Category: Ziołolecznictwo


Głóg (Crataegus laevigata – dwuszyjkowy/Crataegus monogyna – jednoszyjkowy)  jest cenionym środkiem leczniczym o działaniu nasercowym, popularnością dorównującym naparstnicy i jemiole. Głóg jest rośliną wieloletnią z rodziny różowatych, rosnącą w Europie, Azji i północnej Afryce. W Polsce głóg możemy spotkać na terenie całego kraju na polanach, brzegach lasów, w zaroślach. Jest również uprawiany jako krzew ozdobny w parkach i ogrodach. Głóg zakwita w maju lub czerwcu, a jego białe bądź różowe kwiaty zebrane są w baldachy. Owoce są ciemnoczerwone, a liście ciemnozielone, z głęboko wciętymi brzegami, przymocowane do łodyg za pomocą długich ogonków. Głóg dwuszyjkowy osiąga wysokość do 4 m, jego owoce posiadają dwie lub trzy pestki, a słupek kwiatowy jest dwuszyjkowy. Natomiast głóg jednoszyjkowy dorasta do 8 m, posiada jednopestkowe owoce i jednoszyjkowy słupek kwiatowy. Obydwie odmiany wykazują jednakowe właściwości lecznicze. Głóg jest rośliną nektarodajną.

Surowiec leczniczy

Surowcem leczniczym są kwiatostany wraz z otaczającymi je liśćmi oraz owoce głogu. Kwiatostany zbieramy na początku okresu kwitnienia i suszymy, wieszając w przewiewnym miejscu.
Owoce natomiast należy zebrać jesienią, kiedy są w pełni dojrzałe. Suszymy je w piekarniku w temperaturze do 35°C.

Zastosowanie wewnętrzne

Głóg ceniony jest przede wszystkim za dobroczynny wpływ na układ krążenia – rozszerza i wzmacnia naczynia krwionośne, zwiększa siłę skurczu serca oraz zmniejsza poziom „złego” cholesterolu. Wyciągi z głogu obniżają ciśnienie krwi oraz ułatwiają dopływ tlenu do serca i innych narządów. Działają łagodnie uspokajająco – zmniejszają palpitacje serca na tle nerwowym. Takie właściwości decydują o stosowaniu głogu w przypadku nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca i miażdżycy. Warto wiedzieć, że przy schorzeniach układu krążenia większą skuteczność wykazują wyciągi alkoholowe. Głóg zalecany jest również przy infekcjach dróg moczowych, chorobach reumatycznych i skąpomoczu, a także przy niestrawności. Głóg znany jest również, że swoich właściwości relaksujących i odprężających. Herbatki z głogu są popularne wśród osób, które cierpią na bezsenność, lub wykorzystywane przez młode matki do kąpieli noworodków.

Skład

Głóg zawiera:

  • flawonoidy (między innymi rutynę, kwercetynę i witeksynę)
  • kwasy fenolowe (chlorogenowy i kawowy)
  • procyjanidy
  • kwas ursolowy
  • beta-sisterol
  • garbniki
  • cholinę i acetylocholinę
  • sole mineralne (wapń, żelazo, fosfor)
  • W owocach znajdziemy ponadto witaminę C i karotenoidy

Działanie

Bogaty skład głogu decyduje o jego działaniu:

  • rozkurczowym
  • moczopędnym
  • wzmacniającym naczynia krwionośne
  • uspokajającym
  • przeciwzapalnym
  • przeciwbakteryjnym
  • antyoksydacyjnym
  • przeciwmiażdżycowym

Napar z głogu

2 łyżki suszonych kwiatów lub owoców zalewamy 2 szklankami wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. ½ szklanki naparu pijemy 3-4 razy dziennie.

Odwar z owoców głogu

Łyżeczkę suszonych owoców zalewamy szklanką letniej wody, podgrzewamy i gotujemy pod przykryciem 3-5 minut. Szklankę świeżo przygotowanego odwaru pijemy 2-3 razy dziennie.

Nalewka z głogu

Pół szklanki kwiatów lub owoców głogu należy zalać 500 ml wódki i odstawić na 2 tygodnie. Po tym czasie filtrujemy nalewkę i przechowujemy w ciemnym miejscu. Łyżkę nalewki stosujemy 3-4 razy dziennie.

 Nalewka z głogu (polecana na nadciśnienie)

0,5 kilograma suszonych owoców głogu wsypać do wysokiego naczynia, najlepiej dużego słoja. 0,5 litra spirytusu wymieszać z  połową szklanki (125 ml) wody, zalać głóg. Słoik szczelnie nakryć i odstawić na dwa tygodnie. Po dwóch tygodniach zlać alkohol z owoców. W garnku zagotować 400 ml wody dodać 5 goździków, laskę cynamonu (lub łyżeczkę sproszkowanego), 1 łyżkę cukru oraz otartą skórkę z 1 cytryny. Zagotować i poczekać aż utworzy się na powierzchni piana. Ściągnąć pianę, wyłączyć palnik i wlać alkohol do syropu. Ponownie wlać nalewkę do słoja, zamknąć szczelnie i odczekać 3 dni. Po 3 dniach można przelewać nalewkę do karafki.

 Konfitura z owoców głogu

Z 0,5 kilograma głogu usunąć pestki. Zalać je wrzątkiem, dodać tyle wody, by były całe przykryte i ugotować do miękkości. Następnie owoce przełożyć do zimnej wody, a do wywaru 0,5 kg cukru. Syrop gotować 10 minut, wrzucić owoce i gotować kolejne 10 minut. Odstawić na 1 noc. Na drugi dzień odlać syrop z owoców i gotować 3 minuty, włożyć owoce głogu i gotować aż staną się szkliste. Gorące przełożyć do wyparzonych słoików i zakręcać. Postawić do góry nogami, do wystygnięcia.

Potem to już tylko zajadamy ze smakiem, palce lizać!

HERBATKA MIESZANA   WZMACNIAJĄCA SERCE

Zmieszać po 1 łyżeczce suszonych liści głogu i kwiatu arniki oraz 1/2 łyżeczki melisy. Mieszankę zalać 1 filiżanką wrzącej wody. Zaparzać przez   10 minut i przecedzić. Pić 2 filiżanki dziennie.

 

Bezpieczeństwo stosowania

Nie zaobserwowano skutków ubocznych przy stosowaniu wyciągów z głogu zgodnie z zaleceniami. Opinii lekarza należy jednak zasięgnąć w przypadku przyjmowania leków nasercowych oraz, ze względu na działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie, ciąży.

„Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

 Len zwyczajny (Linum usitatissimum L.) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny lnowatych (Linaceae). Pochodzi z Bliskiego Wschodu. Zalety zdrowotne siemienia lnianego, czyli nasion lnu, znano już w starożytności. Stosowane były przez Greków i Rzymian. Praojciec medycyny – Hipokrates – polecał ich stosowanie na bóle podbrzusza i zapalenia błon śluzowych. Współcześni również dostrzegali walory nasion lnu. Mahatma Gandhi podkreślał: „Gdziekolwiek siemię lniane jest spożywane dość regularnie, tam ludzie cieszą się lepszym zdrowiem”. Używano go w kosmetyce, medycynie ludowej i… przemyśle maszynowym. Jest starą rośliną użytkową uprawianą od kilku tysięcy lat na włókno, które mimo konkurencji tworzyw sztucznych nadal jest bardzo cenione.

Surowiec leczniczy

Nasienie lnu (Semen Lini) – spłaszczone, o kształcie podłużnie jajowatym. Łupina nasienia jest ciemna czerwonawo- brunatna lub żółta, gładka, błyszcząca. Nasiona mają 4-6mm długości, 2-3mm szerokości i 0,5-2mm grubości; jeden koniec jest zaokrąglony, drugi koniec tworzy skośny szpic. Jest surowcem śluzowym i tłuszczowym.

Skład chemiczny

  • kwasy: olejowy, linolowy i stearynowy
  • białko
  • śluz
  • diglikozydy cyjanogenne: linustatynę i neolinustatynę, ogółem około 1,5% (odpowiada to około 0,01-0,03% cyjanowodoru, który uwalnia się tylko z rozdartych i namoczonych nasion).
  • linatyna toksyczny aminokwas , występujący w niedojrzałych nasionach

Działanie

Wewnętrznie

Ze względu na to, że śluz znajduje się w skórce, surowiec jest używany w stanie nie rozdrobnionym w postaci maceratów wodnych lub mielony do zażywania w postaci proszku. Ponadto jest używany w postaci oleju. Stosuje się go w:

  • nieżytach żołądka i jelit
  • nieżytach pęcherza moczowego i dróg moczowych
  • środek lekko przeczyszczająco
  • probiotyczne  - uaktywnia florę bakteryjną jelit
  • przeciwzapalnie
  • poprawia odporność
  • reguluje poziom cholesterolu
  • zapobiega nowotworom
  • poprawia pracę mózgu i działa antydepresyjnie

Zewnętrznie

Jest stosowany w postaci okładów i kataplazmów jako środek przeciwzapalny.
Do zewnętrznego stosowania nadają się także wytłoki po wyciśnięciu oleju (Placenta Seminis Lini).

