Category: Ziołolecznictwo


miod i cynamonPoniżej zamieściłam 10 recept leczniczych, w których skład wchodzą miód i cynamon.

  1. Zapalenie stawów. Zrób pastę z miodu i wody w proporcjach 1:2. Dodaj łyżeczkę cynamonu. Dokładnie wymieszaj. Wmasuj przyrządzoną pastę w swędzące miejsca na ciele. W większości przypadków ból ustępuje do pół godziny.
  2. Wypadanie włosów. Zrób pastę z jednej łyżeczki miodu, jednej łyżeczki cynamonu i ciepłej oliwy z oliwek (oliwy na tyle, aby uzyskać konsystencję maseczki). Nałóż maseczkę na skórę głowy i włosy przed myciem. Trzymaj przez 15 minut. Po tym czasie zmyj maseczkę ciepłą wodą.
  3. Ból zęba. Zrób pastę z jednej łyżeczki cynamonu i 5 łyżeczek miodu. Przyłóż do bolącego zęba. Ból powinien ustąpić po 15-20 minutach.
  4. Redukcja cholesterolu. 2 łyżki miodu, 3 łyżki cynamonu, 470ml herbaty. Wymieszaj. Po wypiciu tej mieszanki wartość cholesterolu w organizmie spada nawet do 10% w ciągu dwóch godzin.
  5. Przeziębienie. Ci, którzy łatwo łapią infekcje i chodzą przeziębieni i osłabieni mam lek w postaci miodu i cynamonu. Jedz przez 3 dni łyżkę ciepławego (nie gorącego!) miodu z 1/4 łyżeczki cynamonu. Powinno pomóc na kaszel, katar, odetka zatoki.
  6. Niepłodność. Już w starożytności zalecano mężczyznom jedzenie miodu, aby nasienie było silne i zdrowe. Znachorzy zalecali im jedzenie dwóch łyżek miodu przed snem. Ta metoda może być stosowana również przez kobiety, aby miały zdrowe macice. W Chinach, Japonii i innych azjatyckich krajach, gdy kobieta nie może zajść w ciążę lekarz poleca jej zwiększenie ilości miodu i cynamonu w diecie. Kobiety mieszają pół łyżeczki miodu ze szczyptą cynamonu i nakładają na dziąsła tak często w ciągu dnia jak się tylko im uda. Dzięki temu miód z cynamonem łączą się ze śliną i powoli zostają wprowadzane do organizmu.
  7. Problemy z żołądkiem. Jeśli dręczą Cię bóle żołądka, częste gazy czy wzdęcia miód z cynamonem może Ci pomóc. Dodaj na łyżkę miodu szczyptę cynamonu i zjedz. Poczuj ulgę. W razie potrzeby zjedz kolejną łyżkę miodu z cynamonem.
  8. System immunologiczny. Dzienna dawka miodu i cynamonu wzmacnia system immunologiczny i chroni organizm przed atakami bakteryjnymi i wirusowymi. Naukowcy dowodzą, że miód dzięki zawartości żelaza i wielu witamin wzmacnia białe krwinki.
  9. Długie życie. Starożytne kultury wykorzystywały herbatę z miodu i cynamonu wierząc, że to przedłuży im życie. Jak zrobić tą herbatę? 3 szklanki wody, 4 łyżki miodu i 1 łyżka cynamonu. Zagotuj. Piij 1/4 szklanki 3 razy dziennie. Podobno przedłuża życie. Widoczne skutki to piękna, świeża i gładka skóra.
  10. Spadek wagi. Pij codziennie rano na pusty żołądek szklankę ciepłej wody wymieszanej z miodem i cynamonem. Jeśli będziesz to robić regularnie, zauważysz spadek wagi, a ‚nowy’ tłuszcz nie będzie się osadzał w organizmie.

miód

Miód jest jedną z najcenniejszych i niepowtarzalnych substancji odżywczych, jakich dostarcza nam natura. Jego właściwości bakteriobójcze i uodparniające są znane ludzkości od 4 tysięcy lat i już starożytni potrafili wykorzystać jego leczniczą siłę. Robili to instynktownie bazując jedynie na obserwacjach. Dzisiaj możemy już naukowo potwierdzić, że jest to substancja niezwykła.

Powstanie miodu pszczelego

Aby powstał 1 kilogram miodu, pszczoły muszą zebrać nektar z 800 tys. kwiatów akacji, 1,3 mln kwiatów rzepaku, 6,5 mln kwiatów wrzosu czy 8 mln kwiatów gryki!
W jednym sezonie, rodzina pszczela licząca ok. 40-50 tys. robotnic jest wstanie zebrać ok. 100 kg, z czego (tradycyjny) pszczelarz bierze dla siebie na zasadzie dziesięciny, czyli 10 kg. Pozostałe 90 kg zużywa rodzina pszczela (wychowanie potomstwa, żywienie osobników dorosłych, zimowanie). Czasem przy mniejszej produkcji, pszczelarz nie może pozyskać miodu. Duże znaczenie w pozyskaniu tego surowca ma pogoda, a zwłaszcza w maju i czerwcu kiedy to zbierane jest ok. 75% rocznej produkcji.

Po przyniesieniu do ula rzadkiego nektaru czy spadzi, następują w nim zmiany fizyko-chemiczne (zagęszczanie, przemiana cukrów złożonych na proste, wzbogacanie w enzymy, kwasy organiczne, aminokwasy – pochodzące od pszczół), w wyniku których powstaje dojrzały miód. Produkt taki, przenoszony jest do komórek w górnej części plastra, a następnie zabudowany cienką warstwą wosku, zwaną zasklepem. Zasklepienie komórek chroni miód przed zepsuciem i zanieczyszczeniem.

Skład chemiczny miodu

Zależy on w dużym stopniu od gatunku roślin, z których pozyskiwany jest nektar lub spadź. W różnych typach i odmianach miodu wykryte zostało ponad 300 składników należących do kilkunastu grup chemicznych. Najliczniejszą grupą substancji występujących w miodach są cukry (średnio 77%). Przeważają cukry proste, przeciętna zawartość glukozy wynosi 30%, fruktozy 38%. Sacharoza występuje w ilościach od 0,8% (miód gryczany, wrzosowy) do 7,7% (akacjowy), średnio jest jej 1,3%. Inne cukry to maltoza (dwucukier redukujący, ilość do 5,4%), melecytoza (trójcukier, występuje tylko w cukrach spadziowych, zawartość do 28%), oraz niewielkie ilości 22 innych sacharydów (m.in. trehaloza, izomaltoza, melibioza, gencjobioza). Charakterystycznym związkiem, powstającym na skutek rozpadu cukrów prostych (głównie fruktozy) to 5-hydroksy–metylofurfural (5-HMF).

Kolejną grupą związków są kwasy organiczne, których jest od 0,05-1,2%. Są one odpowiedzialne m.in. za smak miodu.
W największej ilości występują kwasy: glukonowy, jabłkowy i cytrynowy. W mniejszych ilościach występują kwasy: mlekowy, winowy, bursztynowy, szczawiowy, masłowy, propionowy, octowy, benzoesowy, pirogronowy i 15 innych.

W niewielkich ilościach występują też związki azotowe. Zawartość białek na ogół nie przekracza 0,5%, są to głównie albuminy i globuliny (pochodzą z gruczołów gardzielowych pszczół). W miodzie spotykamy niewielkie ilości wolnych aminokwasów, średnio 0,03%.

Ważnymi składnikami są enzymy, pochodzące głównie z wydzieliny gruczołów ślinowych pszczół. Do najważniejszych, zaliczamy:

inwertazę – która powoduje rozpad sacharozy do glukozy i fruktozy (inwersja)

amylazy – α-amylaza rozkłada skrobię do dekstryn, β-amylaza powoduje ich dalszy rozpad do maltozy,

oksydazę glukozy – enzym powodujący utlenianie glukozy do kwasu glukonowego (w reakcji powstaje nadtlenek wodoru – o silnych właściwościach przeciwdrobnoustrojowych).

W miodzie wykryto też występowanie kilkunastu innych enzymów, m.in. lizozymu.

Ponadto, występują też hormony (pochodzenia roślinnego i pszczelego) – np. acetylocholina (w ilości do 5μg w 1 g miodu) oraz jej prekursor – wolna cholina.

