Archive for Luty, 2013


kosmetykaKosmetyki naturalne cieszą się swoją popularnością już od wielu wieków. Już w starożytności kobiety zażywały kąpieli w mleku i miodzie, zaś ciała namaszczały wonnymi olejkami. Już wtedy kobiety wiedziały, że olejki mają wspaniały wpływ na skórę oraz samopoczucie. Również włosy potrzebują naturalnych kosmetyków.

Poprzez stosowanie naturalnych kosmetyków chronimy swoje włosy, a także cały organizm przed szkodliwym działaniem składników chemicznych zawartych w zwykłych kosmetykach powszechnie dostępnych w drogeriach. Bardzo często takie kosmetyki możemy wyhodować sami w ogródku bądź w doniczce. Często zdarza się, że one po prostu rosną dookoła nas, a my nie zdajemy sobie nawet sprawy z ich dobroczynnych właściwości. Naturalne kosmetyki mają najlepszą jakość. Poza tym są dużo tańsze od tych kupowanych w drogeriach, więc jednocześnie możemy zaoszczędzić pieniądze.

Cytryna

Ma właściwości antybakteryjne i antyseptyczne. Hamuje wydzielanie sebum oraz nadaje włosom połysk. Sok z cytryny może delikatnie rozjaśniać włosy, nadając im przy tym platynowy odcień. Wystarczy, że do ostatniego płukania dodamy sok z połowy cytryny. Możemy także zrobić inną płukankę. Należy przegotować litr wody, następnie wystudzić. Dodajemy do niej sok wyciśnięty z cytryny i łyżkę octu. Miksturą płuczemy świeżo umyte włosy.

Sok z jabłek

Z kolei sok z jabłek zawiera dużo witaminy C, fruktozy oraz pektyny. Na włosy działa przeciwłupieżowo.

Rozmaryn

Również rozmaryn posiada dobroczynne działanie dla włosów. Sprawia, że włosy maja piękny, jedwabisty połysk, odżywia je, a także ogranicza nadmierne przetłuszczanie. Z kolei pokrzywa wzmacnia cebulki włosowe, nadaje włosom puszystość i połysk.

Skrzyp polny

Skrzyp polny nadaje włosom blask, zapobiega ich przetłuszczaniu oraz wypadaniu.

 Płukanka do włosów ze skrzypu

2 saszetki herbatki ze skrzypu, lub 2 łyżeczki suszonego ziela zalewamy szklanką wrzątku. Chłodnym naparem płuczemy włosy. Płukanka ze skrzypu wzmacnia cebulki włosowe, zapobiega nadmiernemu wypadaniu i przetłuszczaniu, leczy stany zapalne skóry. Krzem zawarty w naparze z ziela usprawnia proces gojenia, jak również zwiększa zdolność skóry do zatrzymywania wilgoci i wspomaga wzrost włosów.

Tatarak

Na stan naszych kosmyków dobrze wpływa tatarak. Roślina hamuje łysienie i pobudza przyrost włosów, ponieważ poprawia ukrwienie skóry głowy. Możemy przygotować tonik z kłączy. Dwie łyżki zalewamy szklanka wody i doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy pod przykryciem około 10 minut. Następnie napar należy wystudzić i przecedzić. Wywar mieszamy z wódką w proporcji 1:1, mieszamy i wlewamy do zamykanego słoika. Preparat należy wcierać w skórę głowy po umyciu włosów i poczekać aż wyschnie.

Olej rycynowy

W kuracji naturalnej możemy także wykorzystać olej rycynowy. Już po kilku rycynowych zabiegach włosy staną się mocniejsze i przestaną wypadać. Należy zmieszać po łyżeczce oleju rycynowego i miodu z żółtkiem oraz sokiem z połowy cytryny. Jednolitą papkę nakładamy na włosy, przykrywamy czepkiem kąpielowym i trzymamy tak kilka godzin, a nawet przez cała noc. Rano bardzo dokładnie musimy umyć głowę. Okład należy stosować raz w tygodniu.

Olejek rycynowy i ocet jabłkowy w walce z łupieżem

Wmasowywanie w skórę olejku rycynowego może pomóc także w zwalczaniu łupieżu suchego. Olej aplikujemy na głowę 15 minut przed myciem włosów szamponem przeciwłupieżowym, delikatnie masując okrężnymi ruchami.

Przy łupieżu tłustym niezastąpiona jest płukanka z octu jabłkowego. Do ok. 1 l ciepłej wody dodajemy 4 łyżki stołowe octu jabłkowego. Płukankę stosujemy przy każdym myciu,  na świeżo umyte włosy.

Łopian

W naturalnej terapii możemy wykorzystać także łopian. Olejek z korzenia wzmacnia włosy oraz przyspiesza ich wzrost. Do litra oleju jadalnego wsypujemy dwie garści rozdrobnionego korzenia łopianu i odstawiamy na dwa tygodnie w ciepłe, ciemne miejsce. Następnie dodajemy jeszcze jedną garść korzenia i odstawiamy na kolejne 10 dni. Przecedzamy przez szmatkę i wcieramy w skórę głowy co najmniej raz dziennie przez miesiąc.

Łopian jest popularnym naturalnym środkiem leczniczym w wielu dolegliwościach skórnych. Łagodzi świąd, wspomaga leczenie trądziku, łuszczycy, owrzodzeń i czyraków. Stosowany w postaci płukanek zmniejsza łupież, hamuje wypadanie włosów i leczy łojotokowe zapalenie skóry głowy. Należy jednak pamiętać, że leczenie zewnętrzne jest skuteczniejsze przy równoczesnym doustnym stosowaniu łopianu.

Pokrzywa

Z kolei sok z pokrzywy pomaga, gdy wypadanie witamin jest spowodowane niedoborem witamin i mikroelementów. Pokrzywa jest ich prawdziwą skarbnicą. Zawiera witaminy z grupy B, K, C, wapń, żelazo, magnez, fosfor, krzem, siarkę, kwasy organiczne oraz flawonoidy. Zerwane liście należy zmielić lub zmiksować i wycisnąć sok. Pijemy dwa razy dziennie po małym kieliszku.

Pokrzywowy tonik do skóry głowy

250 g suszonego korzenia pokrzywy rozdrabniamy w moździerzu. Następnie zalewamy 1 litrem wody i 2 filiżankami octu. Całość gotujemy na wolnym ogniu przez 30 minut. Tonik należy wcierać w skórę głowy raz w tygodniu. Preparat wzmacnia i nadaje połysk matowym, osłabionym włosom.

