciwzapalnie i zwiększa tępo regeneracji tkanek
  • olejkieteryczne
  • fitosterole
  • karotenoidy
  • serotoninę

Pokrzywa zastosowanie:

  • wzmacnia układ odpornościowy poprzez stymulację leukocytów, ma działanie antybakteryjne i antywirusowe
  • liście mają działanie przeciwalergiczne i oczyszczają zatoki, dlatego herbata z pokrzywy jest zalecana podczas leczenia kataru siennego
  • wpływa na emisję enzymów z trzustki, przez co obniża poziom cukru we krwi
  • dostarcza dużo żelaza co przeciwdziała  niedokrwistości, anemii i słabemu krzepnięciu krwi. W efekcie zwiększa ilość hemoglobiny i erytrocytów we krwi, co przekłada się na lepsze krążenie i wydolność fizyczną.
  • zapobieganie tworzenia się piasku nerkowego, dlatego stosuje się ją jako suplement diety podczas leczenia chorób
  • oczyszcza organizm z toksyn i kwasu moczowego, co wykorzystuje się podczas leczenia dny moczanowej
  • wykorzystywana jelit także do leczenia prostaty i  zapaleń dróg moczowych
  • wspomaga trawienie, przez pobudzenie żołądka do emisji soków trawiennych
  • zapobiega wrzodom żołądka i jelit
  • pomaga pozbyć się flegmy z narządów oddechowych i oczyszcza zatoki
  • przeciwdziała schorzeniom wątroby i dróg żółciowych,  chorobom śledziony
  • liście przejawiają tendencje do łagodzenia obrzęków i skurczy, a także zapalenia nerwów kończyn, rwy kulszowej i lumbago
  • wyciąg z korzenia ma działanie przeciwgrzybiczne
  • poprawia stan cery, paznokci i włosów nadając im piękny połysk

Pokrzywa przeciwwskazania

W przypadku cyst, nowotworu macicy i krwotoków spowodowanych polipami nie należy przyjmować pod żadną postacią pokrzywy. Podobne przeciwwskazania występują w wypadku innych chorób leczonych chirurgicznie. Pomimo zastosowania wyciągu z pokrzywy w leczeniu nerek przed rozpoczęciem przyjmowania należy skonsultować się z lekarzem.Wywaru, soku ani nalewek nie należy łączyć z lekami przeciwcukrzycowymi, ponieważ wzmacniają ich efekt.

Zaleca się ostrożność w stosowaniu pokrzywy w okresie ciąży i karmienia piersią, pomimo, że od wieków pokrzywie zwyczajnej przypisuje się zwiększenie produkcji mleka u matek karmiących piersią.

Przepisy:

Herbata z pokrzywy:
Herbatę ze świeżych liści parzy się we wrzątku zaledwie pół minuty. Z suszu nieco dłużej – minutę może dwie. Spotkałem się z poradami dotyczącymi parzenia pod przykryciem przez 10 minut. Napar nabiera wtedy znacznie intensywniejszego smaku i zapachu. Nasilają się również właściwości moczopędne.
Na szklankę naparu przypada około łyżeczka z kopką ziela. Napar należy przyrządzać ze świeżej porcji pokrzywy. Herbata powinna mieć jasnożółtą barwę z odcieniem zieleni i intensywny, cierpko-gorzkawy smak. Działa chłodząco, ale nie gasi pragnienia.

Zaleca się jej picie na czczo, raz dziennie bez cukru. Pierwsze parę szklanek może charakterystycznym cierpkim smakiem zniechęcać, ale szybko da się do niego przyzwyczaić. Można także spróbować poprawić smak napoju poprzez pomieszanie go z melisą i rumiankiem.

W wypadku kuracji można krótkotrwale zwiększyć dzienną ilość filiżanek herbaty z pokrzywy do trzech. Większa ilość może powodować przeczyszczenia i uczucie pragnienia.

Sok z pokrzywy
Sok z pokrzywy przyrządza się ze świeżych łodyg i liści. Po dokładnym umyciu rośliny należy przepuścić ją przez sokowirówkę. Pić 1 kieliszek dziennie.

Zupa z pokrzyw

Kolejnym ciekawym przepisem na danie z pokrzywy jest zupa. Jest ona bardzo łatwa i szybka do przyrządzenia.
Przygotowuje się ją tylko i wyłącznie z górnych liści pokrzywy, ponieważ są najdelikatniejsze. Potrzeba ich około 50dag.
Pozostałe składniki zupy z pokrzywy to 2 ząbki czosnku, 0.5 litra wywaru z włoszczyzny i tyle samo mleka. Do tego pół szklanki śmietany, łyżka masła i mąki. Całość doprawia się kostką rosołową, imbirem, solą i pieprzem, a także gałką muszkatołową.

Posiekaną i sparzoną pokrzywę z czosnkiem (również posiekanym) dusi się na maśle, następnie się ją miksuje i zalewa wywarem z jarzyn. Dodaje się mleka i kostkę rosołową. Po zagotowaniu pozostaje już tylko zagęszczenie zupy śmietaną z mąką i doprawienie. Zupę podaje się z przeciętymi jajkami na twardo (podobnie jak żurek).

Ciekawostki związane z pokrzywą

  • Niektóre słodycze, wódki, likiery i piwa barwione są sokiem z pokrzywy, ponieważ stanowi naturalny i nieszkodliwy zielony barwnik.
  • Siano z pokrzywy jest obfitą  w witaminy i minerały naturalną paszą dla zwierząt hodowlanych.
  • Do dziś koczownicze ludy Azjatyckich stepów doceniają lecznicze właściwości pokrzywy, która stanowi podstawę ich medycyny.

Źródła:

  • Maria Treben – Apteka      Pana Boga
Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.