Działanie lecznicze

Miody, mimo że posiadają wiele cech wspólnych, różnią się między sobą właściwościami organoleptycznymi, fizykochemicznymi, składem chemicznym oraz zakresem działania i zastosowania profilaktycznego i leczniczego. Z tego względu wykazują one nieco odmienne wskazania lecznicze.

Poniżej podane są główne kierunki działania miodów odmianowych (wg Hołderna-Kędzia, 2002).

Odmiana miodu

Schorzenia

 Rzepakowy   wątroba i drogi   żółciowe
serce i naczynia wieńcowe
stany zapalne dróg oddechowych
 Akacjowy   zaburzenia   przewodu pokarmowego
nerki i układ moczowy
przeziębienia
 Lipowy   górne i dolne   drogi oddechowe
serce i układ krążenia
układ nerwowy, stres
 Gryczany   układ krążenia,  miażdżyca
wątroba i działanie odtruwające
niedokrwistość z niedoboru żelaza
 Wrzosowy   nerki, drogi   moczowe, prostata
stany zapalne jamy ustnej i gardła
stany zapalne żołądka i jelit
 Wielokwiatowy   stany alergiczne   dróg oddechowych
wyczerpanie fizyczne i psychiczne
serce i naczynia krwionośne
 Spadziowy z drzew
  iglastych
  dolne drogi   oddechowe
przewód pokarmowy, zaparcia, biegunki
choroby serca i naczyń, nerwice
 Spadziowy z drzew
  liściastych
  nerki i drogi   moczowe
wątroba i drogi żółciowe
przewód pokarmowy, jelita
 Nektar-spadziowy   stany wyczerpania   fizycznego i psychicznego
serce i układ krążenia
zaburzenia trawienne

Na tej podstawie istnieje możliwość doboru odpowiedniego miodu do profilaktyki i leczenia wspomagającego podstawową terapię leczniczą określonych schorzeń. Dotyczy to głównie chorób serca i układu krążenia, dróg oddechowych, przewodu pokarmowego, wątroby oraz nerek i dróg moczowych

Właściwości biologiczne miodu pszczelego

Jedną z cenniejszych właściwości miodu dla człowieka, jest jego działanie na bakterie chorobotwórcze. Przede wszystkim wymienić tutaj wypada ziarniaki Gram-dodatnie, takie jak gronkowce i paciorkowce oraz pałeczki Gram-ujemne. Poza tym miód działa na laseczki wąglika, prątki gruźlicy, rzęsistka pochwowego oraz chorobotwórcze dla człowieka grzyby z rodzaju Candida.

Dane na temat wrażliwości miodu na ogrzewanie i na warunki przechowywania są podzielone. Na ogół przyjmuje się, że ogrzewanie miodu w temperaturze wyższej od 60°C powoduje całkowite zniszczenie zawartych w nim substancji antybiotycznych. Poza tym uważa się, że miody przechowywane w temperaturze pokojowej tracą po 6 miesiącach połowę swojej aktywności antybiotycznej, a po 1,5 roku zanika ona prawie całkowicie.

Informacje zaczerpnęłam z portalu: http://www.apiterapia.biz

 

cynamonWzmiankę o drzewie cynamonowca znaleziono w chińskiej księdze zielarskiej sprzed 2700 lat. Prawdopodobnie jest on najstarszą przyprawą świata. Oprócz walorów smakowych ma także właściwości lecznicze.

Cynamon to lubiana i powszechnie stosowana przyprawa. Ma przyjemny, słodkawy, korzenny zapach. W kuchni przyprawa ta wykorzystywana jest w kawałkach (przyprawia się nią kompoty, soki owocowe, wina grzane oraz inne napoje) albo w postaci sproszkowanej (do szarlotki, pierników czy potraw z ryżu).

W starożytności zioła oraz przyprawy były dodawane do żywności, by poprawić jej smak lub by móc ją dłużej przechowywać. Wiedziano też o ich korzystnym wpływie na zdrowie. Starożytni lekarze dostrzegali znaczną poprawę kondycji u chorych, którym podawali cynamon. Wielowiekowe zainteresowanie tą rośliną zachęciło współczesnych naukowców do podjęcia badań nad jej składem chemicznym i wyjaśnieniem mechanizmów oddziaływania na nasz organizm.

Skład chemiczny

Najważniejszym związkiem zawartym w korze cynamonu jest:

  • aldehyd cynamonowy (mający właściwości antygrzybicze, hamuje wzrost pleśni oraz psucie pokarmu przez drożdże)
  • antynowotworowe i antymutagenne.
  • polifenole, takie jak  flawonole, flawony, izoflawony, katechiny
  • kwasy organiczne:  elagowy, chlorogenowy, kawowy, ferulowy, (odpowiadają za działanie antyoksydacyjne oraz antybakteryjne)
  • olejek eteryczny  (Olejek ten ma właściwości antyseptyczne, a jego główne składniki to aldehyd cynamonowy i eugenol)

Działanie

  • przeciwgrzybicze
  • przeciwbakteryjne
  • antynowotworowe i antymutagenne
  • antyoksydacyjne

Antyoksydanty cynamonu

W każdym organizmie ludzkim zachodzą naturalne procesy utleniania, zwłaszcza kwasów tłuszczowych. Nasz enzymatyczny system antyoksydacyjny stara się przeciwdziałać tym procesom i usuwać nadmiar wolnych rodników odpowiadających za degradację błon komórkowych i starzenie się komórek. Jednak nadprodukcja reaktywnych form tlenu jest źródłem stresu oksydacyjnego i prowadzi do procesów degeneracyjnych. Pokarm człowieka musi zawierać w swoim składzie związki o charakterze antyoksydantów zapobiegające uszkodzeniom oksydacyjnym. Obecność antyoksydantów w produktach spożywczych zapewnia ich trwałość, ale działa też korzystnie po spożyciu, czyli w przewodzie pokarmowym, oraz po ich zaabsorbowaniu przez organizm.

Szczególnie interesującą grupą związków są polifenole występujące w owocach, warzywach, przyprawach czy ziołach. Mają silne właściwości antyoksydacyjne i mogą zastąpić syntetyczne antyoksydanty (BHA i BHT), które są wycofywane z rynku z powodu podejrzenia o działanie kancerogenne oraz toksyczne. Dlatego naturalne związki izolowane z roślin mogą okazać się lepsze do konserwowania żywności, a dodatkowo skuteczne w walce z procesami kancerogennymi oraz przyspieszonym starzeniem się komórek.

Cynamon a cukrzyca typu 2

Bardzo obiecujące są wyniki badań ekstraktu z cynamonowca związane z jego przeciwdziałaniem miażdżycy i cukrzycy. Okazało się, że ekstrakt cynamonowy może być wykorzystywany do obniżenia poziomu glukozy we krwi poprzez polepszenie wrażliwości insulinowej i spowolnienie wchłaniania węglowodanów w jelicie cienkim. Wykazano, że poziom cukru we krwi obniża się w sposób zależny od dawki ekstraktu. Po sześciu tygodniach jego podawania znacząco obniżył się poziom HDL, cholesterolu oraz trójglicerydów. Rozpuszczalne w wodzie polifenole (głównie katechiny) zwiększają prawie dwudziestokrotnie aktywność insuliny oraz działają antyoksydacyjnie wobec lipidów.

Cukrzyca typu 2 jest przewlekłą chorobą metaboliczną dotykającą około 3 proc. populacji na świecie. Redukcja stanu hiperglikemii zmniejsza ryzyko pojawienia się patologii w układzie krążenia. Konwencjonalne farmakologiczne leczenie zwiększa ryzyko efektów ubocznych, zwłaszcza przy wieloletnim stosowaniu syntetycznych leków. Dlatego środków wspomagających leczenie poszukuje się wśród składników żywności i ziół.

Dowiedziono, że w regulacji i prewencji cukrzycy typu 2 bardzo ważna jest dieta. Jednym z powodów pojawienia się tej choroby jest niedostatek produktów roślinnych w diecie. Dostarczają one, oprócz antyoksydantów, również minerałów (potas) i cennych mikropierwiastków. Kora cynamonu ma dużo chromu, niezbędnego dla prawidłowego metabolizmu glukozy, oraz odgrywa rolę w przemianach białek i lipidów.