Naturalne maseczki do włosów

Możemy także przygotować inne maseczki, w skład których wchodzą dary natury.

Maseczka aloesowa wymaga zmiksowania oczyszczonego liścia aloesu ze szklanka przegotowanej wody. Następnie dodajemy łyżkę płynnego miodu i dokładnie mieszamy. Tak przygotowana maseczkę nanosimy na wilgotne włosy. Głowę owijamy folią. Zdejmujemy ją po dwóch kwadransach. Dokładnie spłukujemy maseczkę i myjemy włosy szamponem.

Maseczka z jajek. Głównym produktem kolejnej maseczki są jajka. Dwie łyżki oliwy mieszamy z żółtkiem jaja. Maseczkę nakładamy na wilgotne włosy, a głowę owijamy folią. Zdejmujemy ją po upływie pół godziny. Następnie maseczkę spłukujemy ciepłą wodą i dokładnie myjemy włosy szamponem.

Natomiast, jeżeli chcemy mieć lśniące włosy powinnyśmy zastosować płukankę piwną. Szklankę wody mieszamy z trzema szklankami piwa. Świeżo umyte włosy należy wypłukać piwnym płynem.

W terapii naturalnymi kosmetykami nie wolno nam zapominać o czarnej rzepie. Stanowi ona cenne źródło witamin A, B, C oraz minerałów takich jak wapń, fosfor, magnez, krzem. Działa ona na włosy wzmacniająco, a także zmniejsza łupież. Kosmetyki z czarnej rzepy możemy również stworzyć sami w domu.

Odżywka z czarnej rzepy do włosów przetłuszczających się. Do jej przygotowania potrzebne nam będą dwie duże obrane ze skórki rzepy. Należy je zetrzeć na tarce. Sok z miazgą nakładamy na włosy. Jeżeli mamy przesuszone pasma lub włosy wypadają, do naszej mikstury możemy dodać żółtko i łyżkę oliwy. Odżywkę nakładamy na włosy, następnie głowę owijamy folią, lub zakładamy czepek kąpielowy. Po 20 minutach możemy zmyć odżywkę

Naturalne kosmetyki do układania włosów

Jeśli zależy Ci na naturalnym wyglądzie Twoich włosów i chcesz tylko delikatnie podkreślić kształt fryzury możesz zastosować sprawdzone domowe sposoby. Własnoręcznie zrobione kosmetyki są proste w przygotowaniu, tanie, skuteczne i nie zawierają chemii. Naturalne kosmetyki nie tylko pomogą Ci utrwalić fryzurę, ale również będą pielęgnować włosy.

Żel z siemienia lnianego

2 łyżki siemienia lnianego zalewamy szklanką wody i zagotowujemy. Po 15 minutach odcedzamy powstałą zawiesinę i pozostawiamy do przestygnięcia.

Stosowanie:

Odrobinę żelu wmasowujemy w suche lub mokre włosy i modelujemy.

Aromatyczno-nabłyszczający spray do suchych i puszących się włosów

Do butelki ze spryskiwaczem (np. po odżywce w sprayu) wlewamy pół szklanki wody mineralnej, dodajemy 10 kropli olejku jojoba i 5 kropli pomarańczowego, lub różanego olejku aromatycznego.

Stosowanie:

Przed użyciem wstrząsamy energicznie butelką tak, by wszystkie składniki się wymieszały. Spryskujemy delikatnie wilgotne włosy od połowy długości. Suszymy i układamy fryzurę.

Kosmetyk sprawi, że włosy będą przyjemnie pachnieć, staną się lśniące, gładkie i nie będą się puszyć.

Utrwalacz miodowy

1 łyżkę do kawy miodu rozpuszczamy w szklance gorącej wody. Do roztworu dodajemy kilka kropel octu owocowego.

Stosowanie:

Utrwalacz miodowy wmasowujemy we włosy, suszymy i układamy. Roztwór nadaje włosom połysk, zapobiega puszeniu się kosmyków i pomaga w ułożeniu fryzury

 

glade-chamomile-white-skyRumianek (Matricaria chamomilla L.) znany jest w medycynie naturalnej od lat.  W stanie dzikim występuje w Europie oraz na terenie Uralu, Kaukazu, Azji Mniejszej, Iranu, Afganistanu i Indii. Zawleczony do Ameryki Północnej i Australii.Ziele jest powszechnie stosowane przy wielu różnych dolegliwościach. Rumianek jest jednym z najlepiej rozpoznawanych ziół. Stosowany jest jako środek przeciwzapalny i rozkurczowy. Pomaga przy schorzeniach śluzówek jamy ustnej, przy zaburzeniach żołądkowo jelitowych oraz zewnętrznie przy chorobach skóry i ranach.

Substancje czynne

Właściwości lecznicze rumianek zawdzięcza zawartości takich substancji jak olejków eterycznych, flawonoidów, garbników i kwasu walerianowego.

Surowiec leczniczy – koszyczki rumianku

W medycynie naturalnej jako surowiec leczniczy wykorzystuje się głównie koszyczki kwiatowe, będące bogatym źródłem substancji leczniczych. Ma działanie antybakteryjne, uspokajające, rozkurczowe i wiatropędne.

Działanie rumianku

Dzięki zawartości rumiankowego olejku lotnego, rumianek stosowany jest w ziołolecznictwie w:

•          stanach zapalnych układu pokarmowego i oddechowego, jamy ustnej i gardła

•          schorzeniach skóry i w celu poprawy stanu włosów

•          świądzie i zapaleniu pochwy

•          problemach menstruacyjnych

•          hemoroidach

•          stanach niepokoju i problemach ze snem.

Zastosowanie rumianku

Herbatka rumiankowa

Napar z rumianku działa delikatnie uspokajająco, rozkurczająco i przeciwzapalnie. Picie herbatki rumiankowej pomaga w łagodzeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych i nudności. Płukanie jamy ustnej i gardła naparem z rumianku wspomaga leczenie zapalenia dziąseł i gardła. Herbatka rumiankowa przynosi ulgę niemowlętom w przypadku kolki jelitowej. Uważa się, iż napar z rumianku działa również łagodnie uspokajająco, przynosi ukojenie nerwów, zmniejsza wahania nastrojów i ułatwia zasypianie.

Sposób przygotowania:

1 łyżkę stołową suszonych koszyczków rumianku zalewamy filiżanką wrzątku. Parzymy pod przykryciem przez 10 minut.