  • stanach zapalnych skóry,
  • owrzodzeniach,
  • wypryskach

Przepis na galaretkę (kisielek) z siemienia lnianego – do picia i do okładów

Wlać do emaliowanego garnuszka szklankę wody, zagotować, wsypać 1 łyżkę stołową siemienia lnianego (niemielonego), pogotować na małym ogniu przez 3-8 minut, odstawić aż trochę wystygnie i pić. Gotując krócej otrzymamy płyn nieco gęściejszy od wody, a im dłużej gotujemy, tym bardziej konsystencja staje się podobna do kisielu raczej niż do galaretki, gdyż nigdy się nie zsiądzie i nie będzie go można kroić nożem.

Przepis na macerat z siemienia lnianego

Osoby, które nie tolerują galaretowatej konsystencji mogą do picia stosować macerat.

Łyżkę siemienia lnianego zalać szklanką ciepłej, przegotowanej wody i pozostawić na 4-6 godzin. Do picia podgrzać w kąpieli wodnej. Odcedzić i pić małymi łykami. Można pić kisielek lub macerat – letni, ciepły albo w temperaturze pokojowej.

Jeśli kisielek lub macerat wystygnie zbyt mocno i chcemy go podgrzać, to najlepiej – w kąpieli wodnej, czyli wstawić garnuszek z siemieniem do drugiego, większego garnka z niewielką ilością wody, która powinna sięgać do tego samego poziomu, co kisielek, a ten większy garnek postawić na palniku i podgrzać wodę do zagotowania. Zamieszać i sprawdzić, czy jest wystarczająco ciepły. Odcedzić i pić.

Stosujemy do picia na dolegliwości żołądkowe (na żołądek, na refluks), a także na przykład, do łagodzenia śluzówki przy drażniącym kaszlu – na zmianę z maceratem z prawoślazu.

Zewnętrznie można niewielką ilość galaretki (kisielku) aplikować do nosa za pośrednictwem tamponu zrobionego z kawałka waty. Sprawdzi się także do łagodzenia podrażnień pochwy oraz przy wszelkich podrażnieniach skóry twarzy, rąk, nóg i tułowia, na skutek otarcia, działania środków drażniących lub wycinania (skórek, paznokci).

Przepis na większą ilość galaretki z siemienia lnianego, na przykład do moczenia stóp czy całych dłoni lub do nasiadówek (przy podrażnieniach wywołanych grzybicą pochwy lub hemoroidami),

Macerat z siemienia lnianego do nasiadówek i kąpieli

Do garnka wlewamy litr wody, wsypujemy 3 łyżki niemielonego siemienia lnianego i gotujemy około 10 minut. Następnie galaretkę schładzamy do temperatury pokojowej i używamy do moczenia i nasiadówek.

Olej lniany

Szczególnie cenny produktem wytwarzanym z siemienia lnianego jest olej lniany. Olej lniany (Oleum lini) to bogate źródło niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych (NNKT) omega-3 oraz omega-6. Stanowią one materiał budulcowy błon komórkowych, pełnią funkcję hormonów i międzykomórkowych informatorów. Mają także właściwości lecznicze, m.in. obniżają poziom cholesterolu, zapobiegają chorobom serca i naczyń krwionośnych, korzystnie wpływają na system odpornościowy i układ nerwowy, działają przeciwzapalnie. Ale na tym nie koniec. NNKT wspomagają przemianę materii, uszczelniają barierę naskórka, przyczyniając się do jej lepszego nawilżenia i natłuszczenia.

Bogata zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w oleju lnianym ma niebagatelne znaczenie. Nasz organizm nie jest w stanie samodzielnie ich wytworzyć, przez co muszą być dostarczone wraz z pożywieniem. Są one niezbędne do prawidłowego transportu lipidów we krwi, a zwłaszcza cholesterolu. Obniżają jednocześnie jego ogólny poziom. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe są także głównym budulcem błon wszystkich komórek naszego ciała, a ponadto biorą udział w stymulowaniu licznych procesów życiowych. Służą do syntezy substancji biologicznie czynnych regulujących ciśnienie tętnicze krwi, pracę układu sercowo-naczyniowego oraz ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego.

Nienasycone kwasy tłuszczowe mają również duże znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego, układu oddechowego, a także nerek i narządów rozrodczych. Ich niedobór może skutkować upośledzeniem czynności wielu organów wewnętrznych oraz zwiększoną podatnością na infekcje i zmiany skórne takie jak: łuszczenie się, odbarwienia czy nadmierne wysuszenie. Brak odpowiedniej ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych może prowadzić do bezpłodności.

W 100 g oleju tłoczonego z siemienia lnianego znajduje się co najmniej 74 g wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6, a także kwasy jednonienasycone oraz witamina E. W oleju lnianym znajdziemy szczególnie dużo witaminy E, zwanej popularnie witaminą młodości. Zbawienne skutki jej działania na skórę i ogólną urodę są powszechnie znane. Niewielu z nas zdaje sobie jednak sprawę z tego, iż witamina E znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia, ogranicza odkładanie się blaszek miażdżycowych oraz powoduje spadek poziomu cholesterolu we krwi.

Dieta dr Budwig

Johanna Budwig – siedmiokrotnie nominowana do Nagrody Nobla niemiecka biochemiczka – wiele lat poświęciła na badania nad olejem lnianym. Opracowana przez nią dieta pomaga w leczeniu m.in. miażdżycy, alergii, dermatoz, nowotworów, depresji, choroby Alzheimera.

Podstawowym tłuszczem w diecie dr Budwig jest olej lniany tłoczony na zimno i nieoczyszczony. Zabronione jest używanie jakichkolwiek innych olejów, margaryn, majonezów. Wyeliminować trzeba też potrawy smażone, tłusty nabiał, mięsa. Potrawy nie powinny być przyrządzane z produktów konserwowanych sztucznie, z dodatkami chemicznymi (np. benzoesanem sodu). Więcej na temat tej diety znajdziesz na http://budwig.vegie.pl/

Olej lniany  leczniczo należy zjadać codziennie w postaci zrobionej w domu pasty.

Pasta dr BudwigWykonuje się ją, miksując przez 5  minut olej lniany i chudy biały twarożek w proporcjach 5-6 łyżek oleju na  12,5 dag sera. Można ją doprawiać do smaku np. ziołami, solą, czosnkiem,  papryką, pieprzem. Zapobiegawczo wystarczą 2 łyżki stołowe pasty dziennie, w  lekkich schorzeniach 2-4, a w ciężkich przypadkach 6 łyżek. Wskazane jest  także zjadanie zmielonego siemienia lnianego. 

Olej lniany w kuchni

Z uwagi na szczególne właściwości oleju lnianego nie należy go stosować do smażenia. Używany na zimno, stanowi idealny dodatek do sałatek, sosów, gotowanych jarzyn i innych potraw. Jest znakomitym rozwiązaniem dla osób odchudzających się i dbających o sylwetkę, ponieważ usprawnia procesy spalania tkanki tłuszczowej i zapobiega jej odkładaniu.

Uwaga: Wszystkie kwasy tłuszczowe wielonienasycone ulegają pod wpływem światła, powietrza i wysokiej temperatury bardzo szybkiemu procesowi utleniania. Dlatego olej lniany musi być przechowywany w warunkach chłodniczych, bez dostępu światła i powietrza.

Lawenda swoją  popularność zawdzięcza uspokajającemu działaniu olejku eterycznego, który  uzyskiwany jest z drobnych, fioletowych kwiatów. Jednak lawenda równie   skutecznie radzi sobie z chorobami skóry czy dolegliwościami układu pokarmowego.

Skład i działanie lawendy

Najcenniejszym   składnikiem lawendy lekarskiej (Lavandula officinalis) jest olejek eteryczny ( zobacz wpis o Aromaterapii)  o działaniu uspokajającym,   przeciwbakteryjnym i odkażającym. Lawenda zawiera ponadto taniny, flawonoidy i kumaryny.

 

Surowiec leczniczy

Surowcem   leczniczym są kwiaty lawendy oraz uzyskiwany z nich olejek. Kwiaty i liście lawendy stosowane są również jako przyprawa kuchenna.

Lawenda w kuchni
Lawenda znajduje zastosowanie również w  kuchni. Chcąc uzyskać z niej przyprawę zbiera się młode liście na początku     maja i suszy w cieniu. Cechuje je gorzki, ostry zapach i silny aromatyczny   smak. Szczególnie doceniana jest w kuchniach francuskiej, hiszpańskiej i  włoskiej. Wchodzi w skład sławnych  ziół prowansalskich. Jest niezwykłym dodatkiem do dań rybnych, baraniny i dziczyzny, sałatek a nawet do ciast i  deserów. 

Skład chemiczny:

Kwiaty zawierają przede wszystkim olejek eteryczny w jego skład wchodzą:

  • linalol
  • geraniol
  • furfurol
  • pinen
  • cyneol
  • borneol
  • barwniki (antocyjany)
  • garbniki
  • cukry
  • związki mineralne

Działanie:

Zarówno kwiaty lawendy, jak i olejek mają działanie:

  • przeciwskurczowe
  • uspokajające
  • antyseptyczne
  • wiatropędnie
  • rozkurczowe
  • trawienie
  • napotne
  • moczopędne

Zastosowanie wewnętrzne lawendy

Lawenda jest skutecznym środkiem uspokajającym, likwidującym napięcie nerwowe,  ułatwiającym zasypianie. Łagodzi dolegliwości związane ze stresem – napięciowe bóle głowy, migrena, zaburzenia trawienia. Zalecana jest w przypadku dolegliwości żołądkowo-jelitowych (np. przy wzdęciach, biegunce, niestrawności, braku apetytu). Napary z lawendy łagodzą również objawy napięcia przedmiesiączkowego.