Cynamon a choroba wrzodowa

Wśród bakterii infekujących przewlekle układ pokarmowy jednymi z najbardziej rozpowszechnionych i groźnych są Helicobacter pylori. Odpowiadają one za przewlekłe zapalenie żołądka oraz owrzodzenia prowadzące do zmian nowotworowych. Przeciwko Helicobacter pylori stosuje się terapię antybiotykową. Leczenie to jest trudne i często powoduje oporność bakterii. Warto więc poszukiwać ekstraktu roślinnego zdolnego do powstrzymania wzrostu bakterii.

Grzane wino z cynamonem czy nalewka?

Jak działają związki z kory Cinnamomum? Bioaktywne składniki to aldehyd cynamonowy i eugenol, ale w alkoholowym ekstrakcie jest więcej związków zdolnych hamować aktywność enzymu ureazy bakterii. Znaczenie ma też efekt współdziałania dużej grupy związków polifenolowych, które dobrze rozpuszczają się w wodzie z alkoholem. Mogą one penetrować błonę komórkową bakterii, uszkadzając ją i powodując, że komórki bakterii są bardziej wrażliwe na alkohol.

Badania pokazują, że korzystne jest wzbogacenie wina oraz wódki w cynamon. Wykorzystywany jest efekt współdziałania zarówno antybakteryjny, jak i antyoksydacyjny alkoholowego ekstraktu, a cały napój można rozważać jako generalnie bezpieczny lek. Osoby niemogące pić alkoholu, nawet w niewielkich ilościach mogą stosować cynamon w połączeniu z miodem. (patrz przepisy 10 zastosowań leczniczych miodu i cynamonu)

Fajny przepis – Ciasto cynamonowe z chrupiącą bezą wg Pięciu Przemian

Ciasto ma właściwości rozgrzewające, odżywcze, nawilżające organizm.

Składniki na ciasto:

K 1,5 szklanki mąki orkiszowej

K 1 i 1/4 łyżeczki proszku do pieczenia bio lub sody oczyszczanej

G 100g gorzkiej czekolady ok. 70%

G – 1/2 łyżeczki kurkumy

Sł 125g masła

Sł 2/3 szklanki cukru trzcinowego

Sł 2 żółtka

Sł jajo

Sł 2/3 szklanki mlekao

O 1 i 1/4 łyżeczki cynamonu,

Sn Szczypta soli

 

Składniki na kruszonkę z bezą:

Składniki na bezę:

K 2-3 krople soku z cytryny

Sł 2 białka

Sł 1/2 szklanki miałkiego cukru trzcinowego

Sn szczypta soli

Posypka:

Sł 1 łyżeczka cukru trzcinowego

Sł 1/4 szklanki płatków migdałowych

G odrobina kakao lub gorzkiej czekolady (wolę czekoladę)

O 1/2 łyżeczki cynamonu

Wykonanie: Kwadratową formę o boku 23 cm (robiłam w tortownicy o śr. 23 cm) wysmarowac masłem i wyłożyć papierem do pieczenia.

Masło i cukier utrzec do białości, dodawać kolejno żółtka, jajko. Dodać pokrojoną bardzo drobno (lub startą na tarce) czekoladę i na przemian mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia (sodą) i cynamonem,  oraz mleko. Wlać masę do przygotowanej formy.

Zrobić bezę: białka ubić do czasu aż zaczną tężeć (nie na sztywno), dodawać szczyptę soli i dodawać powoli cukier, dodać parę kropli soku z cytryny i ubijać aż się wszystko dokładnie połączy (ok. 2 minuty).  Bezę wylać na masę.

Zrobić kruszonkę: wymieszać wszystkie składniki i posypać nimi bezę.

Wstawić do piekarnika nagrzanego do 165 stopni C. Piec 45 minut.

Po upieczeniu i wystygnięciu pokroić ciasto bardzo ostrym nożem na kwadraty. Smacznego !

 

„Od czasów starożytnych dziurawiec (Hypericum perforatum) ma opinię pomagającego chronić przed złymi duchami, ale w ostatnim czasie udowodniono, że jest skuteczny w przypadku powszechnych depresji, które szerzą się w naszym społeczeństwie. Od XVII wieku zielarze stosowali dziurawiec w tym celu, ale jego medyczne zastosowanie do gojenia ran, jako środek moczopędny i przy uciskach nerwów, na przykład w przypadku rwy kulszowej, datuje się od czasów Galena i Hipokratesa.”

Hypericum perforatum (bostryx)Występowanie dziurawca

Ziele występuje prawie w całej Europie. Spotykany jest również w Ameryce Północnej, w zachodniej Azji i Afryce północnej. Dziurawiec jest bardzo popularnym ziołem, nie wymagającym specjalnych warunków glebowych. Rośnie dobrze nawet na ubogich glebach. Występuje często przy przydrożach, w zaroślach, na łąkach i polanach. Jest to wieloletnia bylina dorastająca do wysokości 50 cm, którą można spotkać na wielu łąkach i skrajach lasów. Żółte kwiaty nie przekraczają zwykle średnicy 1 cm, jednak cała roślina w okresie kwitnienia przypadającego na maj i czerwiec wydaje ich kilkaset.”

Surowiec zielarski:

Ziele dziurawca (Herba Hyperici) – zbiera się i suszy kwiatostany.

Skład chemiczny

Ziele dziurawca zawiera:

  • bakteriobójcze garbniki
  • flawonoidy (hiperozyd, rutyna, kwercetyna)
  • witaminy A i C
  • hiperycynę (hyperycynę i pseudohypericynę) – czerwony barwnik, najważniejszy, leczniczy składnik ziela, działający uspokajająco
  • olejek eteryczny

Działanie lecznicze dziurawca

Roślina lecznicza – jedno z najbardziej znanych ziół, szeroko stosowane w ziołolecznictwie.

Ma właściwości regenerujące i wzmacniające system nerwowy. Zmniejsza objawy łagodnej formy depresji (hamuje rozkład neurotransmiterów w mózgu, hamuje również monoaminooksydazę (MAO) i działa jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny). Wyciąg z dziurawca stosuje się w stanach lękowych, bezsenności, drażliwości, przygnębieniu i napięciu przedmiesiączkowym. Jest pomocny zwłaszcza w okresie menopauzy. Działanie antydepresyjne zauważalne jest po 4 tygodniach stosowania.

Ma działanie

  • żółciopędne
  • żółciotwórcze
  • pobudzające trawienie
  • przeciwbólowo
  • przeciwzapalnie
  • przeciwskurczowo
  • przeciwbakteryjnie, (może być stosowany zewnętrznie na rany i do płukania gardła)
  • ściągająco  i dezynfekcyjnie.

 

Herbatka z dziurawca w zaburzeniach trawienia

2 łyżki suszonych ziół zalewamy filiżanką wrzątku i parzymy pod przykryciem przez 10 minut.

½  szklanki naparu z ziela dziurawca należy pić 2-3 razy dziennie przed posiłkami.

Herbatka z dziurawca przeciw nadciśnieniu

Poprawia krążenie krwi i reguluje ciśnienie

Składniki:

1 łyżeczka melisy

1 łyżeczka nasion ostropestu plamistego

1 łyżeczka ziela przetacznika

2 łyżeczki ziela dziurawca

Zioła mieszamy, zalewamy 2 filiżankami wrzątku i parzymy pod przykryciem 15 minut. Napar można osłodzić  1 łyżeczką miodu.

Dawkowanie: 2 – 3 filiżanki dziennie.

Olej z dziurawca

Olej z dziurawca stosowany jest zewnętrznie w chorobach reumatycznych, oparzeniach słonecznych, a także jako środek łagodzący ból przy skręceniach i zwichnięciach stawów jak również siniakach i opryszczce.

3 garście świeżych kwiatów dziurawca ucieramy w moździerzu. Papkę przekładamy do słoika, zalewamy 2 szklankami oleju słonecznikowego i odstawiamy na 6 tygodni w nasłonecznione miejsce, od czasu do czasu wstrząsając. Następnie przesączamy olej przez gazę, dokładnie wyciskając zioła.