Dawkowanie:

Napar z rumianku pijemy 3-4 razy dziennie.

Herbatka na bezsenność z rumiankiem

25 g melisy, 25 g rumianku, 15 g dziurawca, 10 g chmielu i 10 g mięty zalewamy szklanką wrzącej wody i odstawiamy na 10-15 minut.

Przygotowany napar należy pić najpóźniej pół godziny przed snem.

Herbatka łagodząca napięcie przedmiesiączkowe z rumiankiem

Bolesne bądź zbyt obfite menstruacje utrudniają codzienne funkcjonowanie wielu kobietom. Najczęściej odruchowo sięgamy po silne środki przeciwbólowe, które mogą mieć negatywny wpływ np. na śluzówkę żołądka. Tymczasem napary ziołowe, stosowane zgodnie z zaleceniami, nie mają skutków ubocznych, a mogą okazać się równie skuteczne w walce z dolegliwościami menstruacyjnymi.

1 łyżeczkę melisy, 1 łyżeczkę kozłka lekarskiego i 1 łyżeczkę rumianku zalewamy wrzątkiem i parzymy pod przykryciem przez około 15 minut.

Napar działa rozkurczowo i łagodnie uspokajająco.

Kąpiel rumiankowa

Kąpiel rumiankowa działa przeciwzapalnie i łagodząco na skórę. Przyspiesza gojenie ran i zadrapań. Znajduje zastosowanie np. w łagodzeniu dolegliwości związanych z pieluszkowym zapaleniem skóry u małych dzieci. Rumianek stosowany zewnętrznie łagodzi również dolegliwości związane z żylakami odbytu (hemoroidami). Kąpiele rumiankowe znajdują także zastosowanie w pielęgnacji skóry, szczególnie przy cerze trądzikowej i stanach zapalnych.

Sposób przygotowania:

Do wanny z wodą dodajemy napar sporządzony z dwóch garści suszonych koszyczków rumianku. Kąpiel powinna trwać ok. 10 – 15 minut.

Płukanka do włosów z rumiankiem

Płukanie włosów herbatką rumiankową nadaje włosom jedwabistej miękkości i blasku. Płukanka rumiankowa polecana jest szczególnie włosom jasnym. Napar rumiankowy podkreśla kolor włosów blond i dezynfekuje skórę głowy.

Inhalacje z rumiankiem

Inhalacje z zastosowaniem rumianku pomagają w zwalczaniu objawów grypy i przeziębienia. Łagodzą kaszel, katar i chrypę. Rumianek jest również pomocny w zapaleniu zatok przynosowych.

Inhalacje znajdują zastosowanie również w pielęgnacji cery tłustej i skłonnej do zanieczyszczeń. Gorąca para rozpulchnia skórę, otwiera pory i ułatwia usuwanie zanieczyszczeń. Unoszące się wraz z parą wodną olejki lotne działają antybakteryjnie i przeciwzapalnie.

Napar z rumianku sporządzamy w misce z 3 łyżek ziół lub kilku saszetek herbatki rumiankowej. Nachylamy się nad parą i przykrywamy głowę dużym ręcznikiem, tak by para nie wydostawała się na zewnątrz. Parówka powinna trwać ok. 10 minut. W trakcie trwania przeziębienia zabieg powtarzać 2 razy dziennie. W celach kosmetycznych stosować 2 razy w tygodniu.

Nalewka rumiankowa

4 łyżki kwiatów rumianku zalewamy 500 ml spirytusu i odstawiamy na 2 tygodnie, codziennie wstrząsając. Następnie odcedzamy nalewkę. Nalewka rumiankowa stosuje się przy zaburzeniach trawienia oraz zewnętrznie (do płukania) w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.

Olej rumiankowy

1 garść koszyczków rumianku wsypujemy do słoiczka i zalewamy ½ szklanki oleju sojowego, kukurydzianego, słonecznikowego lub oliwy z oliwek. Zawartość słoika pozostawiamy na 6 tygodni, codziennie wstrząsając. Gdy olej nabierze bursztynowego koloru, przecedzamy go do butelki z nakrętką. Olej rumiankowy ma szerokie zastosowanie zarówno w kosmetyce jak również w leczeniu rozmaitych schorzeń.

Herbatkę rumiankową można stosować już w niemowlęctwie. Ząbkującemu  dziecku można wcierać niewielkie ilości oleju rumiankowego w dziąsła.”Domowe leki ziołowe” Anne Iburg

Olej rumiankowy może służyć do przemywania skóry suchej i podrażnionej, doskonale zastępując mleczka i śmietanki do twarzy lub można go stosować do masażu ciała. Preparat działa odkażająco, przeciwzapalnie, lekko wybielająco, natłuszczająco i odżywczo. Przyspiesza gojenie ran i zadrapań. Przynosi ulgę spierzchniętej i przesuszonej skórze.

Olej rumiankowy może również pełnić funkcje maseczki olejowej na włosy. Polecany jest szczególnie do włosów suchych, łamliwych i zniszczonych zabiegami fryzjerskimi. Regularne stosowanie maseczki olejowej na bazie rumianku pomaga przywrócić dobrą kondycję włosów. Olej rumiankowy wmasowujemy w umyte włosy i nakrywamy je folią i ciepłym ręcznikiem. Po 2 godzinach odżywkę zmywamy najlepiej szamponem żółtkowym. Zabieg powtarzamy raz w tygodniu.

Domowe kosmetyki na bazie rumianku

Kosmetyki naturalne przygotowywane w domowym zaciszu to doskonały sposób na codzienną pielęgnację skóry. Bez trudu przygotujesz maseczkę z ziół, która odświeży i oczyści cerę. Ziołowy kosmetyk świetnie sprawdzi się w pielęgnacji zanieczyszczonej skóry ze skłonnością do przetłuszczania i zaskórników. Rumianek jest bogatym źródłem olejków eterycznych, kwasu walerianowego i salicylanów. Działa łagodząco na podrażnienia i przyspiesza gojenie mikrouszkodzeń naskórka. Wyciąg z rumianku, dzięki zawartości spiroeteru, ma zastosowanie w stanach zapalnych skóry.