Herbatka lawendowo-miętowa na przeziębienie  
Ta aromatyczna herbatka przyniesie ulgę w nieżycie dróg oddechowych. W swym składzie zawiera zioła tradycyjnie stosowane jako domowe środki  wspomagające leczenie takie jak: mięta pieprzowa, lawenda i miód.   Ta aromatyczna herbatka przyniesie ulgę w nieżycie dróg oddechowych. W swym składzie zawiera zioła tradycyjnie stosowane jako domowe środki  wspomagające leczenie takie jak mięta pieprzowa, lawenda i miód. Lawenda łagodzi objawy przeziębienia, działa lekko uspokajająco i ułatwia zasypianie. Mięta pomaga obniżyć gorączkę, walczy z kaszlem i bólem głowy.  Herbatkę  lawendowo-mietową warto zastosować zwłaszcza we wczesnym stadium przeziębienia i grypy.

Sposób przyrządzenia

1 łyżeczkę  kwiatów lawendy i 1 łyżeczkę liści mięty pieprzowej zalewamy 1 filiżanką   wrzątku i zaparzamy pod przykryciem przez 5-10 minut. Następnie zioła  przecedzamy i dosładzamy miodem. Napar należy pić 3 razy dziennie po filiżance

Zastosowanie zewnętrzne 
Lawenda ułatwia gojenie się ran, owrzodzeń,   oparzeń, ukąszeń. Jest pomocna w przypadku opryszczki i stanów zapalnych   skóry (łagodzi objawy trądziku). Inhalacje zalecane są przy przeziębieniu i   zapaleniu oskrzeli, płukanki natomiast przy zapaleniu gardła i jamy ustnej.

Lawenda w kosmetyce
W kosmetyce doceniane są przeciwbakteryjne, odkażające i odświeżające   właściwości lawendy. Kosmetyki lawendowe zalecane są do pielęgnacji cery   tłustej i trądzikowej oraz stóp. Olejek lawendowy jest doskonałym dodatkiem   do aromatycznych kąpieli. Stosowany jest do masażu (po połączeniu z olejkiem   jojoba bądź oliwą z oliwek) i jako składnik perfum.

Kąpiel ułatwiająca zasypianie
50 g kwiatów lawendy i 50 g kwiatów lipy zalewamy   2 litrami wrzątku i parzymy pod przykryciem przez 15 minut. Napar odcedzamy i  dodajemy do kąpieli.

Nalewka lawendowa  
Pół szklanki kwiatów lawendy zalewamy 400 ml wódki i odstawiamy na 2   tygodnie. Następnie odcedzamy przez gazę. Nalewkę można stosować zarówno   wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

Napar z kwiatów lawendy
Łyżkę suszonych kwiatów lawendy zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod  przykryciem przez 15 minut. Pół szklanki odcedzonego naparu pijemy kilka razy  dziennie.

Inhalacje
Do 0,5 l gorącej wody dodajemy 10-15 kropli   olejki lawendowego i wdychamy opary przez około 10 minut.

Środek odstraszający mole z lawendy
Kilka łyżek suszonych kwiatów lawendy umieszczamy   w torebce z cienkiego materiału i wieszamy w szafie.

Przeciwwskazania do stosowania lawendy
U niektórych osób olejek lawendowy może powodować alergie skórną. Stosowany   wewnętrznie w nadmiernych ilościach może mieć działanie narkotyczne.

 

Na czym polega aromaterapia 

AROMATERAPIA jest rewelacyjnie prostą i skuteczną, a przy tym przyjemną w stosowaniu, metodą usuwania wielu dolegliwości przy użyciu naturalnych roślinnych olejków eterycznych używanych w masażu, do kąpieli, oraz w formie inhalacji i wdychania po rozpyleniu w otaczającym nas powietrzu i wchłaniania przez skórę. Historia od czasów najdawniejszych wskazuje, że ludzie używali olejków eterycznych do wielu różnych celów, wśród których działania terapeutyczne były najważniejsze. Zarówno Biblia jak i stare księgi indyjskie, egipskie papirusy, czy antyczne chińskie recepty zawierają opisy olejków eterycznych. Są opisane w literaturze starożytnej, w legendach i poezji. Współczesne badania wykazały, że olejek różany zawiera składniki o działaniu relaksującym i nasennym. Wiele znanych w medycynie ludowej sposobów leczenia opiera się na bezpośrednim lub pośrednim stosowaniu olejków eterycznych.

KLASYCZNA AROMATERAPIA POLEGA NA STOSOWANIU NATURALNYCH ROŚLINNYCH OLEJKÓW ETERYCZNYCH W MASAŻU – KĄPIELI – POWIETRZU

MASAŻ AROMATERAPEUTYCZNY – to masaż ogólny całego ciała i/lub w zależności od celu zabiegu masaż miejscowy. We wszystkich przypadkach do masażu stosuje się mieszaniny olejków rozpuszczone w naturalnych olejach roślinnych. Poleca się stosowanie olejów specjalnie korzystnych dla skóry, lub popularnych olejów jadalnych. Muszą być one świeże i co najważniejsze bez zapachu. Do masażu olejki eteryczne rozpuszcza się w oleju w proporcji 15-30 kropli mieszaniny olejków na 50 mililitrów (około 1/5 do 1/4 szklanki oleju). Do jednego masażu zużywa się mniej więcej 2-3 krople mieszaniny olejków rozpuszczonych w łyżce stołowej oleju roślinnego.

KĄPIEL AROMATERAPEUTYCZNA – to 15-30 minutowe zanurzenie się w ciepłej wodzie, do której dodano 10 kropli mieszaniny olejków na wannę. Przy kąpieli tylko nóg lub rąk należy odpowiednio do pojemności naczynia zmniejszyć ilość olejku. Po kąpieli skóry nie należy spłukiwać tylko wytrzeć. Formą miejscowej kąpieli aromaterapeutycznej jest KOMPRES AROMATERAPEUTYCZNY gdzie stosuje się przykładanie miejscowe ręcznika lub waty nasączonej roztworem 5-10 kropli olejku w połowie szklanki cieplej wody. Przygotowanie do kąpieli aromaterapeutycznej Przed zabiegiem należy wziąć prysznic, gdyż leczniczą kąpiel aromaterapeutyczną stosujemy na umyte ciało. Podczas kąpieli nie stosujemy żadnych środków pieniących ani myjących. Silne zapachy kosmetyków (mydeł i płynów do kąpieli) mogą zakłócać działanie terapeutyczne olejków eterycznych. Natomiast piana z kosmetyków może zaburzyć ulatnianie się cennych substancji z olejków lotnych. Przygotowana kąpiel powinna być ciepła, ale nie gorąca.

AROMATERAPIA W POWIETRZU – to klasyczne inhalacje lub rozpylanie albo odparowywanie olejków w pomieszczeniu, w którym przebywa pacjent.

INHALACJE AROMATERAPEUTYCZNE robi się bądź nad naczyniem z gorącą wodą, do którego wkroplono 5-10 kropli mieszaniny olejków, bądź trzymając przy ustach i nozdrzach chustkę, na którą nakapano 5-10 kropli mieszaniny olejków. Typowa AROMATERAPIA W POWIETRZU to rozpylanie olejków rozpuszczonych w wodzie przy pomocy ogrzewanego świeczką KOMINKA AROMATERAPEUTYCZNEGO. W zależności od pomieszczenia stosuje się do 10 kropli mieszaniny olejków na zabieg (raz dwa razy dziennie np. rano i wieczorem).

Wiadomo, że olejki eteryczne mają silne działanie i mogą być lekarstwem prawie na każdą chorobę czy dolegliwość. Poniżej podaję jakie olejki należy stosować na przeziębienie, lub aby  uniknąć niepotrzebnej choroby.

OLEJEK IMBIROWY

Olejek imbirowy wpływa korzystnie na stan ciała i ducha. Jego stosowanie jest polecane szczególnie w sezonie jesienno-zimowym, gdy częściej doskwierają nam infekcje. Imbir znany jest z właściwości przeciwzapalnych, antyseptycznych i rozgrzewających. Olejek imbirowy to także naturalny antydepresant, który skutecznie rozprawi się z jesienną chandrą i przygnębieniem.