Olejek eteryczny dziurawcowy

Olejek z dziurawca wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Stosowany na skórę (rozcieńczony w olejku bazowym) przyspiesza proces gojenia się ran, łagodzi zaczerwienienia i sprzyja zmniejszeniu widoczności blizn. Skutecznie wspomaga regenerację naskórka. Masaż z zastosowaniem olejku z dziurawca przynosi ulgę w bólach mięśni i stawów.

Nalewka z dziurawca

2 szklanki spirytusu 70%

15 dkg suszonego dziurawca

Sposób przyrządzenia:

Rozkruszone zioła zalać w słoju spirytusem, szczelnie zamknąć, odstawić na 7 dni. W okresie tym kilkakrotnie potrząsamy słojem aby pomieszać jego zawartość. Nalew ze słoja filtrujemy i rozlewamy do czystych butelek. Przechowujemy w ciemnym miejscu.

Nalewka z dziurawca zmniejsza objawy łagodnej formy depresji.  Pomaga przy lekkiej bezsenności, a także przy migrenie. Ma działanie żółciopędne, żółciotwórcze, pobudzające trawienie, przeciwzapalne i dezynfekcyjne (może być stosowany zewnętrznie na rany i do płukania gardła) Stosować wewnętrznie do 50 kropli 3 razy dziennie, do płukania gardła 40 kropli rozpuszczonych w szklance ciepłej wody. Roztwór wodny stosujemy również do przemywania ran.

Dziurawiec – zastosowanie kulinarne

Młode liście dziurawca mają lekko ostry smak. Można je dodawać do sałatek.

 

Dziurawiec – przeciwwskazania

Preparatów z hiperycyną nie należy przyjmować jednocześnie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, lekami przeciwdepresyjnymi i przeciwmigrenowymi. Zapalne stany skóry może również wywołać kontakt z żywymi roślinami podczas ścinania lub zrywania.

Ostrzeżenia: Dziurawiec należy stosować ostrożnie,  gdyż zwiększa wrażliwość skóry na słońce hiperycyna może spowodować reakcje fitotoksyczne tj. powoduje uczulenie na promienie słoneczne i zwiększa ryzyko oparzeń słonecznych.  Przy stosowaniu dziurawca nie wolno korzystać z solarium i kąpieli słonecznych. Zdecydowanie nie zalecany dla osób o jasnej karnacji skóry lub ze zmianami skórnymi. Obecnie bada się wpływ dziurawca na rozwój czerniaka złośliwego

Interakcje z lekami: Należy też uważać z doustnym przyjmowaniem dziurawca podczas stosowania tabletek antykoncepcyjnych – niektórzy producenci zastrzegają, że może on obniżać skuteczność działania preparatu. Nasila również działanie przeciwzakrzepowe antagonistów witaminy K (acenokumarol, warfaryna). Preparaty z hiperycyną (alkoholowym wyciągiem z dziurawca) nie powinny być podawane dzieciom, chorym z uszkodzeniem wątroby i kobietom w ciąży.

 

„Atlas ziół” Emilia Grzędzicka, „Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

 

 

pszczoła1To pierwszy z cyklu atrytkułów na temat apiterapii tj. leczenia produktami pszczelimi. Ul można z powodzeniem uznać za fabrykę substancji o niezwykle wszechstronnych właściwościach zdrowotnych i leczniczych, których działanie i zastosowanie  będę szczegółowo omawiać w kolejnych atrykułach. Dziś ogólnie o apiterapii.

Historia apiterapii

Apiterapia należy do najdłużej stosowanych terapii naturalnych – najstarsze dowody świadczące o stosowaniu miodu jako środka leczniczego, a mianowicie malowidło skalne w Cuevas de la Avena w Walencji, mają 20 tys. lat. Produkty pszczele powszechnie stosowano w starożytnym Egipcie, Rzymie i Grecji, a ich właściwości wykorzystywano w leczeniu między innymi ran, owrzodzeń, chorób wątroby. W starożytnym Egipcie propolis stanowił surowiec do balsamowania zwłok, a dzbany pełne miodu umieszczane były w grobowcach razem ze zmarłymi. Współcześnie apiterapia odzyskuje swoją popularność po chwilowym zapomnieniu, którego przyczyną było upowszechnienie antybiotyków. Działanie produktów pszczelich jest wielokierunkowe: antybakteryjne, cytostatyczne, regeneracyjne, lipostabilne, stymulujące metaboliczne, detoksykacyjne, immunomodulacyjne, znieczulające i  hormonopodobne. Z tego względu apiterapia stanowi alternatywę dla leczenia przy użyciu nowoczesnych leków syntetycznych.

Produkty lecznicze

Do produktów pszczelich stosowanych w apiterapii zalicza się:

  • miód
  • propolis
  • jad pszczeli
  • mleczko pszczele
  • wosk pszczeli
  • pyłek kwiatowy i pierzga

Miód

Miód wytwarzany jest przez pszczoły z nektaru roślin bądź ze spadzi, czyli soku roślinnego , który ulega przetworzeniu przez owady (głównie mszyce). Wyróżnia się więc miody nektarowe i spadziowe. Miód dodawany do gorącej herbaty traci większość swoich właściwości. Z dobroczynnego działania miodu skorzystamy rozpuszczając go w letniej wodzie i pozostawiając na całą noc.

Miód różany na przeziębienia.

Zalać ¼kg suchych płatków róży 1 litrem wrzącej wody, wymieszać, przykryć i pozostawić na dobę. Następnie przecedzić, do roztworu dodać ¾kg miodu, mieszaninę łagodnie gotować zbierając pianę tak długo, aż płyn zgęstnieje.

Stosować trzy razy dziennie po łyżeczce (dzieci) lub łyżce (dorośli). Zalecany w zakażeniach bakteryjnych z wysoką gorączką, reguluje również   przemianę materii. Miód różany jest bardzo bogaty w łatwo przyswajalną  witaminę C.

Propolis

Propolis, nazywany również kitem pszczelim, wytwarzany jest przez pszczoły z żywic drzew, a w ulu stosowany jest między innymi do pokrywania jego ścian w celu ochrony przed bakteriami, grzybami, wirusami i drobnoustrojami, np. gronkowcem.

Jad pszczeli

Leczenie jadem pszczelim określane jest jako apitoksynoterapia, a jej głównym celem jest uśmierzanie bólu. Terapia musi być prowadzona pod kontrolą lekarza, a przed jej rozpoczęciem należy się upewnić, że dana osoba nie jest uczulona na jad pszczeli. W apitoksynoterapii wykonuje się kontrolowane użądlenia bądź stosuje się jad w postaci maści, zastrzyków czy inhalacji.

Mleczko pszczele

Mleczko pszczele wytwarzane jest w gruczołach gardzielowych pszczół-robotnic. Charakteryzuje się zawartością bardzo wielu składników odżywczych.

Wosk pszczeli

Wosk jest wykorzystywany przez pszczoły do produkcji plastrów. Proces jego powstawania jest dość skomplikowany – wosk powstaje w gruczołach workowych zlokalizowanych na brzusznej stronie owada, następnie transportowany jest kanalikami na powierzchnię pancerza pszczoły, gdzie przyjmuje postać łusek. Do otrzymania 1 kg wosku potrzeba aż 1 milion takich łusek. W lecznictwie i kosmetyce wosk stosowany jest wyłącznie zewnętrznie.

Pyłek kwiatowy i pierzga
Pierzga wytwarzana jest z pyłku kwiatowego, który poddawany jest działaniu substancji ślinowych pszczół. Po złożeniu w ulu pyłek ulega fermentacji mlekowej. Pierzga, podobnie jak mleczko pszczele, wyróżnia się wysoką wartością odżywczą.

Wskazania

Zakres zdrowotnego oddziaływania produktów pszczelich jest niezwykle szeroki. Główne wskazania do apiterapii to:

  • osłabienie fizyczne i psychiczne, stres, depresja
  • choroby układu pokarmowego – wrzody żołądka i dwunastnicy, niedożywienie i brak apetytu, biegunki, zaparcia, stany zapalne żołądka i wątroby
  • choroby układu krążenia – miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, stany zapalne żył, choroba niedokrwienna serca, anemia
  • choroby układu oddechowego i przeziębienia – zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, astma (należy jednak zachować ostrożność, gdyż mleczko pszczele może pobudzać ataki astmy)
  • choroby dermatologiczne – grzybice, owrzodzenia, odleżyny, oparzenia, trudno gojące się rany, egzemy, stany zapalne skóry, opryszczka, łuszczyca
  • choroby ginekologiczne – zapalenie pochwy i szyjki macicy
  • choroby reumatyczne
  • choroby układu moczowo-płciowego – stany zapalne dróg moczowych i nerek, schorzenia prostaty

Przeciwwskazania

Produkty pszczele są silnymi alergenami, dlatego też terapia musi być prowadzona przez specjalistę.