Bezalkoholowy tonik rumiankowy do cery mieszanej

Cera mieszana to najczęściej spotykany typ cery. Skóra przetłuszcza się na nosie, czole, skroniach i uszach. Problem rozpoczyna się przeważnie w wieku 20-25 lat. Cera mieszana jest stosunkowo trudna w pielęgnacji, gdyż należy stosować preparaty zarówno oczyszczające, dezynfekujące, jak i łagodne zarazem. W takich przypadkach dobrze sprawdzają się kosmetyki naturalne z wyciągami ziołowymi, zwłaszcza z rumianku, który działa łagodząco i przeciwzapalnie.

Możesz sama stworzyć doskonały preparat do pielęgnacji skóry. Jest to tonik bezalkoholowy gdyż w nowoczesnej kosmetologii odchodzi się od stosowania alkoholu nawet przy cerze mieszanej i tłustej. Coraz częściej powraca się natomiast do stosowania tradycyjnych wyciągów ziołowych, które już wielokrotnie potwierdziły swe korzystne działanie. Tonik rumiankowy służy do przemywania skóry twarzy i szyi.

Składniki:

  • 1 łyżeczka gliceryny (do kupienia w aptece)
  • 2 łyżeczki rumianku
  • ½ szklanki wody destylowanej

Rumianek zalewamy wrzącą wodą destylowaną i parzymy pod przykryciem przez 10-20 min. Wyciąg odcedzamy i dodajemy glicerynę. Całość mieszamy i przelewamy do buteleczki.

Jednorazowo przygotowujemy niewielką ilość toniku. Kosmetyk możemy przechowywać do trzech dni w lodówce.


Maseczka ziołowa – oczyszcza, łagodzi i poprawia ukrwienie skóry

Sposób przyrządzenia:

Garść suszonych ziół (do wyboru: mięta, nagietek, rumianek, pokrzywa, skrzyp) wymieszaj z odrobiną gorącej, przegotowanej wody, aż do uzyskania konsystencji papki. Mieszankę nałóż na twarz z ominięciem okolic ust i oczu, następnie przykryj twarz z maseczką wilgotną gazą, tak by mieszanka nie spływała. Zmyj po 20 minutach.

Działanie maseczki ziołowej:

Maseczka ziołowa odświeża i oczyszcza. Cera nabiera świeżego kolorytu. Doskonały sposób na zanieczyszczoną skórę ze skłonnością do przetłuszczania.

Stosowanie:

1 – 2 razy w tygodniu

Uwaga:

Preparatów na bazie rumianku nie powinno się stosować w trakcie leczenia homeopatycznego, gdyż rumianek może znacznie zmniejszać skuteczność terapii.

Rumianek może wywoływać reakcje alergiczne.

choroba1Człowiek, jak i inne stworzenia zamieszkujące naszą planetę oraz wszystkie zakątki Wszechświata, podlegaja cyklicznym prawom kosmicznym. Za cykl uważa się następstwo stanów występujących naprzemiennie, aż do powrotu do stanu początkowego np cykl menstruacyjny, cykl wzrostu i rozwoju, cykl pór roku, cykl dobowy itp.

Zdrowie i choroba stanowią 2 przeciwstawne bieguny cyklu  ludzkiej energii. Aby móc mówić o zdrowiu, od czasu do czasu trzeba zapaść na jakąś chorobę, najlepiej na jedną z tych o charakterze oczyszczającym, jak angina, wysypka, biegunka, wielomocz itd. Wszyscy możemy zauważyć, że po przejściu jednej z chorób oczyszczających i zakończeniu rekowalescencji, czujemy się lepiej niż przedtem. Rzeczywiście, gdy organizm odzyskuje optymalny stan zdrowia i odpowiedni poziom energii życiowej, w przypadku zaistnienia toksemii, (temat toksemii jest tematem miesiąca lutego patrz: łącze)  przygotowuje kryzys oczyszczający, aby w następnym cyklu osiągnąć jeszcze wyższy poziom zdrowia.

Kryzys leczniczy

Pomimo że, lekarze medycyny alopatycznej kwiestionują korzyści wynikajace z kryzyzu leczniczego, to istnieją dowody, że kryzys leczniczy, może się zmienić w jeszcze jedną fazę procesu zdrowienia. Kryzys leczniczy to wysiłek organizmu w celu wydalenia zbędnych substancji i elementów poprzez odpowiednie ukierunkowanie energii życiowej. Gdy ciało jest silne, a czynniki chorobotwórcze nie są znaczące, organizm może sam utrzymać stan równowagi bez żadnego niepokojącego nas objawu. Dosyć często jednak organizm reaguje gwałtownie wytwarzając sporadyczny kryzys leczniczy w postaci grypy, zwykłej biegunki, czy bólu gardła. W tym przypadku kryzys leczniczy jest nieco poważniejszy, ograniczony w czasie, pojawia się, gdy czynnik chorobotwórczy oraz indywidualna podatność stają się na tyle silne, że dają symptomy. W niektórych przypadkach potencjał czynnika chorobotwórczego i indywidualnej podatności sprawiają, że kryzys może naruszyć całość organizmu, a nawet prowadzić do zgonu.

Zasadniczo organizm utrzymuje stan pośredni, by nie narażać swojej egzystencji, który polega na umiejscowieniu danego problemu zdrowotnego i jedynie sporadycznym manifestowaniu jego objawów. Jest to choroba przewlekła.

Jednym z dążeń terapii naturalnej jest stymulowanie reakcji obronnej organizmu zgodnie z możliwościami jednostki, a w przypadku chorób przewlekłych nasilenie objawów, aby wyjść ze stanu stagnacji organizmu.  Jest to stymulowanie kontrolowanego kryzysu leczniczego. Jednak nie można stwierdzić, że każda choroba jest odwracalna, a organizm jest zdolny samodzielnie powrócić do stanu równowagi we wszystkich sytuacjach. Dlatego witalizm, na którym opiera się medycyna naturalna, podobnie jak medycyna mechanicystyczna, dopuszcza interwencję terapeutyczną, która tylko eliminuje lub tłumi objawy. Podstawową jednak kwestią jest, aby w momencie interwencji, w obliczu procesu chorobowego, odróżnić pozytywne  objawy lecznicze  czy symptomy stanowiące obronną odpowiedź  organizmu, od tych które są destrukcyjne i muszą być powstrzymane, aby uniknąć większych szkód.