Zastosowanie olejku imbirowego
Olejek eteryczny pozyskiwany z kłącza imbiru wspomaga zwalczanie infekcji górnych dróg oddechowych, dlatego jego stosowanie jest wskazane w stanach osłabienia fizycznego oraz w przypadku grypy i przeziębienia.
Olejek imbirowy działa przeciwzapalnie i rozgrzewająco na układ mięśniowy i ruchowy. Masaże z zastosowaniem olejku imbirowego (w połączeniu z olejkiem bazowym) poprawiają krążenie krwi i łagodzą ból dlatego polecane są w przypadku zmęczenia fizycznego, schorzeń o podłożu reumatycznym, zakwasów i bólu mięśni oraz stawów. Imbir skutecznie zapobiega mdłościom, stąd w przypadku choroby lokomocyjnej w trakcie podróży warto mieć przy sobie chusteczkę nasączoną olejkiem imbirowym. Substancje lotne zawarte w kłączu imbiru pobudzają również zmysły. Olejek imbirowy rozładowuje napięcia wewnętrzne i wykazuje właściwości afrodyzjakalne.

Łączenie olejku imbirowego z innymi olejkami eterycznymi
Olejek z imbiru możemy z powodzeniem mieszać z olejkami eterycznymi pozyskiwanymi z cytrusów, jak również z olejkiem goździkowym, cynamonowym, kardamonowym i sandałowym.

Przeciwwskazania do stosowania olejku imbirowego
Mimo, że olejek imbirowy zapobiega mdłościom, jego stosowanie nie jest wskazane dla kobiet w ciąży. Olejku z kłącza imbiru nie powinno używać się także w przypadku osób cierpiących na nadciśnienie, niemowląt i małych dzieci.

Warto też sięgnąć po korzeń imbiruSYROP NA KASZEL

„Na małym ogniu (ma tylko „mrugać”)   ogrzewać przez 30 minut 2 łyżeczki świeżego, posiekanego kłącza imbiru z 2   filiżankami wody. Dodać około 120g cukru lub miodu i gotować, aż płyn będzie   miał konsystencję syropu. Zjadać 1 łyżkę lub dodawać syrop do herbaty.”
„Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

 

 

OLEJEK LAWENDOWY

Wiele babć ma swoje domowe, tradycyjne sposoby na przeziębienie czy grypę. Jedni preferują czosnek, inni mleko z miodem, a jeszcze inni olejek lawendowy. Inhalacje olejkiem lawendowym pomagają oczyścić drogi oddechowe, dodatkowo olejek ma działanie bakteriobójcze i kojące.

Olejek lawendowy – domowy sposób na przeziębienie
Wiele babć ma swoje domowe, tradycyjne sposoby na przeziębienie czy grypę. Jedni preferują czosnek, inni mleko z miodem, a jeszcze inni olejek lawendowy. Inhalacje olejkiem lawendowym pomagają oczyścić drogi oddechowe, dodatkowo olejek ma działanie bakteriobójcze i kojące. Inhalacje z użyciem olejku pozwalają choremu zaznać relaksu, uczucia spokoju i ukojenia, a przy okazji wyraźnie poprawiają stan zdrowia. Warto więc, poza tradycyjnym leczeniem farmakologicznym, wspomagać się mocą tego wyjątkowego olejku.

Jak pozbyć się bólu z użyciem olejku lawendowego
Olejek lawendowy działa doskonale jako naturalny środek przeciwbólowy. Koi, uspokaja i uśmierza różnego rodzaju bóle. Ból głowy czy migrena, bóle mięśni, stawów, bóle menstruacyjne – w tych przypadkach lawenda okazuje się być często bardziej skuteczna niż tradycyjne tabletki.Osoby cierpiące na ból głowy powinny wsmarować w okolice czoła i skroni kilka kropel olejku. Na bóle mięśni i stawów również można zastosować wcieranie olejku lawendowego, warto jednak połączyć to z odpowiednim masażem stymulującym obolałe miejsca. Taka procedura pomaga rozgrzać ciało, a następnie je ukoić, co zaowocuje zniwelowaniem dolegliwości bólowych. Zamiast masażu można wykonać gorącą kąpiel z użyciem olejku, lub w bolące miejsce położyć okład z nawilżonego wodą i olejkiem ręcznika. Okłady sprawdzają się szczególnie w wypadku bólów menstruacyjnych.

Olejek lawendowy koi również psychikę
Zapach lawendy to od dawien dawna znany sposób na uspokojenie. Unoszący się dookoła zapach tego olejku sprzyja poprawie samopoczucia. Jest to domowy sposób na stany depresyjne, chandry, stany lękowe. Zwalcza bezsenność, koi nerwy, uspokaja.

OLEJEK SOSNOWY

Olejek sosnowy zalecany jest przy przeziębieniach, infekcjach dróg oddechowych i zapaleniu zatok – rozgrzewa, ułatwia odkrztuszanie i udrażnia kanały nosowe. Medycyna ludowa zaleca kąpiele z olejkiem sosnowym przy zapaleniu pęcherza i infekcjach dróg moczowych. Olejek stanowi element składowy aptecznych maści, popularnych sztyftów donosowych stosowanych przy katarze oraz syropów.

Skład olejku sosnowego
W składzie olejku sosnowego wyróżnić można przede wszystkim pinen, limonen, borneol i aldehyd anyżowy. Olejek ma działanie wykrztuśne, rozgrzewające, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i rozkurczowe.

Zastosowanie olejku sosnowego
Olejek sosnowy zalecany jest przy przeziębieniach, infekcjach dróg oddechowych i zapaleniu zatok – rozgrzewa, ułatwia odkrztuszanie i udrażnia kanały nosowe. Stosowany jest przy bólach mięśniowych, stawowych, reumatycznych i nerwobólach. Kąpiele i masaże z dodatkiem olejku sosnowego działają pobudzająco, odświeżają umysł i usuwają zmęczenie, a także poprawiają krążenie. Medycyna ludowa zaleca kąpiele także przy zapaleniu pęcherza i infekcjach dróg moczowych. Olejek stanowi element składowy aptecznych maści, popularnych sztyftów donosowych stosowanych przy katarze oraz syropów.

Inhalacje
5-10 kropli olejku dodajemy do gorącej wody, nakrywamy głowę ręcznikiem i wdychamy opary przez 10-15 minut. Olejek sosnowy można łączyć z olejkiem eukaliptusowym – 5 kropli każdego z olejków.

Masaż
5 kropli olejku sosnowego rozcieńczamy w łyżce olejku bazowego, np. oliwie z oliwek, olejku z pestek winogron, olejku ze słodkich migdałów.

Kąpiel
5-10 kropli olejku mieszamy z łyżką miodu lub mleka i dodajemy do wody.

Kominek aromaterapeutyczną
5-10 kropli olejku sosnowego dodajemy do kominka z wodą.

Bezpieczeństwo stosowania
Olejku nie należy stosować bezpośrednio na skórę bez rozcieńczenia.


OLEJEK EUKALIPTUSOWY

Olejek eukaliptusowy wspomaga leczenie przeziębień oraz zapalenia oskrzeli i górnych dróg oddechowych. Ze względu na działanie pobudzające ruchy rzęsek i upłynniające śluz, olejek udrażnia kanały nosowe w czasie kataru oraz ułatwia odkrztuszanie. Ma łagodne działanie napotne i przeciwgorączkowe.

Skład olejku eukaliptusowego
W składzie olejku eukaliptusowego, otrzymywanego na drodze destylacji z parą wodną liści drzewa, dominuje eukaliptol (inaczej cyneol). Substancja ta ma silne działanie przeciwbakteryjne oraz pobudzające wydzielanie śluzu, a więc ułatwiające wykrztuszanie. Oprócz cyneolu w olejku znajdują się również seskwiterpeny o właściwościach przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych, a także monoterpeny o działaniu wykrztuśnym, przeciwzapalnym i rozkurczowym.

Zastosowanie olejku eukaliptusowego
Olejek eukaliptusowy wspomaga leczenie przeziębień oraz zapalenia oskrzeli i górnych dróg oddechowych. Ze względu na działanie pobudzające ruchy rzęsek i upłynniające śluz, olejek udrażnia kanały nosowe w czasie kataru oraz ułatwia odkrztuszanie. Ma łagodne działanie napotne i przeciwgorączkowe. Jest pomocny w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej oraz przy opryszczce. Olejek eukaliptusowy jest również składnikiem wielu produktów stomatologicznych i spożywczych odświeżających oddech. Masaże z użyciem olejku skutecznie łagodzą bóle mięśniowe, reumatyczne, bóle ścięgien i głowy. Posiada szerokie zastosowanie w leczeniu różnych stanów zapalnych skóry – trądzik, oparzenia, łuszczyca, grzybica, ukąszenia, trudno gojące się rany (także pooperacyjne). Zapach olejku działa odstraszająco na wszy, pchły, komary i inne owady.

Olejek eukaliptusowy rozpylony w pomieszczeniu działa dezynfekująco i znacznie zmniejsza ilość unoszących się w powietrzu zarazków. Olejek działa nie tylko bakteriobójczo i wirusobójczo ale także poprawia koncentracje oraz pobudza do działania.

Masaż
5 kropli olejku eukaliptusowego należy zmieszać z 10 ml olejku migdałowego, oliwy z oliwek bądź olejku z winogron.

Inhalacje
5-10 kropli olejku eukaliptusowego dodajemy do gorącej wody, nakrywamy głowę ręcznikiem i wdychamy opary przez około 10 minut.

Płukanka do gardła i jamy ustnej
5 kropli olejku eukaliptusowego należy dodać do szklanki ciepłej, przegotowanej wody.