W swoich artykułach posiłkuję się informacjami i przepisami ze stron: http://www.apiterapia.biz, http://www.pasieka.rostkowski.info

Ta niewielka roślina jest najpopularniejszym ziołowym środkiem leczniczym stosowanym w chorobach oczu.świetlik 1

Skład i działanie

Świetlik łąkowy (Euphrasia rostkoviana), nazywany również świetlikiem lekarskim, zawiera między innymi glikozydy irydoidowe (katalpol i aukubina), garbniki, flawonoidy, substancje goryczowe, olejek eteryczny, kwas chlorogenowy i kawowy oraz miedź i magnez. Szczególnie cenne są glikozydy, które wykazują silne właściwości przeciwzapalne, a także przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, rozkurczowe, moczopędne i antyhepatotoksyczne, a więc osłaniające wątrobę. Przeciwzapalne działanie wyciągów ze świetlika wzmacnia obecność garbników i flawonoidów. Zioło wykazuje ponadto właściwości ściągające, żółciopędne, pobudzające wydzielanie soku żołądkowego oraz przeciwhistaminowe, a więc łagodzące reakcje alergiczne.

Wygląd i występowanie

Świetlik jest rośliną jednoroczną, rosnącą pospolicie w Europie. W zależności od klasyfikacji zaliczany jest do rodziny zarazowatych lub trędownikowatych. W Polsce występuje na terenie całego kraju na wilgotnych glebach łąk, pastwisk, zarośli i brzegów lasów. Łodyga świetlika jest sztywna i osiąga wysokość do 30 cm. Ciemnozielone liście mają ząbkowane brzegi i pokryte są włoskami. Drobne, białe lub biało-fioletowe kwiaty zebrane są na szczycie łodygi i posiadają charakterystyczną żółtą plamkę. Ciemne owoce zebrane są po dwa w torebce nasiennej. Świetlik jest półpasożytem, pobierającym substancje odżywcze z korzeni innych roślin.

Surowiec leczniczy

Surowcem leczniczym jest ziele świetlika, ścinane bez dolnej, bezlistnej części łodygi. Ziele zbieramy w okresie kwitnienia (czerwiec-październik) i suszymy, wieszając w przewiewnym pomieszczeniu. Surowiec należy przechowywać w suchym i ciemnym miejscu, w szczelnie zamkniętym opakowaniu.

Zastosowanie wewnętrzne

Świetlik stosowany jest niemal wyłącznie zewnętrznie, jednak jego doustne podawanie może przynosić ulgę w dolegliwościach układu pokarmowego, takich jak biegunka, niestrawność, nieżyt żołądka i jelit, kolka wątrobowa, kamica żółciowa. Świetlik może być również stosowany przy kamicy moczowej, infekcjach dróg moczowych i chorobach reumatycznych.

Zastosowanie zewnętrzne

Powszechnie uważa się, że zioło wspomaga leczenie zapalenia spojówek i powiek. Świetlik przynosi ulgę przy zmęczeniu oczu, spowodowanym pracą przy komputerze bądź czytaniem, a także przy opuchnięciach i zespole suchego oka. Zmniejsza nadmierne łzawienie związane z alergią oraz pomaga przy nadmiernej wrażliwości na światło. Zalecany jest również przy zapaleniu kanalików i woreczków łzowych. W postaci płukanek świetlik może być stosowany w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej.

Napar ze świetlika

Łyżkę suszonego ziela zalewamy szklanką wrzątku i odstawiamy pod przykryciem na 30-40 minut. Napar stosujemy do okładów, płukanek i przemywań oraz wewnętrznie, wówczas pijemy ½ szklanki naparu 2 razy dziennie.

Do okładów i przemywań stosujemy zawsze świeże napary i jałową gazę. Stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących oraz u osób przyjmujących leki okulistyczne powinno być poprzedzone konsultacją lekarską.

Ten purpurowy kwiat jest najpopularniejszym ziołowym środkiem wspomagającym odporność organizmu. Preparaty z jeżówką trafiają do naszej apteczki głównie jesienią i zimą, kiedy potrzebujemy dodatkowej ochrony przed bakteriami i wirusami.

Skład i działanie jeżówki
Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) zawiera pochodne kwasu kawowego, flawonoidy, poliacetyleny, polisacharydy i niewielkie ilości olejku eterycznego. Zioło szczególnie cenione jest ze względu na działanie immunostymulujące, a więc zwiększające odporność organizmu.

Wykazuje również właściwości:

  • przeciwzapalne
  • przeciwbakteryjne
  • przeciwwirusowe
  • przeciwgrzybicze
  • antyoksydacyjne
  • moczopędne
  • żółciopędne
  • rozkurczowe
  • pobudzające syntezę kolagenu i elastyny.

Wygląd i występowanie jeżówki

Jeżówka purpurowa jest byliną z rodziny astrowatych, pochodzącą z Ameryki Północnej. Obecnie uprawiana jest w celach ozdobnych i leczniczych również w Europie i Azji. W Polsce spotkamy ją niemal wyłącznie w ogrodach i rabatach – bardzo rzadko występuje w stanie dzikim. Prosta łodyga jeżówki osiąga wysokość do 100-150 cm. Liście są lancetowate, o długości do 20 cm. Roślina kwitnie od czerwca do września, a kwiaty mają długie, purpurowe języczki.

Surowiec leczniczy

Surowcem leczniczym jest ziele i korzeń jeżówki. Ziele należy zbierać w okresie kwitnienia w drugim roku uprawy, natomiast korzeń jesienią najwcześniej w trzecim roku. Ziele suszymy, wieszając w suchym i ciepłym pomieszczeniu. Korzeń myjemy, podsuszamy, kroimy i suszymy w temperaturze do 35°C. Z ziela można również pozyskiwać sok.

Zastosowanie wewnętrzne jeżówki

Zioło stosowane jest przede wszystkim jako naturalny środek wzmacniający organizm i skracający czas trwania przeziębienia . Uważa się również, że działa profilaktycznie i wspomaga leczenie w przypadku infekcji dróg oddechowych, grypy i anginy. Zalecana jest także przy nawracających infekcjach dróg moczowych i pęcherza oraz przy stanach zapalnych dróg żółciowych.

Zastosowanie zewnętrzne jeżówki

Jeżówka jest pomocna przy trudno gojących się ranach, owrzodzeniach, oparzeniach, odmrożeniach i odleżynach. Wspomaga leczenie trądziku, łuszczycy, egzem i opryszczki, a także stanów zapalnych pochwy i sromu. Napar stosowany w postaci płukanek przynosi ulgę w zapaleniu gardła, jamy ustnej i dziąseł. Jeżówka w kosmetyce Jeżówka stosowana jest w kosmetyce jako środek nawilżający, regenerujący, neutralizujący wolne rodniki, łagodzący podrażnienia i stany zapalne skóry. Zioło to znajdziemy więc w kosmetykach do każdego typu cery – suchej, łuszczącej się, zmęczonej, pozbawionej elastyczności, tłustej i trądzikowej. Jeżówka stanowi również składnik nawilżających i opóźniających procesy starzenia się skóry balsamów do ciała oraz szamponów i odżywek chroniących włosy przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych.

Receptury

Macerat z jeżówki

Łyżkę surowca zalewamy szklanką chłodnej wody i odstawiamy na 5-6 godzin. Pijemy 3 razy dziennie 100 ml maceratu.

Napar z jeżówki

Łyżkę surowca zalewamy szklanką wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. Pijemy ½ szklanki naparu 2 razy dziennie.

Nalewka z jeżówki

100 g suchego i rozdrobnionego korzenia jeżówki zalewamy 500 ml wódki i odstawiamy na tydzień. Po upływie 7 dni filtrujemy nalewkę i przechowujemy w ciemnym i chłodnym miejscu. Stosujemy łyżeczkę nalewki 2-3 razy dziennie.