Kryzys leczniczy vs kryzys destrukcyjny

Rola terapeuty medycyny naturalnej polega na rozróżnieniu kryzysu leczniczego od kryzysu destrukcyjnego. Kryzys leczniczy, jak już wspominałam, to wysiłek organizmu w celu wydalenia zbędnych elementów poprzez odpowiednie ukierunkowanie energii życiowej. Podczas kryzysu leczniczego organizm zajmuje się wyłącznie samoleczeniem i oczyszczaniem. Kryzys destrukcyjny natomiast, to desperacka reakcja organizmu, który broni się przed agresją. Ma on miejsce, gdy organizm nie dysponuje wystarczającą ilościa energii życiowej, aby opanować samodzielnie zaistniałą sytuację kryzysową.
W wielu przypadkach, żeby nie powiedzieć, że we wszystkich, celem kuracji naturalnej jest wywołanie kryzysu leczniczego. Dąży się w ten sposób do odzyskania jak najwyższego poziomu energii życiowej przez organizm chorego. Kiedy ciało odzyskuje swoje siły i wyjdzie ze stanu ostrego, pojawia się kryzys oczyszczający; nasilone dolegliwości, bóle, uczucie zmęczenia i osłabienia. Wówczas to wiele osób traci zapał do kontynuowania terapii naturalnej, sądząc, że leczenie nie powiodło się, podczas gdy jest odwrotnie…

Mimo wszystko, kryzys leczniczy powienien być dobrze ukierunkowany i kontrolowany, szczególnie u osób, które mają znikomy poziom energii życiowej, w wyniku złego odżywiania, długotrwałego zażywania silnych leków, czy wyniszczenia chorobą przewlekłą. Takie osoby nie powinny i nie mogą być poddawane kryzysom leczniczym w pełnym ich zakresie. W takich przypadkach należy ograniczyć sie wyłącznie do łagodnego oczyszczenia, aby ciało samoistnie usunęło toksyny w miarę swoich możliwości.

Podsumowanie. Bardzo często to, co uważamy za chorobę jest naturalnym procesem nakierownym na oczyszczenie organizmu z patogenów i  jest formą kryzysu leczniczego. Dlatego też, przy nawracających dolegliwościach, np. infekcjach, anginach, biegunkach czy alergiach, należałoby rozważyć kurację oczyszczającą wpierającą naturalne próby pozbycia się toksycznych substancji z organizmu. Może warto, zamiast sięgać po kolejne specyfiki czy leki, zastosować dietę oczyszczającą wspomaganą przez kurację ziołową szczególnie teraz w obliczu zbliżającej się wiosny, naturalnego czasu wzrastania, regeneracji i odradzania się całej przyrody.

nagietki_9217Nagietek  lekarski (Calendula officinalis L.) należy do ziół o nadzwyczajnej mocy. W tym żółtopomarańczowym kwiatku o lepkich i lekko owłosionych listkach tkwi tak potężna siła lecznicza, że należy mu się czołowe miejsce w terapii naturalistycznej. Zastosowanie ma nieomal uniwersalne. Przede wszystkim należy podkreślić tu fakt, potwierdzony badaniami przez uczonych radzieckich, że nagietek posiada w sobie cenne właściwości hamujące wzrost nowotworów przez zdolność wiązania toksycznych związków przemiany materii, czym przyczynia się do wzmacniania sił obronnych ustroju, potrzebnych do zwalczania tej groźnej choroby.

Jeszcze w  Związku Radzieckim wyprodukowano preparat leczniczy, zawierający: 0,25 g sproszkowanych koszyczków kwiatowych nagietka i 0,10 g kwasu nikotynowego – inaczej: witamina PP, która posiada właściwości rozszerzające naczynia krwionośne. Tabletki te o nazwie KN mają działanie antytoksyczne i są stosowane, z dobrym skutkiem, do dziś u chorych z nowotworami przewodu pokarmowego i przełyku.

Amerykański uczony dr med. Drwey osiągając dobre efekty lecznicze u pacjentów chorych na raka, uważa nagietek również za doskonały środek profilaktyczny w okresie rekonwalescencji, zwłaszcza po operacyjnym usunięciu nowotworu. Doustnie zażywa się napar z kwiatów nagietka przy schorzeniach przewodu pokarmowego, puchlinie wodnej, schorzeniach wątroby (szczególnie przy niedostatecznym wydzielaniu żółci), żółtaczce zakaźnej, nowotworach złośliwych (hamuje procesy chorobowe).

Bakteriobójcze, antybiotyczne działanie nagietka potwierdziło się w walce z gronkowcem złocistym (Staphylococus aureus), paciorkowcami, paratyfusem i grzybicą. Stare receptury lecznictwa ludowego, sięgające niekiedy XII wieku podawane niekiedy z ust do ust, stosowane są z dobrym skutkiem do dziś – co potwierdzają współczesne badania naukowe.

 Skład i działanie:

Nagietek lekarski (Calendula officinalis) zawiera znaczne ilości saponin triterpenowych, karotenoidów i flawonoidów, a także związki śluzowe, związki goryczowe, kwasy organiczne, fitosterole, magnez, mangan i witaminę C. O leczniczych właściwościach nagietka w głównej mierze decydują saponiny, flawonoidy i karotenoidy. Saponiny triterpenowe mają działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze, rozkurczowe i przeciwzapalne, a także pobudzają wydzielanie śluzu i działają wykrztuśnie. Flawonoidy zawarte w nagietku (kwercetyna i izoramnetyna) działają przeciwzapalnie, przeciwzakrzepowe i antyoksydacyjne. Z kolei karotenoidy, w tym likopen, należą do silnych przeciwutleniaczy.

Nagietek ceniony jest w lecznictwie i kosmetyce przede wszystkim ze względu na działanie:

  • Przeciwzapalne
  • Przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe
  • Rozkurczowe
  • Żółciopędne
  • Regenerujące i nawilżające (na skórę)

Surowiec leczniczy

Surowcem leczniczym są kwiaty. Czasami stosowane jest również ziele.

Zastosowanie wewnętrzne nagietka

Napar z nagietka zalecany jest przy chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy,  nieżytach żołądkach i jelit, chorobach pęcherzyka żółciowego, a także po przebytym wirusowym zapaleniu wątroby. Nagietek pobudza wydzielanie kwasu żołądkowego, jest więc stosowany w niedokwaśności soku żołądkowego. Nagietek ma łagodne działanie uspokajające i obniżające ciśnienie krwi, a ze względu na właściwości rozkurczowe polecany jest przy bólach menstruacyjnych.   Kwiat nagietka stosuje się w postaci irygacji pomagają leczyć nadżerki macicy, stany zapalne spowodowane przez rzęsistka, upławy.