Kąpiel
5-10 kropli olejku eukaliptusowego mieszamy z łyżką miodu i dodajemy do wody.

Kominek aromaterapeutyczną
Do kominka z wodą dodajemy 5-10 kropli olejku eukaliptusowego.

Bezpieczeństwo stosowania olejku eukaliptusowego
Olejku eukaliptusowego
nie należy stosować w zbyt dużych stężeniach, gdyż może to prowadzić do nudności, wymiotów, reakcji alergicznych skóry, zawrotów głowy, trudności w oddychaniu, zaburzeń rytmu pracy serca. Ze względu na możliwość wystąpienia poważnych dysfunkcji organizmu i interakcji z lekami (przede wszystkim przeciwdepresyjnymi i obniżającymi poziom cukru we krwi) należy unikać stosowania doustnego. Z tego też powodu nie należy połykać płynów do płukania ust zawierających olejek. Olejku nie można stosować u niemowląt i małych dzieci, a także podczas ciąży i karmienia.

 

OLEJEK GOŹDZIKOWY

Jest jednym z najsilniejszych antyseptyków stosowanych w aromaterapii. W stomatologii (o zapachu goździków korzennych). Eugenol działa odwadniająco i przeciwgnilnie oraz przeciwbólowo, a po zastosowaniu miejscowym – znieczulająco.

Skład olejku goździkowego
Olejek goździkowy otrzymywany jest na drodze destylacji z parą wodną pąków kwiatowych i, znacznie rzadziej, liści drzewa goździkowego (Eugenia Caryophyllus). Najważniejszym składnikiem olejku jest eugenol o działaniu przeciwbólowym i odkażającym. Znajdziemy w nim również seskwiterpeny, które mają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, kwas benzoesowy i terpeny (pinen, limonen). Olejek wykazuje ponadto działanie przeciwgrzybicze, rozkurczowe, wykrztuśne i antyoksydacyjne.

Zastosowanie olejku
Olejek goździkowy przynosi ulgę w bólach zębów, głowy, bólach reumatycznych i nerwobólach. Pobudza wydzielanie soków trawiennych oraz działa wiatropędnie, dlatego też zalecany jest przy biegunkach, wzdęciach, nudnościach. Stosowany jest przy stanach zapalnych jamy ustnej i chorobach skóry (np. przy trądziku i łuszczycy). Olejek wykorzystywany jest również w leczeniu przeziębień i infekcjach górnych dróg oddechowych. Uważany jest za łagodny afrodyzjak.

Stosowanie doustne
2 krople olejku mieszamy z łyżką miodu bądź cukru.

Inhalacje
Inhalację przygotujemy, dodając 5-10 kropli olejku goździkowego do gorącej wody. Opary wdychamy przez około 10 minut.

Masaż
3-5 kropli olejku dodajemy do 10 ml olejku bazowego (np. oliwa z oliwek, olejek jojoba lub olejek z pestek winogron).

Kąpiel
Do kąpieli dodajemy 10-15 kropli olejku goździkowego.

Kominek aromaterapeutyczną
Do kominka z wodą dodajemy 5-10 kropli olejku goździkowego.

Bezpieczeństwo stosowania olejków aromaterapeutycznych – WAŻNE!

  1. Nie stosuj większej ilości olejku niż to jest zalecane, ponieważ zbyt duże stężenie może być toksyczne
  2. Nigdy nie używaj stężonego olejku bezpośrednio na skórę
  3. Uważaj, aby olejek nie dostał się do oczu. W razie dostania się do oczu przemyj oczy chłodna wodą. W przypadku silniejszych podrażnień skontaktuj się z lekarzem
  4. Olejki mogą wchodzić w INTERAKCJĘ Z LEKAMI, zanim zdecydujesz się użyć olejku skonsultuj się z lekarzem, naturoterapeutą lub przeczytaj uważnie informacje producenta.
  5. Przed pierwszym ZAWSZE PRZEPROWADŹ skórną próbę uczuleniową.
    Zaaplikuj 1 kroplę olejku rozpuszczonego w 1 łyżce stołowej oleju bazowego na skórę wewnętrznej strony przedramienia. Odczekaj przynajmniej 3 godziny. W przypadku podrażnienia zrezygnuj za stosowania olejku.
  6. Szczególną ostrożność zachowaj stosując olejki w obecności niemowląt i małych dzieci.
  7. Leczenie olejkami nie może zastąpić terapii, jest tylko jej uzupełnieniem

Bez czarny (Sambucus nigra) to duży krzew (wysokość od 3-10 metrów) z rodziny piżmaczkowatych lub dawniej przewiertniowatych. Potocznie nazywano go również jako: hyczka, holunder, bez apteczny, bez lekarski. Charakteryzuje się dużymi ciemnozielonymi liśćmi od spodu nieco „owłosionymi”. Kwiaty w kolorze jasnokremowym o silnym, duszącym zapachu, zebrane w płaskie szerokie baldachy. Owoce to pestkowce są początkowo zielone potem czerwienieją, aż do koloru fioletowoczarnego. Są lśniące i soczyste w kształcie kulistym o średnicy 6-15 mm . Bez kwitnie bardzo obficie i pięknie w związku z czym często trafia do naszych domów jako dekoracja. Z daleka wygląda jakby był okryty delikatnym białym puchem. Spotkać go zazwyczaj możemy w miejscach nasłonecznionych i wilgotnych: pod budynkami i płotami, w sadach i ogrodach, na skrajach łąk czy lasów. Ciekawostką jest, że gdy rośnie na wapiennych podłożach jego zapach jest prawie niewyczuwalny. Kwitnie od maja do czerwca, a owoce dojrzewają w okresie lipca-sierpnia. Surowcem zielarskim są kwiaty i owoce.

Kwiaty bzu czarnego zawierają:

  • Flawonoidy,
  • Aminy,
  • Kwasy organiczne,
  • Około 0,03% olejku lotnego,
  • Garbniki,
  • Związki fenolowe,
  • Do 9% soli mineralnych,
  • Glukozę,
  • Aldehyd benzoesowy,
  • Związek potopędny (niezidentyfikowany).

Owoce bzu czarnego zawierają:

  • Kwasy organiczne,
  • Około 20% cukrów redukujących,
  • Około 3% garbników,
  • Antocyjany,
  • Karotenoidy,
  • Witaminę C,
  • Zespół witamin B.

Zastosowanie

Największą zaletą kwiatów bzu czarnego jest silne działanie napotne i przeciwgorączkowe.

Bez czarny stosuje się przede wszystkim w:

  • Przeziębieniach,
  • Grypach,
  • Przewlekłych a łagodnych stanach nieżytowych i zapalnych nerek, dróg moczowych i pęcherza,
  • Zapaleniach gardła i anginy (płucze się gardło),
  • Bólach pochodzenia ośrodkowego,
  • Migrenach,
  • Bólach neuralgicznych,
  • Zapaleniu nerwu trójdzielnego i rwie kulszowej.

Sposoby przygotowania:

Owoce

Sok z owoców bzu czarnego

Na ten przysmak musimy poczekać do następnego roku:)

owoce czarnego bzu,  woda (mniej niż połowa wagi owoców)

Owoce umyć, osuszyć, oddzielić od gałązek (dobrze w tym celu spisuje się widelec). Zalać owoce wodą, zagotować i gotować przez kilka minut na dosyć mocnym ogniu, aż owoce zaczną ‘pękać’. Gdy owoce lekko przestygną – przefiltrować sok pozostawiając owoce do powolnego odsączenia, bez ugniatania ich (dobrze jest pozostawić je na kilka godzin). Z tak otrzymanego soku możemy można też przygotować likier z czarnego bzu.

Syrop z owoców czarnego bzu

Na każde 500 ml soku dodajemy 400-500 g cukru oraz sok z 1/2 cytryny.  Składniki zagotować, ściągnąć szumowiny a następnie przelać gorący syrop do wyparzonych / wypieczonych suchych butelek i natychmiast szczelnie zamknąć.  Przechowywać w chłodnym, ciemnym miejscu do 6 miesięcy. Po otwarciu przechowywać w lodówce.

Zagęszczony odwar z owoców:

15-20 g suszonych owoców bzu czarnego należy zalać szklanką wody i gotować przez 20 minut. Po zagotowaniu odcedzić i wypić. Można stosować 1-2 razy dziennie.
Wskazany przy: migrenie, bólach neuralgicznych, zapaleniu nerwu trójdzielnego i rwie kulszowej.

Napar z owoców:
10-15 g owoców należy zalać szklanką wrzącej wody. Napar pić po ćwierć szklanki 3-4 razy dziennie.  Działa przeciwpotnie i moczopędnie.

Kwiaty

Napar z kwiatów:  Łyżkę kwiatów należy zalać szklanką wrzącej wody i przykryć. Po 15 minutach odcedzić i pić 3-5 razy na dzień po szklance (działo jako środek napotny). Napar można stosować do płukania jamy ustnej i oczy w stanach zapalnych.

Inhalacje (przeciwkatarowe):  Przygotowanie naparu – łyżka suszonych kwiatów na szklankę wrzątku. Nachylić się nad pojemnikiem, nakryć głowę ręcznikiem i wdychać gorącą parę.