Bezpieczeństwo stosowania jeżówki

Jeżówki nie należy stosować w przypadku chorób autoimmunologicznych oraz w trakcie kuracji lekami immunosupresyjnymi. Kobiety w ciąży i karmiące powinny zasięgnąć opinii lekarza (istnieje pogląd, że jeżówka może zmniejszać tolerancję immunologiczną wobec płodu). Bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje alergiczne – opuchnięcia, świąd.

 

English: European Mistletoe or Common Mistleto...

English: European Mistletoe or Common Mistletoe, Viscum album, Family: Santalaceae, Location: Southern Germany, Bissingen an der Teck Deutsch: Weißbeerige Mistel auch Weiße Mistel, Viscum album, Familie: Santalaceae, Fundort: Süddeutschland, Bissingen an der Teck (Photo credit: Wikipedia)

Jemioła pospolita, jemioła biała, strzęśla (Viscum album L.) w starożytności uważana była za roślinę magiczną, co wynikało zarówno z jej leczniczych właściwości, jak i wiary w magiczne działanie – jemioła miała odpędzać demony i przynosić szczęście w miłości. Współcześnie jest popularnym ziołowym środkiem stosowanym przy nadciśnieniu.Skład

Jemioła pospolita (Viscum album) zawiera:

  • flawonoidy (głównie kwercetynę)
  • kwas kawowy
  • kwas ursolowy
  • cholinę
  • lektyny
  • wiskotoksyny
  • sole mineralne (potas, magnez, wapń)
  • fitosterole
  • związki śluzowe

Działanie

Wyciągi z jemioły wykazują działanie:

  • obniżające ciśnienie krwi
  • wzmacniające naczynia krwionośne
  • zwiększające krzepliwość krwi
  • rozkurczowe
  • uspokajające
  • przeciwzapalne
  • moczopędne
  • żółciopędne

Uważa się również, że substancje zawarte w jemiole (lektyny i wiskotoksyny) mają właściwości cytotoksyczne i przeciwnowotworowe. Wyciągi z zioła często włączane są do leczenia nowotworów, jednak ich działanie wciąż nie zostało jednoznacznie potwierdzone.

Wygląd i występowanie jemioły

Jemioła  togatunek rośliny z rodziny sandałowcowatych (Santalaceae; czasem zaliczana do rodziny (lub podrodziny) jemiołowatych). Występuje na terenie niemal całej Europy oraz w południowej i zachodniej Azji. W Polsce gatunek często spotykany. Jest to roślina półpasożytnicza, sama syntetyzuje substancje odżywcze, podczas gdy wodę i sole mineralne pobiera od drzewa-żywiciela. Potrzeby jemioły są znikome wobec możliwości gospodarza i z reguły jemioły nie czynią mu krzywdy. W Polsce najczęściej można ją spotkać na drzewach liściastych (między innymi na topoli, brzozie, jabłoni i wiązie), ale pasożytuje również na drzewach iglastych (między innymi na sośnie i świerku). Łodyga jemioły osiąga do 80-100 cm długości, rozgałęzia się widlasto. Liście są grube, zrośnięte po 2 lub 3 na szczytach pędów, gdzie znajdują się niewielkie kwiaty. Białe, okrągłe owoce jemioły dojrzewają późną jesienią i utrzymują się całą zimę.

Jemioła – surowiec leczniczy

Surowcem leczniczym jest ziele jemioły, czyli młode pędy, znacznie rzadziej owoce. Pędy należy pozyskiwać od lutego do kwietnia. Ziele pozbawione owoców suszymy w piekarniku o temperaturze do 25°C. Należy pamiętać, że w wysokiej temperaturze jemioła traci wiele cennych substancji. Z tego też powodu zaleca się sporządzanie zimnych wyciągów z zioła (macerat, nalewka, wino).

Zastosowanie wewnętrzne jemioły

Wyciągi z jemioły stosowane są przy nadciśnieniu tętniczym, miażdżycy oraz kołataniach serca na tle nerwowym. Zioło zalecane jest przy nadmiernych krwawieniach menstruacyjnych i krwotokach z nosa. Łagodnie uspokaja, zmniejsza stany lękowe i napięcie nerwowe. Wspomaga leczenie stanów zapalnych nerek i dróg moczowych oraz chorób pęcherzyka żółciowego.

Zastosowanie zewnętrzne jemioły

Jemioła stosowana jest, choć bardzo rzadko, przy łuszczycy, chorobach alergicznych, oparzeniach.

English: Viscum album, Santalaceae, European M...

English: Viscum album, Santalaceae, European Mistletoe, fruits. Botanical Garden KIT, Karlsruhe, Germany. Deutsch: Viscum album, Santalaceae, Weißbeerige Mistel, Weiße Mistel, Früchte. Botanischer Garten KIT, Karlsruhe, Deutschland. (Photo credit: Wikipedia)

Receptury

Macerat z jemioły

3 łyżki surowca zalewamy 2 szklankami letniej przegotowanej wody i odstawiamy pod przykryciem na 6-8 godzin. ½ szklanki odcedzonego maceratu pijemy 3-4 razy dziennie.

Nalewka z jemioły

Pół szklanki suszonego ziela zalewamy 400 ml wódki i odstawiamy na 2 tygodnie. Pijemy 2-3 razy dziennie łyżkę przefiltrowanej nalewki rozcieńczonej w 50 ml wody.

Wino z jemioły

4-5 łyżek świeżego ziela należy zalać litrem białego wina i odstawić na 10 dni. Wino filtrujemy i pijemy 50 ml 2 razy dziennie.

Bezpieczeństwo stosowania jemioły

Przekroczenie zalecanych dawek jemioły może prowadzić do wymiotów, biegunek, a nawet drgawek. Nie należy spożywać świeżych owoców rośliny. Stosowanie wyciągów z jemioły powinno być poprzedzone konsultacją lekarską, przede wszystkim w przypadku ciąży oraz stosowania leków na nadciśnienie.

„Homeopatia… leczy więcej przypadków niż inna metoda leczenia i bez wątpienia jest bezpieczniejszą, tańszą oraz najbardziej kompletną nauką medyczną.” Mahatma Gandhi

Homeopatia to metoda leczenia oparta na założeniu, że przyczyna choroby podobna jest do tego, co ją leczy. Dlatego leczenie polega na stosowaniu bardzo małych dawek rozcieńczonych substancji, które w dużym stężeniu wywołują objawy danej choroby.

Homeopaci uważają, że leki homeopatyczne mogą wyleczyć wiele chorób, w większości jednak przyznają, że metody te dają najlepsze wyniki w przypadku zaburzeń przewlekłych, takich jak bóle głowy, alergie, choroby jelit oraz astma. Leki homeopatyczne stosowane są także jako uzupełnienie innych metod leczniczych, jak akupunktura czy techniki manualne. Większość homeopatów zaleca stosowanie medycyny klasycznej w przypadku urazów, nowotworów złośliwych – wówczas homeopatia wspomaga leczenie konwencjonalne.

Zasady homeopatii opracował na początku XIX w. niemiecki lekarz Samuel Hahnemann, który przedstawił jej główne zasady:

  1. Substancje wywołujące objawy identyczne lub podobne do objawów choroby mogą chorobę wyleczyć, czyli ”podobne powinno być leczone podobnym”,
  2. Nie należy podawać kilku leków jednocześnie,
  3. Najmniejsza dawka substancji jest najbardziej efektywna i najskuteczniej łagodzi objawy choroby,
  4. Na skuteczność leczenia ma wpływ pozytywne nastawienie chorego.

Praktyki homeopatyczne podbiły Europę i Stany Zjednoczone i w 1844 roku Powstał American Institut of Homeopathy (Amerykański Instytut Homeopatii). W Polsce Homeopatia stała się znana w 1830 roku, wkrótce po opublikowaniu przez Hahnemann nowej metody leczenia, a w 1892 powstało Towarzystwo Zwolenników Homeopatii RP, działające do czasów II wojny światowej.