Zastosowanie zewnętrzne nagietka  

Zewnętrznie stosowana jest maść nagietkowa, olej i napar z nagietka. Przeciwbakteryjne i przeciwzapalne działanie nagietka wykorzystywane jest w leczeniu zapalenia spojówek, gardła i jamy ustnej, a także przy stanach zapalnych sromu i pochwy. Nagietek jest pomocny przy chorobach skóry, ukąszeniach, wysypkach, owrzodzeniach i trudno gojących się ranach (również pooperacyjnych). Stosowany jest jako środek leczniczy przy żylakach nóg i odbytu (hemoroidy), a także przy odleżynach, oparzeniach i odmrożeniach.

Nagietek wg TCM

Smak: gorzkawo-słodkawy-słonawy

Termika: neutralno-chłodny

Właściwości: osuszający, uspokajający, rozluźnianjący, stymulujący, rozpuszczający, poruszający zastój

Powinowactwo do: wątroby, serca, macicy, skóry, ukladu limfatycznego i krwionośnego: meridiamów Wątroby, Serca, Płuc, Chong Mai i Ren Mai: Płynów i Ciepła

Zastosowanie:

  • Oczyszcza toksyczne gorąco, usuwa wilgoć i gorąco, infekcje, stany zapalne i opuchlizny. Stymuluje układ immunologiczny. Redukuje zastoje limfatyczne i tłuszcze (toksyczne gorąco: uderzenie wiatru-wilgoci-gorąca na skórę)
  • Reguluje cykl menstruacyjny, zatrzymuje upławy i krwawienie. Działa antynowotworowo w nowotworach organów rozrodczych, piersii jelit (przekrwienie macicy, zastój krwi żylnej w dolnej części ciała: hemoroidy, ciężkie nogi, kurcze nocne, zaparcia)
  • Wspomaga i  reguluje gospodarkę hormonalną, reguluje cykl menstruacyjny, przyspiesza i ułatwia poród. (Stagnacja Qi macicy)
  • Wspomga produkcję żółci, zmniejsza przekrwienie i stagnacje krwi wątroby. (Stagnacja Qi wątroby)
  • Działa napotnie, rozprasza wiatr i gorąco, obniża gorączkę w chorobach wieku dziecięcego: szkarlatyna, świnka, rożyczka, ospa wietrzna (uderzenie zewnętrznego wiatru)
  • Wzmacnia Qi Serca ( niedobór Qi Serca) w szczegolności w starszym wieku
  • Wspomaga regenerację tkanek, zmniejsza stany zapalne i martwicze w obrębie skóry. Działa pielęgnacynie na skórę.

Kosmetyki z nagietkiem

Kosmetyki stworzone na bazie nagietka działają bakteriobójczo i przyspieszają ziarninowanie i bliznowacenie uszkodzonej skóry. Doskonale nadają się do pielęgnacji delikatnej i wrażliwej cery.  Nagietek stanowi dodatek do kosmetyków regenerujących i nawilżających suchą, łuszczącą się i wrażliwą skórę. Jest również składnikiem kosmetyków do włosów suchych i zniszczonych. Maść nagietkowa polecana jest przy spierzchniętej i spękanej skórze warg.

Tonik nagietkowy do cery naczynkowej

Składniki: – kwiaty nagietka – 1 łyżeczka – woda destylowana – 1/2 szklanki – sok z cytryny – 1/2 łyżeczki

Kwiaty nagietka zalewamy wrzącą wodą, zostawiamy pod przykryciem na 10-20 min. Przecedzamy. Dodajemy sok z cytryny. Przed użyciem należy wstrząsnąć.

„Ziołowa księga urody”  R. Dawid-Pać, S. Kuczyński  

Receptury lecnicze

Napar z nagietka

Łyżkę suszonych kwiatów nagietka zalewamy wrzątkiem i parzymy pod przykryciem przez około 15 minut. 1/3 szklanki pijemy 3 razy dziennie.

Odwar z nagietka

Łyżkę suszonych kwiatów nagietka zalewamy szklanką wody i gotujemy 3-5 minut. Następnie odwar odcedzamy i pijemy 3 razy dziennie.   Nalewka z nagietka   100 g kwiatów nagietka zalewamy 0,5 l spirytusu i odstawiamy tydzień, codziennie wstrząsając słoikiem. Po 7 dniach odcedzamy nalewkę przez gazę i wlewamy do butelek.

Oliwka z nagietka

Wypełniamy słoik kwiatami nagietka i zalewamy oliwą z oliwek. Odstawiamy na 3-5 dni w nasłonecznione miejsce. Po kilku dniach odcedzamy oliwę.

Maść nagietkowa I 

Roztapiamy kostkę smalcu, dodajemy dwie garści kwiatów nagietka i dokładnie mieszamy. Odstawiamy do chwili aż tłuszcz stężeje i ponownie podgrzewamy, następnie odcedzamy go i przelewamy do pojemnika. Smalec jest najbardziej odpowiednim nośnikiem dla maści nagietkowej, gdyż karotenoidy zawarte w nagietku rozpuszczają się tylko w tłuszczu.

Maść nagietkowa II (wg receptury ks. Kneippa)

Maść nagietkowa sporządzona wg receptury ks. Kneippa ma zastosowanie przy egzemie, oparzeniach – również promieniami ultrafioletowymi i Roentgena – wszelkiego rodzaju trudno gojących się ranach, gdyż posiada działanie antybiotyczne podobne do penicyliny. Maść nagietkowa przyśpiesza także ziarninowanie i naskórkowanie, zalecana jest także przy odleżynach, odmrożeniach, wrzodach i żylakach.

Sposób przyrządzania maści wg ks. Kneippa

50,0 g świeżych kwiatów nagietka, 150,0 g świeżego ziela nagietka, 150,0 ml spirytusu i 5,0 ml amoniaku 10%, posiekać i macerować 12 godzin. Szczelnie zakryć. Po 12 godzinach przełożyć masę do 1000,0 g roztopionej maści woskowej i pozostawić 5-8 godzin w temp. 50-60°C.

Maść nagietkowa III pielęgnacyjna (wg receptury dr Schulz)

Inny, prostszy sposób przyrządzania maści nagietkowej, nadającej się także do kremowania twarzy, jest następujący:

2 garści świeżych kwiatów nagietka dodać do 1/2 szklanki wrzącego oleju roślinnego (słonecznikowy, sojowy, z oliwek) trzymać na małym ogniu 1 minutę, dodać 30,0 g lanoliny (kupić w aptece) lub z powodu braku – 1-2 tubki „Dermosanu” (kupić w drogeriach).
Do celów kosmetycznych dodać można 1 pudełko kremu „Nivea”.