Syrop z kwiatów czarnego bzu

Na ten przysmak musimy poczekać do następnego roku:)

20-40 baldachów czarnego bzu,  1 kg cukru,  20 g kwasku cytrynowego lub sok z 1 cytryny,  1 litr wody

Kwiaty zbieramy w suchy, słoneczny dzień (najlepiej takie, które są w początkowej, a nie w końcowej fazie kwitnięcia). Zrywamy je delikatnie i równie delikatnie układamy je w misie lub w worku (nie zamykamy go). Pamiętajmy by nie zrywać zbyt wielu kwiatostanów z tego samego drzewa. Po przyniesieniu ich do domu rozkładamy delikatnie kwiaty bzu na papierze, by umożliwić ewentualnym ich mieszkańcom ewakuację ;) Nie polecam potrząsania baldachami, pozbywamy się bowiem wtedy nie tylko robaczków, ale i pyłku kwiatowego. Następnie, bezpośrednio nad naczyniem w którym będziemy przygotowywać syrop, odcinamy kwiaty bzu tak, by zachować jak najmniejsze części zielonych gałązek (to one bowiem mogą nadać syropowi gorzkiego posmaku). Im więcej mamy kwiatów, tym mocniejszy będzie nasz produkt końcowy, jednak nawet z 10-15 dużych baldachów otrzymamy aromatyczny, delikatny syrop.  Po oberwaniu kwiatów przygotowujemy zalewę : zagotowujemy wodę z cukrem i kwaskiem (lub sokiem z cytryny) i wrzątkiem zalewamy kwiaty (wszystkie muszą być zakryte syropem), przykrywamy i odstawiamy na 2-4 dni, delikatnie mieszając zawartość naczynia mniej więcej raz dziennie. Następnie dokładnie filtrujemy syrop i przelewamy do wyparzonych butelek; jeśli chcemy przechowywać go dosyć długo, radzę syrop zapasteryzować (możemy zagotować go tuż przed wlaniem do butelek). Syrop który nie jest pasteryzowany przechowuję zawsze w lodówce, a pasteryzowany – w piwnicy. Po otwarciu syrop przechowujemy w lodówce.

W podobny sposób możemy przygotować również inne syropy, np. z liści melisy, mięty czy werbeny.

Ciekawostka kulinarna – Kwiaty   czarnego bzu smażone w cieście drożdżowymNa ten przysmak musimy poczekać do następnego roku:)Składniki:

•baldachy świeżych kwiatów czarnego bzu,
•2 szklanki mąki pszennej,
•1 łyżka cukru + 1 łyżeczka cukru,
•1 jajko,
•10 g świeżych drożdży,
•szczypta soli,
•ciepłe mleko lub woda,
•cukier puder.

Drożdże rozcieramy z łyżeczką cukru i   mieszamy z łyżką ciepłego mleka lub wody. Oprószamy mąką i odstawiamy do   wyrośnięcia. Mąkę, cukier, wyrośnięte drożdże, jajko, sól – mieszamy z   ciepłym mlekiem. Ilość mleka musi być tak dobrana, aby otrzymać ciasto  gęstsze od ciasta naleśnikowego. Odstawiamy ciasto do wyrośnięcia. Ponownie   wyrabiamy ciasto łyżką. Zanurzamy kwiaty w cieście. I smażymy na patelni (na   głębokim oleju). Usmażone kwiaty w cieście wykładamy na papierowy ręcznik,  aby odsączyć z nadmiaru tłuszczu. Kwiaty w cieście wykładamy na talerz i   oprószamy cukrem pudrem. Smacznego!

 

Kora Bzu czarnego

Jako środek wspomagający odchudzanie:  Jesienią zbieramy korę bzu z 2-3 letnich gałązek. Dwie garście suszonej kory zalewamy litrem zimnej wody i gotujemy, aż zostanie połowa wywaru. Należy pić pół szklanki raz dziennie po kolacji, przed snem. Wywar nie należy do smacznych, ale jego skuteczność została potwierdzona już w średniowieczu.

Choć antybiotyki zwykle kojarzą nam się z medykamentami dostępnymi jedynie na receptę, z niektórych z nich możemy korzystać również bez zalecenia lekarza. Mowa o antybiotykach, które powstały w naturze, takich jak czosnek, cebula, propolis, miód czy niektóre zioła.

Na długo przed tym, zanim antybiotyki zaczęły być produkowane w fabrykach farmaceutycznych, zaczęła wytwarzać je sama natura. Niektóre rośliny „produkują” substancje, które zwalczają bakterie, wirusy i grzyby podobnie jak przepisywane przez lekarzy leki. Nie wywołują one jednak skutków ubocznych, takich jak zatrucia pokarmowe, osłabienie układu odpornościowego czy uodpornienie szczepów bakterii, co często ma miejsce w przypadku syntetycznych antybiotyków. Natura wyposażyła nas zatem w naturalną broń przeciwko infekcjom. Nauczymy się umiejętnie z niej korzystać. Oto przykłady naturalnych antybiotyków:

Czosnek to jeden z najbardziej znanych i zarazem najskuteczniejszych naturalnych antybiotyków, a to za sprawą allicyny, która ma silne działanie bakteriobójcze. Nie bez powodu czosnek, jako środek na przeziębienia oraz infekcje, stosowany był już w medycynie ludowej. Czosnek najlepiej zadziała spożywany na surowo. Posiekany lub przeciśnięty przez praskę i położony na kanapkę lub dodany do sałatki – w razie przeziębienia – szybko postawi nas na nogi. W przypadku uciążliwego kataru sprawdza się również wąchanie czosnku, którego olejki eteryczne pomogą udrożnić drogi zatkany nos. Obok czosnku, drugim cennym warzywem, które z powodzeniem można stosować jako naturalny antybiotyk jest cebula. Zawarte w niej substancje bakteriobójcze potrafią zwalczyć nawet niektóre bakterie odporne na działanie syntetycznych antybiotyków. Oprócz tego, cebula jest również doskonałym źródłem siarki, fosforu, magnezu, cynku oraz krzemu. Cebulę, podobnie jak czosnek, możemy spożywać na surowo lub wdychać, gdy męczy nas katar. (Przepis na syrop czosnkowy w poprzednim wpisie)

Propolis czyli kit pszczeli, w swoim pierwotnym przeznaczeniu, służący pszczołom do zaklejania szczelin w ulu. Ma on silne działanie bakteriobójcze oraz antywirusowe. Oprócz niszczenia chorobotwórczych bakterii, propolis pobudza system odpornościowy, działa leczniczo na układ pokarmowy, a nawet leczy niektóre schorzenia skórne. Niektórzy lekarze nazywają go „naturalną szczepionką”. Należy jednak być ostrożnym, ponieważ propolis może mieć silne działanie uczulające. Aby uniknąć reakcji alergicznej, warto najpierw wykonać test na skórze i obserwować, czy nie pojawiło się na niej zaczerwienienie lub wysypka. Jeśli nie, śmiało możemy stosować propolis leczniczno i wspomagająco.

Na przeziębienie herbatka z miodem? Być może od dawna stosujesz ten właśnie sposób, gdy czujesz, że „coś cię bierze”. Miód od dawna słynie ze swoich właściwości bakteriobójczych i przeciwzapalnych. Pobudza do działania układ odpornościowy, podnosi odporność, działa regenerująco i przeciwbólowo. Ale uwaga! Miód traci swoje właściwości w wysokiej temperaturze, zatem dodaj go do herbaty, dopiero gdy ta odrobione przestygnie. Ten niewielki pomarańczowy kwiat ma właściwości przeciwzapalne, przeciwgrzybiczne oraz przeciwwirusowe. Nie tylko wspomoże leczenie grypy, ale również przyspieszy gojenie się ran, lecz będzie również pomocy w chorobie wrzodowej czy nieżytach żołądka.

Jutro o bańkach lekarskich…

Źródło: Porady na zdrowie dr Górnickiej; Jadwiga Górnicka, Sabina Zwolińska-Kańtoch; Warszawa 2008

Czosnek to naturalny antybiotyk, który wzmacnia odporność organizmu oraz działa wspomagająco w leczeniu przeziębienia i grypy. Warto pokusić się o samodzielne przygotowanie syropu czosnku. Podpowiadamy, jak go zrobić.

O leczniczych właściwościach czosnku doskonale wiedziały już nasze babki. Zawarta w nim allicyna ma silne działanie bakteriobójcze, dzięki czemu czosnek doskonale sprawdza się w roli naturalnego antybiotyku. Jeśli nie chcemy spożywać go na surowo, możemy przygotować z niego syrop, który w okresach wzmożonych zachorowań, jak wiosną czy jesienią, wzmocni odporność wszystkich członków naszej rodziny. A jeśli już dopadnie nas przeziębienie lub grypa, wspomoże i przyspieszy zdrowienie

 

Na jakie dolegliwości polecany jest syrop z czosnku:

  • osłabiona odporność organizmu;
  • infekcje, przeziębienie, grypa;
  • choroby górnych dróg oddechowych.

Jak przygotować syrop z czosnku?

Potrzebne składniki:

  • 2-3 główki czosnku;
  • 6 łyżeczek miodu naturalnego;
  • 3 cytryny;
  • 1 szklanka chłodnej wody (przegotowanej ).