Działanie leków homeopatycznych
Nawet najbardziej zagorzali homeopaci nie do końca rozumieją zasady jej działania. Osoby uprawiające homeopatię uważają, że pojawienie się objawów choroby oznacza podjęcie przez organizm próby samowyleczenia, poszukują więc substancji, które u zdrowych ludzi wywołują podobna stany chorobowe. Leki homeopatyczne uzyskuje się przez wielokrotne rozcieńczenie( w niektórych lekach znajduje się zaledwie ślad substancji pierwotnej). Wyciąg z substancji stukrotnie rozcieńcza się wodą lub mieszaniną wody z alkoholem, następnie energicznie potrząsa przed ponownym rozcieńczeniem. Takie potrząsanie ma duże znaczenie, ponieważ homeopaci uważają, że substancje rozcieńczone bez potrząsania nie są skuteczne, poza tym im preparat bardziej rozcieńczony (im większa tzw. potencja), tym większa jego skuteczność w chorobach przewlekłych, niskie potencje stosowane są raczej w stanach ostrych. Skuteczność leków homeopatycznych przypisana jest przekazowi energii życiowej, którą odtwarza się w organizmie chorego.

Wg ,,The Lancet”- prestiżowego medycznego pisma, leki homeopatyczne nie działają lepiej niż sugestia (tzw. efekt placebo). Główną zasadą homeopatii jest „niech podobne leczy podobne”, tak jak w medycynie konwencjonalnej np. przy szczepieniach ochronnych, gdzie wszczepia się osłabione zarazki, podobne do tych, które wywołują chorobę. W ten sposób osłabione zarazki działają mobilizująco na organizm, który sam podejmuje walkę z chorobą.

Oczywiście musimy pamiętać, że istnieje wielu szarlatanów – pseudohomeopatów, nie mających zupełnie pojęcia o podstawowych jej założeniach. Trzeba zachować daleko idącą ostrożność i pamiętać o paru podstawowych sprawach:

- dobry homeopata (stosujący się do zaleceń Samuela Hahnemanna) dopiero na podstawie wywiadu (sumy symptomów fizycznych i psychicznych) zaleca odpowiednie leki

- leków homeopatycznych nie wolno stosować dowolnie, tylko wyłącznie przy dobrze znanych objawach, które występowały już wcześniej, lub diagnoza została postawiona przez lekarza, zalecając się do informacji na opakowaniu lub ulotce leku

- samoleczenie możemy stosować wspomagająco, jednak nie zastąpi nam medycyny tradycyjnej

- ostrożność jest wskazana przy wszelkiego rodzaju lekach – czy tradycyjnych czy niekonwencjonalnych, jeśli wystąpią niepożądane objawy, odstaw lekarstwo

Przeciwnicy homeopatii wskazują , że nieznane są mechanizmy jej działania, jej skuteczność nie jest potwierdzona naukowo, a jej stosowanie kłóci się z chrześcijaństwem.(?)
Zwolennicy natomiast wskazują natomiast pozytywne aspekty tej metody, takie jak leczenie przyczyn a nie tylko objawów choroby, mobilizowanie i wzmacnianie naturalnych sił odpornościowych organizmu oraz skuteczne wspomaganie leczenia. Podkreślają również brak ryzyka przedawkowania nawet przy stosowaniu przez długi okres czasu, brak przeciwwskazań dla kobiet w ciąży, dzieci i kierowców oraz dobrą tolerancję przez organizm i brak niepożądanych działań ubocznych

 

Współczesne podejście do leczenia homeopatycznego
Nowoczesna homeopatia traktuje człowieka całościowo (holistycznie) – lekarz ocenia nie tylko obecne, konkretne objawy, z którymi zgłosił się do niego pacjent, ale szuka przyczyn choroby, zwraca uwagę na dietę, tryb życia). Terapia ta znajduje zastosowanie w leczeniu chorób ostrych i przewlekłych. Jej stosowanie jest popierane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

Sławni ludzie, którzy efektywnie stosowali homeopatię, to między innymi:

  • Rodzina Królewska Wielkiej Brytanii,
  • Mahatma Gandhi,
  • Matka Teresa,
  • Mark Twain,
  • Tina Turner,
  • John D. Rockefeller Sr,
  • Paul McCartney,
  • i inni.

Homeopatia jest popularna w wielu krajach, takich jak: Anglia, Australia, Nowa Zelandia, Indie, Rosja, Brazylia i wielu innych. W Wielkiej Brytanii około 42% lekarzy pierwszego kontaktu odsyła swoich pacjentów do lekarzy homeopatów. Kurs homeopatii należy do najpopularniejszych studiów podyplomowych wśród brytyjskich absolwentów medycyny.

Na całym świecie działają szpitale homeopatyczne, na przykład w Wielkiej Brytanii, Francji, Indiach i wielu innych krajach.

Szkoły homeopatii:

Samuel Hahnemann, considered to be the father ...

Samuel Hahnemann, considered to be the father of homeopathy (Photo credit: Wikipedia)

Homeopatia klasyczna: powstanie homeopatii datuje się na rok 1790, kiedy to Samuel Hahnemann wprowadził zasadę „similia similibus curentur” (podobne leczy się podobnym) – wykorzystywał pojedyncze leki dobrane do indywidualnej konstytucji (typu) pacjenta i obrazu choroby.

Leki homeopatyczne działają według zasady „similia similibus curantur” (podobne leczymy podobnym), czyli na naszą dolegliwość dobieramy lek, który w dużej dawce wywołałby objawy jak najbliższe tym, które nam dokuczają. Podajemy więc bardzo, bardzo małe dawki takiej substancji leczniczej, aby zmobilizować organizm do działania.

Homeopatia kliniczna: szukając odpowiedniego leku bazuje na głównych objawach klinicznych (konstytucja, czyli typ pacjenta gra mniejszą rolę), wykorzystując leki złożone (zawierające kilka substancji leczniczych w jednym preparacie). Jest zazwyczaj stosowana w ostrych schorzeniach.
Homotoksykologia stanowi rozwinięcie homeopatii. Nauka ta traktuje wszystkie choroby jako procesy obronne przeciwko homotoksynom, czyli truciznom generowanym przez organizm lub wprowadzanym do niego m.in. z pokarmem czy powietrzem. Według homotoksykologii choroby są następstwem działań obronnych ustroju skierowanych na eliminację homotoksyn. Ich objawy powstają w wyniku przeładowania organizmu homotoksynami, które nie mogą zostać zneutralizowane i wydalone, ponieważ siły odpornościowe ustroju nie są już w stanie stawiać im oporu. Jeśli homotoksyny nie zostaną wydalone, gromadzą się w organizmie i powodują przejście choroby w stan przewlekły. Zdrowie to przywrócenie zaburzonego przez toksyny stanu równowagi. Zasady homotoksykologii opracował Hans–Heinrich Reckeweg. Zgodnie z nimi wszystkie procesy i objawy, które nazywamy chorobami są wyrazem tego, że organizm walczy z toksynami: chce je unieszkodliwić i wydalić. Według homotoksykologii, w przypadku procesów chorobowych mamy do czynienia z biologicznymi, celowymi procesami, których celem jest walka organizmu z toksynami i jego „odtrucie”. Podczas gdy homeopatia klasyczna stawiała na silne rozcieńczenia pojedynczych substancji – homotoksykologia opiera się na silnych stężeniach substancji w lekach złożonych. Leki te maja konkretne wskazania terapeutyczne. Są stosowane w terapii chorób ostrych i przewlekłych.

Izopatia to nurt homeopatii oparty na zasadzie „to samo leczy to samo”. Zatem, w celach terapeutycznych, wykorzystywane są patogeniczne substancje, które wywołały daną chorobę (podobnie jak podczas szczepień ochronnych). Wówczas nasz ustrój w naturalny sposób zwalcza chorobę. W homeopatii staramy się pobudzić organizm pacjenta do walki, samoobrony, samoregulacji. Nie wyręczamy ustroju w jego naturalnych funkcjach. Leki homeopatyczne dają choremu ustrojowi ukierunkowany impuls, aby rozwinął własne siły obronne i uporządkował zakłóconą równowagę wewnętrzną – przyczynę choroby.