Przecedzić przez podwójną jałową gazę do słoiczków. Przechowywać w lodówce.

Nalewka nagietkowa

Przy skaleczeniach, oparzeniach, dezynfekcji ran, do płukania gardła przy anginie, stosuje się przeważnie alkoholową nalewkę tych kwiatów. Nalewka taka składa się z:

1 garści świeżych kwiatów, zerwanych przy słonecznej pogodzie, 1 litra wódki. Nalewkę postawić w ciepłym miejscu na 14 dni.
Po tym czasie gotowa jest do użytku.

Przeciwwskazania do stosowania nagietka

Nagietek może powodować uczulenie.

acydzięgiel1Wszystko się zmienia, my też się zmieniamy. Od dzisiaj prezentację ziół w ramach cyklu Ziółko Tygodnia, wzbogaci opis wg kryteriów stosowanych w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej. Znając teorię Pięciu Przemian/Ruchów można świadomie używać ziół i dodawać ich do potraw, i w ten sposób dietetycznie usuwać wiele trapiących nas dolegliwości.

Dziś wybrałam arcydzięgiel litwor (Angelica archangelica/Archangelica officinalis), który jest ziołem o tak wszechstronnym działaniu, że  określa  się go mianem „anielski”.

Nazwa tej ważnej dla ziołolecznictwa rośliny — Archangelica — owiana jest legendą, według której sam archanioł Gabriel w czasie epidemii dziesiątkującej ludzi zstąpił z niebios na ziemię, objawił się pewnemu zacnemu medykowi, któremu przekazał wiadomość, że wystarczy żuć korzeń dzięgla, aby się przed chorobami uchronić. Tak głosi legenda, ale faktem jest, że archangelika wcześnie wprowadzona została do licznych obrzędów i kultów religijnych. Znana już w czasach przedhistorycznych (o czym np. w Polsce świadczą wykopaliska biskupińskie).

Arcydzięgiel od dawna znany był ludom nordyckim i Lapończykom, którzy z jego baldachów i z mleka reniferów wytwarzali specjalny rodzaj sera, zjadali też łodygi, kłącza i korzenie tej jednej z nielicznych roślin jadalnych występujących w ostrym klimacie. W krajach nordyckich arcydzięgiel zyskał tak wielką popular­ność, że wprowadzono jego ochronę, co niewątpliwie dało początek uprawom tego cennego zioła.
A z XII-wiecznych zapisków wynika jasno, że dzierżawca opuszczający gospodarstwo zgodnie z obowiązującym prawem powinien pozostawić połowę upraw arcydzięgla swoje­mu następcy, co było również elementem kompleksowej ochrony rośliny. Wiemy też, że już w XII wieku uprawą litworu w ogródkach przyklasztornych środkowej Europy zajęli się zakonnicy, nazywający roślinę zielem św. Ducha, według których żucie korzenia miało stanowić gwarancję długowieczności.

Skład i działanie  

Arcydzięgiel litwor, znany również jako arcydzięgiel lekarski bądź po prostu litwor, wyróżnia się wśród ziół bardzo bogatym składem, który sprawia, że jest to jedna z najbardziej cenionych roślin w medycynie naturalnej. Zawiera między innymi olejek eteryczny, kwas walerianowy, flawonoidy, garbniki, kumaryny, kwas kawowy, kwas chlorogenowy, sole mineralne oraz gorycze.

Tak bogaty skład decyduje o jego działaniu:  żółciopędnym  pobudzającym wydzielanie soku żołądkowego  wiatropędnym  przeciwzakrzepowym wykrztuśnym  moczopędnym  uspokajającym  rozkurczowym  przeciwbólowym  przeciwbakteryjnym  przeciwgrzybiczym

Wygląd i występowanie  

Arcydzięgiel, należący do rodziny selerowatych, osiąga wysokość nawet 2-3 metrów. Łodyga rośliny jest gruba i pusta w środku. Liście osadzone są na dość grubych ogonkach, zbudowane z owalnych, ząbkowanych na brzegach listków zebranych w rozetę. Zielonożółte lub zielonobiałe kwiaty arcydzięgla tworzą kuliste baldachy. Korzeń główny jest gruby, mięsisty i wyrastają z niego drobniejsze korzenie. Zioło porasta wilgotne i lekko kwaśne gleby nad brzegami rzek i potoków, na łąkach i w wąwozach w Europie i Azji. W Polsce znajdziemy go w Karpatach i Sudetach. Jest również uprawiany, choć rzadko, w ogródkach.

Surowiec leczniczy

Surowiec leczniczy stanowi cała roślina arcydzięgla, jednak najczęściej zbierane są korzenie, z których uzyskuje się również olejek arcydzięglowy, stosowany zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Korzenie należy zbierać jesienią, natomiast liście na wiosnę przed kwitnieniem. Wykopany korzeń czyścimy, następnie podsuszamy, kroimy i suszymy w temperaturze około 35°C (np. w piekarniku). Liście natomiast wieszamy w ciemnym i przewiewnym miejscu i pozostawiamy do wyschnięcia.

Zastosowanie wewnętrzne arcydzięgla

Lecznicze działanie arcydzięgla polega między innymi na regulacji pracy układu pokarmowego – ułatwia trawienie, likwiduje wzdęcia i kolkę, pobudza apetyt, jest pomocny przy biegunkach i zaparciach, a także przy schorzeniach woreczka żółciowego. Ponadto działa napotnie i wykrztuśnie, zalecany jest więc przy przeziębieniach i chorobach dróg oddechowych. Arcydzięgiel doceniany jest również ze względu na działanie uspokajające i przeciwdepresyjne oraz pobudzanie krążenia krwi. Zwiększa wydzielanie moczu, łagodząc dolegliwości związane ze schorzeniami dróg moczowych i przyspieszając wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii.

Zastosowanie zewnętrzne arcydzięgla  

Olejek z arcydzięgla, stosowany do nacierania, łagodzi nerwobóle, bóle reumatyczne, bóle mięśniowe, działa uspokajająco i nasennie. Olejek i odwar mają silne działanie bakterio- i grzybobójcze, z tego powodu zalecane są do przemywania cery tłustej i trądzikowej, a także przy grzybicy.