Sposób przygotowania:

Przygotowanie syropu rozpoczynamy od przeciśnięcia przez praskę czosnku oraz wyciśnięcia soku z cytryn. Wszystko mieszamy z miodem i wodą. Tak przygotowany syrop należy odstawić około 24 godziny, a następnie przecedzić. Gotowy syrop wlewamy do szklanej buteleczki i gotowe! Stosować dwa razy dziennie w celu wzmocnienia odporności lub trzy razy, jeśli dopadło nas przeziębienie lub grypa.

 

Deutsch: Echte Aloe (Aloe vera)

Deutsch: Echte Aloe (Aloe vera) (Photo credit: Wikipedia)

Aloes i jego właściwości lecznicze znane były od pradawnych czasów (starożytne Chiny, Egipt, Babilon) praktycznie we wszystkich rejonach klimatu gorącego. Pochodzi z południowej Afryki i do dzisiaj znanych jest około 180 jego gatunków. Często jest mylnie uważany za kaktus z powodu jego kolców na brzegach liści, należy jednak do rodziny liliowatych.W farmacji pod nazwą aloe rozumiany jest sok pozyskiwany z egzotycznych liści, importowanych z Afryki. Jest to stała, prawie czarna masa o silnych właściwościach przeczyszczających. Wykorzystywany jest zazwyczaj do produkcji drażetek lub nalewki.

Dziś poznajemy i weryfikujemy terapeutyczne działanie aloesu, zwłaszcza jego najpopularniejszej odmiany Aloe vera. Czasem przypadkowo. Pewien człowiek pracujący na budowie zaprószył sobie oczy pyłem gipsowym. Zatarte i podrażnione nie przestawały boleć mimo upływu czasu. Nie pomagały okłady, krople ani przemywanie oczu. W końcu ktoś doradził mu okłady z aloesu. Ponieważ chory nie miał rośliny, użył rozcieńczonego soku. Pół łyżeczki soku zmieszał z 1/3 szklanki wody i przykładał zamoczone w roztworze waciki kilka razy dziennie do podrażnionych oczu. Już po dwóch dniach okładów z soku aloesu dolegliwości minęły. To tylko jeden z niezliczonych przykładów dobroczynnego działania aloesu.

Liście aloesu zawierają wiele substancji śluzowych oraz biogenne stymulatory. Śluz działa leczniczo podawany wewnętrznie i zewnętrznie, przyśpiesza również regenerację tkanek skóry. Często stosuje się go w owrzodzeniach żołądka, dwunastnicy, jelit i dziąseł.

Zastosowanie

Aloes jako środek przeczyszczający
- kluczowe jest ustalenie dokładnej dawki (przedawkowanie może zaszkodzić zamiast pomóc),
- nie wolno podawać żadnych preparatów, leków, nalewek do użytku wewnętrznego kobietom
w ciąży, ponieważ zawarte w aloesie związki spowodować mogą krwawienia, a nawet poronienie.

Leczenie ropiejących ran, skaleczeń i otarć naskórka
- Należy oderwać liść aloesu,
- Umyć go starannie i usunąć kolce,
- Rozerwać lub rozciąć na pół wzdłuż liścia,
- Przyłożyć miękiszem na ranę i umocować bandażem lub plastrem,
- Opatrunek należy zmieniać po 8-10 godzinach, ale zazwyczaj po tym czasie rana jest już wyleczona.

Ze świeżych liści aloesu produkuje się również tzw. „wyciąg wodny“ (Biostymina-polski preparat wg zasad terapii tkankowej Fiłatowa produkowany przez Herbapol). Przeznaczony jest głównie do iniekcji (wstrzykiwania). Działa bodźcowo oraz wzmaga siły obronne organizmu.

Biostymina pomaga również w leczeniu chorób oczu, wątroby, wyniszczeniu organizmu, w chorobach wrzodowych żołądka i dwunastnicy oraz czyraczności. Sok lub miazgę ze świeżych liści aloesu często stosuje się również w łuszczycy, oparzeniach, wrzodach, ranach zakażonych.

Winko aloesowe
W latach 50-tych powstała plotka – ponoć według badań biologów w ZSRR winko aloesowe leczyło nowotwory. Niestety okazała się ona nieprawdziwa. Osoby, które mimo wszystko przyrządzały sobie takie winko odkryły, że pomaga ono na inne dolegliwości.

Uzdrawiające właściwości winka aloesowego:
- Znikają alergiczne niedomagania,
- Leczy owrzodzenia i stany zapalne,
- Poprawia apetyt,
- Zwiększa wydzielanie żółci,
- Przyspiesza leczenie gruźlicy i innych chorób płuc.

Pomimo tych leczniczych właściwości należy uważać, gdyż nadmiar spożywania aloesu może zaszkodzić.

Jak przygotować winko aloesowe:
- 300 gram świeżych liści (2-3 letniej rośliny) rozetrzeć/zmiksować na miazgę,
- Dodać 500 gram miodu (najlepiej majowego),
- Zalać 700 ml czerwonego wina i 100 ml spirytusu,
- Zlać do butelek z ciemnego szkła,
- Zakorkować i zostawić na 5 dni w ciemnym, chłodnym miejscu.

Ponoć lepiej jest przygotowywać winko w mało oświetlonych pomieszczeniach lub przy czerwonym świetle, aby nie niszczyć substancji aloesu wrażliwych na światło słoneczne.

Jak spożywać winko aloesowe:
- Pić 3 razy dziennie po łyżeczce na 2 godziny przed jedzeniem,
- Zwiększać porcje stopniowo do łyżki 3 razy dziennie,
- Kuracja trwa 2 miesiące.

Miód aloesowy (wzmacnia łagodzi stany zapalne)

Liście zmiażdż i zmieszaj z miodem spadziowym w proporcji 1:2. Wymieszaj, powoli ogrzej do wrzenia, odstaw w ciemne miejsce. Nazajutrz ponownie zagotuj. Następnie przecedź, a po przestygnięciu przechowuj w lodówce. Dawkowanie: od łyżeczki do łyżki 2 razy dziennie – przed śniadaniem i obiadem.

 

Przepis na domowy ocet jabłkowy jest prosty, jednak jego przygotowanie wymaga czasu i cierpliwości. Prezentujemy sprawdzony domowy przepis na ocet jabłkowy.

Ocet jabłkowy powstaje z fermentacji jabłek, która dokonuje się za sprawą bakterii z rodzaju Acetobacter. Ma charakterystyczny złocisty kolor i jabłkowy zapach. Ocet jabłkowy ma wiele właściwości prozdrowotnych, jednak wokół efektów jego regularnego spożywania narosło wiele mitów. Faktem jest, że korzystnie wpływa na gospodarkę węglowodanową, co udowodniły badania przeprowadzone na osobach chorych na cukrzycę. Kwas octowy zawarty w occie jabłkowym niszczy bakterie, grzyby i wirusy. Jednak już twierdzenia, że ocet jabłkowy obniża cholesterol, hamuje apetyt – ułatwiając tym samym odchudzanie – i poprawia pracę układu krążenia, nie znajdują potwierdzenia w badaniach. Zewnętrznie, ocet jabłkowy był tradycyjnie stosowany do okładów na bóle głowy, jako dodatek do przygotowanych w domu preparatów na niedoskonałości skóry, takie jak wypryski i krosty, w celu złagodzenia obrzęków nóg i oparzeń słonecznych, przy zwichnięciach, żylakach, zapaleniu gardła, kaszlu, na poprawę stanu włosów i skóry.
Choć ocet jabłkowy można kupić w sklepie spożywczym, a w aptekach nawet dostać go w tabletkach, smak domowego, samodzielnie przyrządzonego octu, jest wyjątkowy.

Przepis na domowy ocet jabłkowy:

Składniki:

- 80 dag jabłek

- 10 dag cukru

- 1 dag drożdży

- piętka chleba razowego
Umyte jabłka (całe, ze skórką) pokrój i włóż do słoika. Zalej litrem przegotowanej, letniej wody z cukrem. Dodaj pokruszone drożdże i włóż skórkę razowca. Słoik przykryj gazą i odstaw w ciepłym i ciemnym miejscu na 10 dni. Codziennie, dwa lub trzy razy dziennie, zamieszaj całość drewnianą łyżką. Po upływie 10 dni zawartość słoika przecedź przez gazę. Płyn wlej z powrotem i odstaw w chłodne i ciemne miejsce, tym razem na półtora miesiąca (ok. 45 dni). Po tym czasie przefiltruj powstały ocet i przelej go do butelek lub karafek i szczelnie zamknij. Butekli przechowuj w chłodzie. Ocet pije się zazwyczaj po rozcieńczeniu lub używa się go jako dodatku do potraw.

Tradycyjnie pije się go codziennie, w proporcjach: 2 łyżeczki octu + 2 łyżeczki miodu + 0,5 szklanki przegotowanej wody.

Uwaga: osoby z chorobą wrzodową powinny unikać tej mikstury!