Bezpieczna terapia…

Leki homeopatyczne mogą mieć w swoim składzie znajdujące się w przyrodzie składniki roślinne, zwierzęce, mineralne. Nasz organizm znacznie łatwiej przyswaja, przetwarza i reaguje na elementy pochodzące z innych organizmów żywych lub środowiska naturalnego niż preparaty syntetyczne. Naturalne substancje aktywne są specjalnie rozcieńczane (stosujemy najmniejszą możliwą dawkę) i dynamizowane („uaktywniane”) – nie są więc toksyczne dla pacjenta. Z uwagi na to, że leki homeopatyczne nie mają skutków ubocznych i nie wchodzą w interakcje z innymi lekami, mogą je stosować nie tylko dorośli, ale także osoby wymagające szczególnie ostrożnego podejścia – niemowlęta i małe dzieci, kobiety w ciąży, mamy karmiące, osoby starsze.

Leki pojedyncze i złożone….

Lekarz ma do wyboru preparaty pojedyncze (jeden składnik) lub złożone (kilka różnych składników). Pojedyncze składniki zawarte w preparatach złożonych uzupełniają się i wzmacniają, przez co uzyskuje się szersze spektrum ich działania. Preparat złożony Euphorbium compositum S (spray na katar) zawiera w swoim składzie np. wilczomlecz żywiconośny, który działa m.in. na nieżyt nosa i zatok; sasankę łąkową, która działa m.in. na gęstą, lepką wydzielinę z nosa; jodek rtęci, który działa m.in. na ostry, wodnisty katar oraz kilka innych substancji, które odpowiadają m.in. za regenerację błony śluzowej nosa, leczenie zapalenia zatok czy kataru siennego. Dzięki różnorodności składników lek pomaga „zaatakować” chorobę na wielu płaszczyznach.

Pomoc w różnych schorzeniach…

Leczenie homeopatyczne można stosować w wielu schorzeniach. Pomaga zarówno w tak powszechnych dolegliwościach jak katar, zapalenie zatok, kaszel, stany niepokoju u dzieci, grypa i inne infekcje wirusowe, a także w kontuzjach i urazach, chorobie lokomocyjnej, zaburzeniach żołądkowo-jelitowych, klimakterium. Preparaty homeopatyczne stosowane są również w zaburzeniach układu limfatycznego, chorobie zwyrodnieniowej, stanach napięcia psychicznego. Wykorzystuje się je także w terapii przewlekłych i poważnych schorzeń oraz chorób cywilizacyjnych. Pomagają bowiem usunąć długotrwale blokady regulacyjne, które upośledzają zdolność organizmu do samodzielnej obrony i eliminacji homotoksyn (substancji szkodliwych dla organizmu ludzkiego).

Następny wpis o HomeoFarmakoPunkturze

Na podstawie informacji ze strony: www.homeopatiaok.pl

Przechadzając się po parkach w letniej porze, zwłaszcza w czerwcu i lipcu, towarzyszy nam przemiły zapach kwitnących lip i brzęczenie miododajnych pszczół. Bardzo łatwo rozpoznać drzewa lipowe, oglądając np. ich liście. Są one kształtu sercowatego. Kwiaty zaś są bladożółte lub bladozielone, posiadają mnóstwo delikatnych pręcików i cudownie pachną latem…

W zielarstwie wykorzystuje się m.in. kwiaty i liście lipy szerokolistnej (Tilia platyphyllos ) i drobnolistnej (Tilia cordata ). Kiedyś w zamierzchłych czasach, doceniano też korę tego drzewa i owoce. Kora była znana jako lek na schorzenia oczu, natomiast owoce jako środek wspomagający leczenie padaczki, choroby w obrębie klatki piersiowej i kaszel. Były też środkiem napotnym, podobnie jak kwiaty. Owoce stanowią również stymulant odporności, dlatego są wskazane w okresie zwiększonej zapadalności na przeziębienia.

Skład chemiczny:

Surowiec zawiera jako główne składniki:

  • czynne związki flawonoidowe (około 1%), występujące w kwiatostanie lipy  są to głównie pochodne glikozydowe:

- kwercetyny
- kemferolu
- akacetyny
- tilirozyd

  • olejek eteryczny występuje w ilości 0,02-0,05% (pachnący farnezol (0,3-5%), kilka węglowodorów alifatycznych (do 50%), geraniol, eugenol oraz inne )
  • śluz, z którego podczas hydrolizy powstają kwasy uronowe (do 40%), metylopentozy (około 12%) i heksozy (około 50%)
  • garbniki i leukoantocyjanidyny 2%.

Działanie:

  • napotne oraz przeciwzapalne
  • rozkurczowe (zmniejszają one nieznacznie napięcie mięśni gładkich)
  • pobudzają w niewielkim stopniu wydzielanie soku żołądkowego
  • żółciopędne wzmagają przepływ żółci do dwunastnicy
  • moczopędne
  • rozrzedzające krew (wpływają na konsystencję krwi, obniżają nieznacznie jej lepkość i przeciwdziałają agregacji krwinek czerwonych)
  • uspokajające i nasenne

Kwiaty lipy są najpowszechniej stosowane w lecznictwie. Ich łagodność działania sprawia, że napary można stosować nawet u małych dzieci. Napary z kwiatów są jak najbardziej wskazane przy przeziębieniu, do obniżania gorączki (działanie napotne), chorobach układu oddechowego (działanie wykrztuśne) i grypie.

Jak korzystać z dobrodziejstw zioła?
Kwiaty lipy zbieramy od początku kwitnienia i dokładnie suszymy. Nie mogą być one przekwitnięte i pogniecione. Dobrze wysuszone kwiaty mają blady kolor i przyjemnie pachną. Umieszczamy je w szczelnie zamykanym słoju i stosujemy, kiedy trzeba.

Lipę można wykorzystać na wiele sposobów, zacząwszy od naparów, a skończywszy na kąpielach z jej dodatkiem:

Kąpiel z kwiatami lipy na bezsenność
Jest zalecana osobom podenerwowanym, także nadpobudliwym dzieciom oraz tym, którzy miewają problemy z zasypianiem i utrzymaniem ciągłości snu.

2 garście kwiatów lipy umieszczamy w jedwabnym lub lnianym woreczku, zawiązujemy i wrzucamy do wanny. Napuszczamy do niej wodę o temperaturze 38-40°C i kąpiemy się przez około 20 minut. Po kąpieli nacieramy ciało woreczkiem z lipą, dokładnie osuszamy się ręcznikiem i udajemy się do łóżka. Pamiętamy by nie spłukiwać ciała czysta wodą po lipowej kuracji.

Herbatka z liści lipy na problemy żołądkowe
Liście lipy także są surowcem zielarskim, tyle ze mniej znanym i rozpowszechnionym. Herbatkę z liści lipy stosuje się wspomagająco np. w leczeniu nieżytów żołądka, zgagi, odbijań i bólów brzucha.

Garść drobno pociętych liści lipy zalewamy 0,5l wrzątku i pozostawiamy do zaparzenia. Następnie cedzimy i pijemy codziennie po 1-3 filiżanki naparu.

Napotna herbatka z kwiatów lipy
Herbatka działa napotnie, przez co obniża gorączkę. Jest polecana w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych, ponieważ wspomaga odflegmianie oskrzeli.

2-3 łyżeczki kwiatów lipy mieszamy z 0,25l wrzątku i odstawiamy na 10 min do parzenia. Cedzimy, osładzamy miodem według uznania i pijemy jeszcze gorącą herbatę. Następnie szybko wskakujemy pod kołdrę i się wygrzewamy.

Lipowy płyn do płukania jamy ustnej i gardła
Płukanie jamy ustnej i gardła naparem z lipy jest wskazane w leczeniu zapaleń gardła i anginy.

Płukankę przyrządzamy podobnie jak herbatkę, ale zamiast miodu dodajemy sok z połowy cytryny, do wystudzonego naparu. Jamę ustną płuczemy miksturą o temperaturze pokojowej lub lekko podgrzaną.

Zioła niejednokrotnie są alternatywą dla dość drogich leków. Gdy objawy infekcji są nieznaczne, możemy spróbować ich naturalnej mocy. Jednak gdy nie pomagają konieczna jest konsultacja z lekarzem.

Opracowano na podstawie:
1. Iwaniuk A., Atlas ziół krajowych, Bellona SA, Warszawa 2010
2. Cavelius A-A., Frohn B., Zioła w medycynie naturalnej, MAK 2005

 

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.