Odwar z arcydzięgla  

Łyżeczkę rozdrobnionego korzenia zalewamy szklanką wody i gotujemy pod przykryciem przez około 2-3 minuty, po czym odstawiamy na 15 minut. Szklankę odwaru pijemy 2-3 razy dziennie.

Nalewka z arcydzięgla  

Należy rozdrobnić korzeń arcydzięgla, zalać spirytusem i odstawić na tydzień. Po tym czasie odcedzamy nalewkę, którą podajemy 3 razy dziennie po 2-3 łyżeczki.

Charakterystyka wg TCM

Arcydzięgiel wg TCM:

SMAK: gorzko -słodki-aromatyczny

TERMIKA: ciepła

WŁAŚCIWOŚCI: osuszające, stymulujące, rozpraszające, rozluźniające, regeneracyjne

DZIAŁANIE:

  1. Ogrzewa żołądek i jelita, wspomaga trawienie, usuwa śluz i wilgoć, zatrzymuje odbijanie. Poprawia apetyt i usuwa zmęczenie.
  2. Ogrzewa płuca. Wspomaga odkrztuszanie, rozrzedza flegmę i pomaga w mokrym kaszlu. Reguluje Qi, otwiera klatkę piersiową i usuwa świsty.
  3. Ogrzewa powierzchnię ciała. Działa napotnie. Usuwa Wiatr, Wilgoć, Zimno i usuwa ból.
  4. Wspomaga menstruację, wzmacnia skurcze porodowe, przyspiesza oczyszczanie jamy macicy po porodzie. Podnosi poziom estrogenów.
  5. Wznacnia Qi ukladu moczopłciowego, reguuje oddawanie moczu, usuwa podrażnienia dróg moczowych. Hamuje popuszczanie moczu i bezwiedne oddawnie moczu.
  6. Stymuluje układ immunologiczny, zmniejsza wrażliwośc na infekcje wirusowe, ma właściwości odtruwające.

 

Przeciwwskazania  

Stosując preparaty zawierające arcydzięgiel, należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne, gdyż roślina ta zawiera fotouczulające furanokumaryny. Zioła muszą unikać kobiety w ciąży, ponieważ może mieć działanie poronne, oraz w czasie menstruacji – pobudza krwawienie. Przeciwwskazanie stanowi również choroba wrzodowa i ostry nieżyt żołądka lub jelit. Należy zachować ostrożność podczas zbioru – kontakt z rośliną może powodować silną reakcję alergiczną. Zbiorem powinny zajmować się osoby doświadczone, gdyż arcydzięgiel często jest mylony z trującym szalejem jadowitym.          

glistnik2Glistnik jaskółcze ziele to z jednej strony roślina silnie trująca, z drugiej natomiast – niezwykle cenny surowiec leczniczy stosowany w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych, a także składnik leków przeciwnowotworowych i antywirusowych.      

Skład i działanie

Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus) zawiera przede wszystkim alkaloidy, wśród których największą rolę w kształtowaniu leczniczych właściwości rośliny mają: chelidonina, berberyna i sangwinaryna, zaliczane do alkaloidów izochinolinowych. Chelidonina ma działanie rozkurczowe oraz obniża ciśnienie krwi. Sangwinaryna pobudza wydzielanie żółci, działa rozkurczowo oraz lekko narkotycznie. Przeciwzapalne właściwości posiada natomiast berberyna. Alkaloidy zawarte w glistniku mają ponadto silne działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze, a także hamują rozwój pierwotniaków.

Badania potwierdzają przeciwnowotworową aktywność wyciągów z glistnika, uwarunkowaną w głównej mierze obecnością związków z grupy alkaloidów oraz białka lektyny. Zioło zawiera również flawonoidy, kwasy fenolowe (między innymi kwas kawowy), olejek lotny.

Surowiec leczniczy  

Surowcem leczniczym jest ziele glistnika oraz jego sok. Rzadziej stosowany jest korzeń rośliny.

Zastosowanie wewnętrzne

Wewnętrzne zastosowanie glistnika obejmuje przede wszystkim leczenie schorzeń wątroby i woreczka żółciowego, takich jak: kolka wątrobowa, kamica żółciowa, zapalenie i stany skurczowe dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego. Stosowany w odpowiedniej ilości ma działanie hepatoprotekcyjne, jednak w nadmiarze może uszkadzać wątrobę. Glistnik jest pomocny przy kolkach jelitowych i wzdęciach oraz bólach menstruacyjnych, należy jednak zachować ostrożność, gdyż może zwiększać krwawienie. Zioło obniża ciśnienie krwi oraz działa łagodnie uspokajająco. W połączeniu z innymi ziołami glistnik wykorzystywany jest w leczeniu kaszlu oraz kamicy moczowej.

Zastosowanie zewnętrzne  

Glistnik stosowany jest w celu usunięcia brodawek, a także jako środek leczniczy przy trudno gojących się ranach, grzybicy, opryszczce, owrzodzeniach, hemoroidach oraz łuszczycy.

Nalewka na brodawki

10 g świeżego ziela glistnika zalewamy 250 ml octu winnego i odstawiamy na miesiąc, wstrząsając co 2-3 dni. Nierozcieńczony płyn nakładamy na brodawkę 2 razy dziennie.

Odwar z glistnika  

Pół łyżki suszonego ziela zalewamy szklanką letniej wody, doprowadzamy do wrzenia i gotujemy 2 minuty. Następnie odstawiamy na 20 minut i po odcedzeniu pijemy 1 łyżkę odwaru 2-3 razy dziennie.

Nalewka z glistnika

100 g świeżego ziela zalewamy 500 ml spirytusu i odstawiamy na tydzień. Nalewkę stosujemy, rozcieńczając 10 kropli w 100 ml wody. Pijemy 2-3 razy dziennie.

Bezpieczeństwo stosowania  

Doustne stosowanie preparatów z glistnikiem musi być poprzedzone konsultacją lekarską, gdyż zioło to ma działanie trujące, a jego nadmierne spożycie prowadzi do wymiotów, bólu żołądka, podrażnienia śluzówki jamy ustnej, a nawet uszkodzenia wzroku i wątroby. Przeciwwskazaniami do stosowania glistnika jest jaskra, ostry nieżyt żołądka i jelit oraz ciąża – alkaloidy zawarte w roślinie pobudzają skurcze macicy. W przypadku stosowania zewnętrznego należy uważać, aby sok z glistnika nie miał kontaktu z oczami. U niektórych osób może wywoływać reakcję alergiczną skóry.

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.