Skrzyp Polny (Equisetum arvense) należy do rodziny skrzypowatych. W Polsce rośnie aż 9 gatunków skrzypu, ale tylko Skrzyp Polny nadaje się do celów leczniczych. Występuje zazwyczaj na wilgotnych łąkach, polach w ogródkach, miedzach, kartofliskach, przydrożach, skarpach czy nasypach kolejowych. Jest uciążliwym chwastem dla rolników i ogrodników z powodu swoich długich kłączy, które pocięte z każdego odcinka dają nowe rośliny. Jest rośliną trwałą i niezwykle ciekawą botanicznie. Obok paproci i widłaków jest jedną z najstarszych roślin na świecie. Pochodzi z okresu dewońskiego sprzed 320 do 265 milionów lat gdy jeszcze rosły jako potężne drzewa.
Skrzyp polny jest prawdziwą skarbnicą łatwo przyswajalnej krzemionki, co czyni z niego zioło o wyjątkowych właściwościach pro zdrowotnych i zapobiegających przedwczesnym procesom starzenia. Skrzyp polny działa przeciwbakteryjnie, remineralizująco i regenerująco. Ziele jest cennym źródłem flawonoidów, potasu i krzemu, którego duże ilości niezbędne są w prawidłowym funkcjonowaniu tkanek szybko rosnących, czyli występujących w skórze, włosach i paznokciach. Krzem jest pierwiastkiem śladowym, którego poziom w organizmie zmniejsza się wraz z wiekiem. Pierwiastek ten skutecznie powstrzymuje siwienie włosów, wzmacnia kruche paznokcie i włosy oraz zwiększa odporność na grzybice i zakażenia bakteryjne.
Krzem odgrywa ważną rolę w procesie mineralizacji kośćca, zapobiegając jego odwapnianiu. W miejscu złamania kości, poziom krzemu podnosi się aż kilkadziesiąt razy, by przyspieszyć regenerację po urazach.

Działanie lecznicze skrzypu polnego

W medycynie naturalnej skrzyp polny stosowany jest w postaci nalewki lub naparu przy zapaleniach dróg oddechowych, dróg moczowych, chorobach układu pokarmowego, w stanach pooperacyjnych i profilaktycznie w miażdżycy tętnic. Ziele zalecane jest szczególnie osobom starszym, cierpiącym na niedobór krzemu, jak również kobietom w ciąży i karmiącym piersią.

Skrzyp Polny stosuje się ponadto :

  • w leczeniu gruźlicy,
  •  jako środek hamujący krwawienie (płucne, maciczne, żołądkowe),
  • w ciężkich schorzeniach nerek i pęcherza moczowego,
  • w gnijących ranach i rakowatych wrzodach,
  • w leczeniu bólów artretycznych, reumatycznych i nerwobólach,
  • w zapaleniu pęcherza moczowego i bólach skurczowych,
  • w leczeniu piasku/kamieni w nerkach i pęcherzu moczowym,
  •  jako środek moczopędny,
  • w przypadku nagromadzenia płynów w osierdziu, w opłucnej żebrowej,
  • w przypadku zapalenia miedniczek nerkowych i roponerczu,
  • w zaburzeniach widzenia spowodowanych problemem z nerkami,
  • przy swędzących wysypkach skórnych,
  • w ropnym zapaleniu łożyska paznokcia, otwartych ranach stóp, próchnicy kości, przetokach, figówkach,
  • w ciągłych krwawieniach z nosa,
  • zapobiega zwapnieniu tętnic i utracie pamięci,
  • przeciwko poceniu się stóp,
  • w leczeniu łupieżu,
  • pomaga przy moczeniu nocnym,
  • przy zapaleniu migdałków, błony śluzowej ust, jamy ustnej, krwawieniu z dziąseł,
  • przy polipach podniebienia i gardła,
  • przy zapaleniu spojówek,
  • na oparzenia i trudno gojące się rany.

Receptury lecznicze

Herbatka

Jedną czubatą łyżeczkę ziela zaparzyć w 0.25l wrzątku

Napar ze skrzypu polnego jest również skuteczny w stanach zapalnych dziąseł i gardła. Płukanie jamy ustnej herbatką z ziela działa przeciwzapalnie.

Zewnętrznie napar ze skrzypu polnego używany jest do płukania włosów, by wzmocnić cebulki włosowe, zapobiec nadmiernemu wypadaniu i przetłuszczaniu, jak również do przemywania skóry i ziołowych kąpieli przy stanach zapalnych skóry.

Odwar ze skrzypu polnego jest z powodzeniem stosowany zewnętrznie dla ułatwienia gojenia trudnych do wyleczenia uszkodzeń skóry, owrzodzeniach jak również w łagodzeniu stanów zapalnych spojówek oczu.

Jak przygotowywać zioła znajdziesz na http://drzewozycia-gabinet.pl/porady/

Equisetum arvense

Equisetum arvense (Photo credit: Wikipedia)

Nalewka
Potrzebujemy 10 g świeżego ziela, który zalewamy 50 g żytniówki i pozostawia przez 14 dni na słońcu lub w ciepłym miejscu. W ciągu tych 14 dni nalewkę należy codziennie wstrząsać.

Okłady ze skrzypu polnego
5 łyżek suszonego ziela skrzypu gotować na wolnym ogniu w litrze wody przez 30 minut. Przecedzonym odwarem namoczyć sterylną gazę i przyłożyć na ranę. Okłady należy zmieniać 3 – 4 razy dziennie.

Półkąpiel
Zalać na noc 100 g ziela zimną wodą. Na drugi dzień ogrzać do wrzenia i dodać do kąpieli. Kąpiel powinna trwać około 20 minut. Po kąpieli nie należy się wycierać tylko zawinąć w płaszcz kąpielowy i przez godzinę leżeć w łóżku. Podczas kąpieli woda musi sięgać powyżej nerki.

Okład „parowy”
Dwie garści ziela włożyć w sito i zawiesić nad gotującą wodą. Gdy ziele będzie gorące i miękkie, zawinąć je w lnianą ścierkę i następnie przykładać na chore miejsce pozostawiając na kilka godzin na noc.

Receptury kosmetyczne

Tonik ze skrzypu polnego zapobiegający rozszerzaniu naczyń krwionośnych

Skrzyp polny dzięki właściwościom przeciwzapalnym i uszczelniającym naczynia krwionośne stosowany jest w pielęgnacji cery dojrzałej i naczynkowej. Krzem usprawnia proces gojenia, jak również zwiększa zdolność skóry do zatrzymywania wilgoci i wspomaga wzrost włosów i paznokci.

Napar sporządzony z dwóch łyżeczek suszonego skrzypu polnego odcedzamy i za pomocą wacika wklepujemy w umytą skórę, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc, gdzie występują rozszerzone naczynka.

Kąpiel o działaniu antycellulitowym z dodatkiem skrzypu polnego

Napar sporządzony z 3 garści ziół i 1 litra wody dolewamy do wody w wannie. Kąpiel powinna trwać ok. 10 minut.

Cellulit (tzw. pomarańczowa skórka) dotyka ponad 90 % kobiet. Najczęściej pojawia się na udach, pośladkach i brzuchu. Kąpiele z dodatkiem wyciągu ze skrzypu polnego zapobiegają zaburzeniom układu krwionośnego poprzez wzmocnienie naczyń krwionośnych. Zaburzenia cyrkulacji krwi sprzyjają obrzękom i nasileniu objawów cellulitu. Wyciąg ze skrzypu polnego usprawnia krążenie i tym samym niweluje objawy pomarańczowej skórki. Przy problemach skórnych takich jak cellulit i rozszerzone naczynka nie są zalecane gorące kąpiele. Temperatura wody nie powinna przekraczać 39 stopni. W przypadku cellulitu prócz kąpieli ziołowych wskazane są również regularne masaże usprawniające krążenie, jak również aktywność fizyczna i racjonalna dieta.

Przeciwwskazania do stosowania skrzypu polnego

Herbatki ze skrzypu polnego nie powinny pić regularnie osoby cierpiące na choroby serca i nerek (dot. zwłaszcza ciężkiej niewydolności organów).

Uwaga: Skrzyp polny jest źródłem antywitaminy B1, w związku z czym długotrwałe przyjmowanie skrzypu może wywołać niedobór witaminy B1 (tiaminy), dlatego w takich okolicznościach, w trakcie kuracji, konieczna jest jednoczesna suplementacja tej witaminy.

Preparaty ze skrzypem polnym

Ziele skrzypu jest stosowane do sporządzania mieszanek ziołowych mających zastosowanie w przypadku mocznicy, zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia stawów, gośćca i zbyt obfitych miesiączek. W aptekach i zielarniach dostępne są preparaty z wyciągiem ze skrzypu zalecane przy złej przemianie materii, łuszczycy, łamliwości i kruchości włosów i paznokci.

Mieszanki ziołowe z zawartością skrzypu

  • Reumosan – środek pomocniczy w dolegliwościach reumatycznych np. przewlekłym gośćcu stawowym, dnie, gośćcu mięśniowym oraz nerwobolach
  • Urosan – środek zwiększający wydalanie moczu w kamicy nerkowej, piasku nerkowym, w stanach zapalnych nerek i pęcherza moczzowego oraz w trudnościach w oddawaniu moczu
  • Cardiosan – mieszanka ziołowa stosowana w stanach łatwego męczenia się, wspomagająco w początkowym okresie upośledzonej wydolności serca, nie wymagającej stosowania innych leków

„Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.